Παναθηναϊκός: Δείτε και παραδειγματιστείτε!

• Το πρόβλημα το «έδειξε» η κάκιστη Βιλερμπάν
• Εννοώντας τον Τι Τζέι Σορτς
• Η ενσυναίσθηση του Σλούκα

Ο Ιανουάριος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως «ο μήνας της Μαρμότας» για τον Παναθηναϊκό βάζοντας στην κουβέντα και το ματς με την Βιλερμπάν στην «LDLC Arena» της Λυών.

Δεν ξέρω εάν είναι το διάστημα που παρουσιάζει παραδοσιακά κάμψη στην απόδοση του ή εν πάση περιπτώσει κάποια σκαμπανεβάσματα αλλά σίγουρα δεν αποτελεί και το δυνατό σημείο τη δεδομένη χρονική στιγμή της σεζόν.

Για παράδειγμα πέρυσι είχε ρεκόρ 3-3 τον Ιανουάριο ενώ στη χρονιά του ευρωπαϊκού στο Βερολίνο σαφώς καλύτερο με 5-2. Φέτος έχει μετρήσει τρεις νίκες και τέσσερις ήττες (3-4) σε επτά ματς και σίγουρα δεν πείθει καθόλου με τις εμφανίσεις του. Για να πω την αμαρτία μου και έχοντας πάρει τις αφορμές για να το πιστέψω, θεωρούσα ότι το ματς στη Λυών ήταν λίγο-πολύ πονηρό και ύπουλο.

Το πρόβλημα το «έδειξε» η κάκιστη Βιλερμπάν

Ξέρετε. Από τη μία το ΠΡΕΠΕΙ ήταν πιο μεγάλο και από το ποσοστό του Σλούκα στις βολές και από την άλλη υπήρχε η άγνοια κινδύνου της Βιλερμπάν. Εν ολίγοις ήταν από τα παιχνίδια που δεν είχε να κερδίσει τίποτα ο Παναθηναϊκός, παρά μόνο να χάσει. Κανείς δεν πανηγυρίζει τώρα για το «διπλό» επί της Βιλερμπάν αλλά εάν και εφόσον είχε στραβώσει τελείως το ματς (όπως και στο Μόναχο πριν από δύο εβδομάδες απέναντι στην Μπάγερν), τότε η θέση του Παναθηναϊκού (αγωνιστική, ψυχολογική αλλά κυρίως και βαθμολογική) θα ήταν πολύ δύσκολη.

Οπότε τι σημαίνει αυτό; Ότι ο Παναθηναϊκός θα κρατήσει τη νίκη και θα πάει παρακάτω. Στην τελική, στο τέλος της σεζόν, κανείς δεν θα θυμάται τι είχε συμβεί στο ματς και αν είχαν παίξει καλά οι «πράσινοι» στην LDLC Arena ή όχι. Παρόλα αυτά δεν γίνεται να μην αναφέρουμε κάποια συγκεκριμένα δεδομένα που προβληματίζουν και δημιουργούν και ερωτηματικά ενόψει της συνέχειας.

Πρώτο και καλύτερο; Ότι ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε τόσο μέτριος (έως και κακός στα δικά μου μάτια) έχοντας απέναντι του μια ομάδα η οποία ήταν άθλια. Δεν ξέρω εάν παρασύρθηκε από το άναρχο και κακό παιχνίδι της Βιλερμπάν με αποτέλεσμα να πέσει στην παγίδα του… ίδιου (σχεδόν) μπάσκετ, αλλά κανονικά θα έπρεπε να είχε κάνει πραγματική παρέλαση στη Λυών. Μιλάμε για μια ομάδα η οποία θα πρέπει να πάει από μόνη της στην διοργανώτρια αρχή της Euroleague και να πει «ευχαριστούμε για την συνεργασία, χαίρεται και γεια σας». Δεν έχει καμία θέση αυτή η ομάδα (Excusez-moi, Monsieur Tony Parker) στην Euroleague. Καμία.

«Παρέλαση» δεν έκανε ο Παναθηναϊκός αλλά από την άλλη ούτε και κινδύνευσε κιόλας. Ασχέτως εάν στο τελευταίο πεντάλεπτο υπέπεσε σε σωρεία (εκνευριστικών σε κάποιες στιγμές) λαθών. Δεν θα μπορούσε να το χάσει το παιχνίδι αλλά και πάλι δεν μπορώ να δικαιολογήσω το πόσο πολύ παράτησαν οι πράσινοι το ματς στο τέλος. Δέχθηκαν 32 πόντους ΜΟΝΟ στην τελευταία περίοδο, ενώ στα τρία πρώτα δεκάλεπτα είχαν παίξει πολύ καλή άμυνα με αποτέλεσμα η Ασβέλ να πετύχει 46 πόντους συνολικά.

