Ολυμπιακός: Η ομάδα που τον κάνει να απαρνείται τον εαυτό του

• Η αέναη συζήτηση για γκαρντ στον Ολυμπιακό

Πόσο σοφότεροι γίναμε από το προ μηνών παιχνίδι στο Άμπου Ντάμπι; Σχεδόν καθόλου, θα έλεγε κανείς. Η Μονακό μπήκε με τον μανδύα του κρυπτονίτη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Της ομάδας που μπορεί να κάνει τον Ολυμπιακό να μοιάζει με κάτι εντελώς διαφορετικό από ό,τι είναι στην πραγματικότητα!

Το έπραξε στο Final Four του Άμπου Ντάμπι, το επανέλαβε με μαθηματική ακρίβεια στο συναπάντημα της 7ης αγωνιστικής. Ο Τζαρόμ Μπλόσομγκεϊμ μπήκε από το ξεκίνημα με έναν και μόνο ρόλο. Να είναι καρφωμένος και κολλημένος πάνω στον Σάσα Βεζένκοβ, με τον Βασίλη Σπανούλη να θέλει να κόψει εντελώς τις συνεργασίες των Πειραιωτών, τα κοψίματα τους και όλα αυτά που τους χαρακτηρίζουν επιθετικά.

Η αναλογία των 16 ασίστ για 14 λάθη τα μαρτυρά όλα αυτά σε μεγάλο βαθμό και στέλνει ξανά τον Ολυμπιακό στο... θρανίο, για να βρει μια λύση απέναντι στους Μονεγάσκους. Ομάδα που θεωρείται ανταγωνίστρια, μιας και ο Ολυμπιακός έχει πάντοτε ως στόχο τον τίτλο.

Αν για λίγο γίναμε σοφότεροι, αυτό ήταν το διάστημα της δεύτερης περιόδου. Εκεί όπου η Μονακό πέταξε από πάνω της όσα τη χαρακτηρίζουν, όπως αναφέραμε και στο Gazz Floor της Τρίτης. Η ένταξη των Νέντοβιτς και Μίροτιτς αφαιρεί αρκετούς από τους πόντους της αθλητικότητάς της και οι «ερυθρόλευκοι» για πρώτη φορά, κέρδισαν το συγκεκριμένο μπρα ντε φερ.

Ο Νέντοβιτς δεν ξαναπάτησε το παρκέ έκτοτε, ο Μίροτιτς γινόταν διαρκώς στόχος από την επίθεση με οποιονδήποτε θύτη, αλλά... Το παρκέ δεν ξαναπάτησε και η πεντάδα του Ολυμπιακού, που έμοιαζε πιο ταιριαστή από όλες τις άλλες. Η συνύπαρξη Νιλικίνα, ΜακΚίσικ, Γουόρντ και Χολ μάτσαρε πολύ καλύτερα, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο δεν την είδαμε ποτέ. Ο Νιλικίνα αγωνίστηκε 10 λεπτά, ενώ ο ΜακΚίσικ περιορίστηκε στο επτάλεπτο.

Προσωπικά, αυτό είναι το μεγαλύτερο ερωτηματικό για εμένα από τη χθεσινή βραδιά. Γιατί δεν προσαρμόστηκε ο Ολυμπιακός, σε αυτό που είχε απέναντί του, με τα δικά του «όπλα». Πάντοτε με τη Μονακό μιλάμε για ένα ματς ειδικών συνθηκών. Σε ένα τέτοιο, τα 22 λεπτά του Γουόρντ φαντάζουν λίγα, ασχέτως εάν αυτός ήταν άστοχος.

Πράγμα που απέδειξε και στην τελευταία ευκαιρία των γηπεδούχων για να στείλουν το ματς στην παράταση. Ο Βεζένκοβ -για τα δεδομένα Βεζένκοβ- είναι ανενόχλητος στην κορυφή, αλλά επιλέγει να πασάρει δίπλα του. Αφήνει ένα καλό σουτ, για ένα πολύ καλύτερο. Μπασκετικά δεν μπορείς να τον ψέξεις, αλλά πολλοί είναι αυτοί που προτιμούσαν να πάρει αυτός το σουτ. Αν είναι να χάσεις, χάσε με τον καλύτερό σου παίκτη να έχει την μπάλα στα χέρια του. Άλλωστε, ακόμα και τη χθεσινή βραδιά, τα δικά του χέρια ήταν πιο... ζεστά από άλλων, πλην Ντόρσεϊ.

Η αέναη συζήτηση για γκαρντ στον Ολυμπιακό

Το σουτ δεν μπήκε και πάμε παρακάτω. Άλλωστε, από τη στιγμή που έφτασε το παιχνίδι ως εκεί, επί της ουσίας ο Ολυμπιακός είχε ήδη χάσει τη μάχη. Απλώς χρειαζόταν μια ιδέα, για να επιστρέψει σε ένα ματς που έμοιαζε χαμένο. Φτάνοντας να κλείνει την αναμέτρηση με ένα σχήμα χωρίς πόιντ γκαρντ. Με τον Ντόρσεϊ στο «1», τον Φουρνιέ δίπλα του και μία απέλπιδα προσπάθεια ανατροπής. Η ανάγκη για hero ball παραήταν φανερή και ο Ντόρσεϊ το πήρε πάνω του, αλλά όσο συγκλονιστικός και αν ήταν, με 23 πόντους και 5 ασίστ, άλλο τόσο απέχει αυτό το μπάσκετ από τις συνήθειες της ομάδας. «Ένιωσα εκείνη την ώρα ότι θέλαμε απειλή από τρεις παίκτες, και αποδείχθηκε ότι η απόφασή μου ήταν λάθος» παραδέχτηκε ωμά και κυνικά ο Μπαρτζώκας. Βέβαια, αν ο Γουόρντ έβαζε το σουτ, ίσως τώρα να κάναμε εντελώς άλλη συζήτηση.

Αν γίναμε σοφότεροι σε σχέση με το Άμπου Ντάμπι; Για να κερδίσει ο Ολυμπιακός αυτήν τη βερσιόν της Μονακό, από τη στιγμή που καταφεύγει στο hero ball, θα πρέπει να έχει και τα «όπλα» του σε μεγάλη βραδιά. Ο καλύτερός του παίκτης σε αυτό το κομμάτι, στο ΣΕΦ έμεινε στους 2 πόντους με 0/6 από την περίμετρο. Χάνοντας και αυτός τη δική του ευκαιρία να ισοφαρίσει το παιχνίδι στο τελευταίο λεπτό.

Ο Γάλλος σούπερ σταρ, προφανώς επηρεασμένος και απ'τον τραυματισμό του, δεν έχει τον απαιτούμενο ρυθμό. Ο Μπαρτζώκας επέλεξε να πάει με αυτόν στο τέλος και δε δικαιώθηκε, αλλά αυτή η συζήτηση θα είναι ατέρμονη και κρίνεται πολύ πιο αυστηρά με βάση το αποτέλεσμα. Τα 22 του λεπτά, ωστόσο, στο παρκέ σε αυτό το παιχνίδι δε δικαιολογήθηκαν, παρότι ο Ολυμπιακός έψαχνε από αυτόν 1-2 στιγμές. Ο ίδιος είναι παικταράς και θα είναι αυτός που πρέπει, όταν πρέπει.

Και πάνω σε αυτό το κομμάτι, έρχεται ξανά στο προσκήνιο η μεγάλη συζήτηση για το αν ο Ολυμπιακός τελικά χρειάζεται γκαρντ. Βλέποντας τους Γουόκαπ και Νιλικίνα να μετρούν απολογισμό 3/9 σουτ και 3 ασίστ για 3 λάθη, το νερό συνεχίζει να πέφτει στον μύλο.

Επιτρέψτε μου να έχω μια διαφορετική άποψη από των πολλών, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο Ολυμπιακός δεν έχει τα μάτια του ανοιχτά στην αγορά. Προσωπικά, ομολογώ πως δεν κατανοώ πώς σε αυτήν την ομάδα, ζητάει κάποιος να προστεθεί ένας παίκτης που θα πάρει την μπάλα από τα χέρια του Ντόρσεϊ ή του Φουρνιέ.