Γιατί στην τελική ο Παναθηναϊκός προκάλεσε την αστοχία της γαλλικής ομάδας και δεν έδινε τίποτα εύκολο. Ειδικά όταν ήταν ο Χολμς στο παρκέ έχοντας πάρει σχεδόν άριστο βαθμό στην υπεράσπιση του πράσινου καλαθιού. Θετικότατος ο Αμερικανός σέντερ και μπράβο του. Έδωσε μάχες, άγγιξε το double double με πληθωρική παρουσία στο παρκέ (11π., 9ριμπ., 3κλ., 3ταπ.) και πραγματικά βοήθησε πολύ την ομάδα του.

Εννοώντας τον Τι Τζέι Σορτς

Όλα ωραία και καλά αυτά. Όπως και η εμφάνιση του Τζέριαν Γκραντ, ο οποίος ανταποκρίνεται (και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό) στις αυξημένες ευθύνες που έχει αναλάβει στην επίθεση λόγω της απουσίας του Ναν. Και παράλληλα να διατηρεί «φρέσκο» και το αμυντικό του φίλτρο. Πολλών δε μάλλον από τη στιγμή που ο Τι Τζέι Σορτς ήταν… αλλού για αλλού. Μακράν το χειρότερο παιχνίδι του βραχύσωμου γκαρντ. Ο ορισμός της φράσης «όλα λάθος» σε αυτό το παιχνίδι. Γενικά έχει μια κάμψη στην απόδοσή του.

Ξεκάθαρα, πιστεύω, ότι οι δηλώσεις του Άταμαν μετά το τέλος του αγώνα, ότι «έχουμε μερικούς παίκτες που ευτυχώς είναι σε αυτό το επίπεδο και μπορούν να βοηθήσουν γιατί κάποιοι άλλοι έπαιξαν με ντροπιαστικό τρόπο και δεν μπορούν να παίζουν σε αυτό το επίπεδο επομένως θα χρησιμοποιούμε μόνο αυτούς που μπορούν» είχαν ως αποδέκτη τον Αμερικανό γκαρντ. Για δεύτερη φορά. Όπως είχε κάνει και ανάλογες δηλώσεις μετά το τέλος του αγώνα με τον ΠΑΟΚ.

DNP ο Σορτς στο ματς που ακολούθησε με την Μπασκόνια. Λέτε να δούμε την ιστορία να επαναλαμβάνετε και να μην χρησιμοποιήσει καθόλου τον Σορτς ο Άταμαν απέναντι στη Ρεάλ; Ειδικά εάν επιστρέψει τελικά στην αγωνιστική δράση και ο Κέντρικ Ναν μετά το οίδημα στον αριστερό του αστράγαλο; Πάντως εάν θυμάστε ο Σορτς είχε κάνει ματσάρα στη Μαδρίτη. Απλά το αφήνω αυτό εδώ να υπάρχει. Βέβαια τα πάντα πρέπει να περιμένουμε από τον Εργκίν Άταμαν. Οπότε ας περιμένουμε μέχρι την Τρίτη (3/2) και θα δούμε τι (θα) έχει στο μυαλό του.

Η ενσυναίσθηση του Σλούκα

Αυτόν για τον οποίο δεν έχουμε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό γιατί πολύ απλά ξέρουμε ποιος είναι, δεν είναι άλλος από τον Κώστα Σλούκα. Έχουν γραφτεί χιλιάδες λέξεις για τον αρχηγό του Παναθηναϊκού. Και θα γραφτούν και άλλες τόσες. Δεν ξέρω τι μπορεί να σκέφτονται γενικά οι περισσότεροι παίκτες των «πρασίνων» αλλά όταν βλέπουν τον 36χρονο Σλούκα, ο οποίος έχει «καταπιεί» χιλιόμετρα και χιλιόμετρα στα παρκέ έχοντας κατακτήσει και τέσσερις φορές την Euroleague, τότε θα πρέπει να προβληματίζονται διπλά και τριπλά με τους εαυτούς τους. Ο «Σλου» αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Για όλους.