Μιλάμε πάντοτε με τα δεδομένα που έχουμε. Το αν ο Ντόρσεϊ θα συνεχίσει να είναι καταπληκτικός και μετά τον Φεβρουάριο, εδώ είμαστε να το παρατηρήσουμε. Αλλά ο Ολυμπιακός έχει αυτούς τους γκαρντ που έχει, περιμένει να δει πότε θα επιστρέψει ο Κίναν Έβανς και τι θα του δώσει, την ώρα που στην επίθεση ο Ντόρσεϊ και ο Φουρνιέ έχουν την μπάλα στα χέρια τους. Και ο Μπαρτζώκας ψάχνει τρόπο να τους χωρέσει και τους δύο, δίχως να αφαιρέσει από το μείγμα τα υπερπολύτιμα στοιχεία του Γουόρντ.

Για να προσθέσει κάτι ο Ολυμπιακός σε αυτό το κομμάτι, πρέπει να είναι πραγματικά περίπτωση στην οποία δεν μπορείς να πεις «όχι». Μια περίπτωση ανάλογης βαρύτητας του Εβάν Φουρνιέ. Και κλείνουμε εδώ αυτήν την παρένθεση. Άλλωστε τα είπε καλύτερα από εμάς ο Σάσα Βεζένκοβ στο Gazz Floor της περασμένης Παρασκευής, μετά τη νίκη στο Μόναχο.

Ο Ολυμπιακός δε βρήκε τρόπο να παίξει το μπάσκετ του, απέναντι στον κρυπτονίτη του. Δε βρήκε τρόπο να σταματήσει τον εκπληκτικό Μάικ Τζέιμς, ενώ και στα λεπτά που κάθισε στον πάγκο, τον πλήγωσαν με καθαρές εκτελέσεις παίκτες όπως ο Στράζελ και ο Οκόμπο. Για τον Ντιάλο δε χρειάζεται ειδική αναφορά, μια ματιά στους αριθμούς αρκεί.

Ο Μπαρτζώκας, άλλωστε, στάθηκε στην άμυνα της ομάδας του. Αυτήν είναι που τον έχει πληγώσει περισσότερο στη σεζόν, παρά η απουσία κάποιου να βάζει την μπάλα στο καλάθι. Όταν ο Ολυμπιακός ξαναβρεί μπροστά του τη Μονακό, οφείλει να είναι πολύ πιο έτοιμος.

Μέχρι τότε, όμως, είναι τόσο απαιτητική η EuroLeague, που όλα αυτά πρέπει να έχουν ξεχαστεί. Σε λίγες ώρες από τώρα, η Χάποελ αριβάρει στο ΣΕΦ ως πρώτη και καλύτερη και αν πιστεύει κανείς πως πρόκειται για... πυροτέχνημα, μια ματιά στα advanced stats αρκεί για να τον πείσει για το αντίθετο, όταν μιλάμε για την καλύτερη επίθεση της λίγκας (μετά τις 6 πρώτες αγωνιστικές με βάση το ORTG).

Το παιχνίδι με τη Μονακό μπορεί να μην έκανε εμάς σοφότερους, αλλά οφείλει να κάνει τον Ολυμπιακό. Στην τελική, θα το γράφω συνεχώς, έχουμε ακόμα Οκτώβριο και οι ομάδες οφείλουν να βελτιώνονται. Ακόμα καλύτερα, να βελτιώνονται όσο κερδίζουν. Οι Πειραιώτες έχουν τρία παιχνίδια μπροστά τους στο ΣΕΦ και κάνοντας τη δική τους αυτοκριτική, να συνεχίσουν ψάχνοντας τις νίκες που χρειάζονται. Μία τρίτη απώλεια στην έδρα τους, θα ισοδυναμεί με ένα γερό βαθμολογικό πισωγύρισμα.