Ξέρει πολύ καλά που βρίσκεται. Ξέρει ποια φανέλα φοράει. Ξέρει ποιες είναι οι (πολύ υψηλές) απαιτήσεις του Παναθηναϊκού. Ξέρει πώς να βγει μπροστά. Ξέρει πώς να δώσει το παράδειγμα σε όλους. Ξέρει πώς να ηγηθεί. Ας τον δουν λοιπόν και ας παραδειγματιστούν όλοι. Όλοι. Από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο. Γιατί αν δεν υπήρχε ο Σλούκας να βγει μπροστά, τώρα, και 13 ματς πριν από το τέλος της regular season θα είχε ξεκινήσει ο προβληματισμός ενόψει της συνέχειας. Αν στο συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν άλλη ομάδα στη θέση της Ασβέλ και δη από τη μέση και πάνω της κατάταξης, πολύ φοβάμαι ότι ούτε ο Σλούκας θα είχε αποδειχθεί αρκετός και τώρα θα κάναμε διαφορετική κουβέντα.

Αυτήν την ενσυναίσθηση πρέπει να την αποκτήσουν όλοι. Δεν λέω ότι δεν έχουν. Έχουν. Όμως να αποκτήσουν την ενσυναίσθηση που έχει ο Σλούκας. Και αυτομάτως θα ανέβουν και αγωνιστικό επίπεδο. Αν θέλετε την άποψη μου ο Παναθηναϊκός δεν έχει άλλο λίπος να κάψει από την κατάκτηση της Euroleague και του reverse sweep πριν από δύο χρόνια. Ό,τι λίπος ήταν να καεί, κάηκε.

Αν μπουν στην εξίσωση το χαμένο Final Four στο Άμπου Ντάμπι, το 1-0 που έγινε 1-3 στους τελικούς του πρωταθλήματος το προηγούμενο καλοκαίρι και οι 10 σερί ήττες από τον Ολυμπιακό στα παιχνίδια της Euroleague, τότε η ανάγκη για άμεση αφύπνιση από τον αγωνιστικό λήθαργο, είναι τεράστια. Όπως έγραψα και πριν από μερικές ημέρες, στο χέρι του Άταμαν και των παικτών του είναι. Ούτε στο δικό μου χέρι είναι, ούτε στο δικό σας, ούτε κανενός άλλου. Μόνο στα δικά τους.

Σαφέστατα ο Παναθηναϊκός θα παρουσιαστεί πολύ καλύτερος όταν επιστρέψει και ο Κέντρικ Ναν αλλά επειδή μέσα στη σεζόν υπάρχουν ατυχίες, θα πρέπει να μάθει να παίζει και χωρίς εκείνον. Και επειδή ΞΕΚΑΘΑΡΑ δεν έχει μάθει (ακόμα) να παίζει ο Παναθηναϊκός στην επίθεση χωρίς τον Αμερικανό σκόρερ, θεωρώ ότι αποτυπώνεται με εμφατικό τρόπο στο παρκέ. Πάντως η επιστροφή του Ναν αναμένεται να αλλάξει και την συνολική εικόνα της ομάδας στα παιχνίδια.

Αν ανταποκριθεί καλά και ο οργανισμός του Ματίας Λεσόρ και αρχίσει (που θα αρχίσει εάν δεν νιώθει πόνους) και εκείνος να μπαίνει στις προπονήσεις τις επόμενες ημέρες, τότε θα μιλάμε για μια τελείως διαφορετική (και πολύ καλύτερη) ομάδα. Εννοείται και εξυπακούεται ότι ακόμα ΔΕΝ έχει τελειώσει τίποτε απολύτως. Άλλωστε ο Παναθηναϊκός απέχει μόλις δύο νίκες από την κορυφή της κατάταξης και υπολείπονται άλλα 13 παιχνίδια.

Κομβικά τα επόμενα επτά παιχνίδια και αυτό διότι τα πέντε είναι μέσα στην έδρα του. Συγκεκριμένα έχει να υποδεχθεί τη Ρεάλ, τη Φενέρ, Παρί, Ζαλγκίρις και Ερυθρό Αστέρα και έχει να παίξει εκτός με την Παρτίζαν και τον Ολυμπιακό. Άραγε θα φτιάξει το μέλλον του για τα playoffs και το αβαντάζ της έδρας ή θα μπει σε περιπέτειες στην τελική ευθεία της κανονικής περιόδου;

VISA:
Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.