Παναθηναϊκός: Τα αγαθά κόποις κτώνται

• Η σκληράδα της Μπαρσελόνα και ο soft Παναθηναϊκός
• Η ανάγκη της προσαρμοστικότητας
• Παράδειγμα προς μίμηση ο Σλούκας

Να το παίξω λιγο «στα 'λεγάκης»; Πριν ξεκινήσει το ματς με την Μπαρτσελόνα, ένα από τα πρώτα σχόλια που έκανα στο live του Gazzetta ήταν ότι πρόκειται για πολύ επικίνδυνο παιχνίδι και ότι δεν μου έλεγε τίποτα απολύτως το γεγονός ότι οι «μπλαουγκράνα» είχαν γνωρίσει βαριά ήττα στην πρεμιέρα της Euroleague από την νεοφερμένη, Χάποελ Τελ Αβίβ. So what;

Άλλο ματς το ένα και άλλο ματς το άλλο. Και βλέποντας και πως είχε παίξει ο Παναθηναϊκός στην πρώτη αναμέτρηση με την Μπάγερν θεώρησα ότι είχε χτυπήσει και το καμπανάκι της επικινδυνότητας. Καλά εδώ που τα λέμε δεν ήταν ανάγκη να είχε κάποιος τη δυνατότητα να έβλεπε μέσα σε κρυστάλλινη σφαίρα ώστε να καταλάβαινε τι... ερχόταν. Δεν θα ανακάλυπτε και την Αμερική.

Λίγο - πολύ ήταν φως φανάρι ότι οι «πράσινοι» είχαν πολλά προβλήματα. Κυρίως αμυντικά καθώς υπήρχε έλλειψη επικοινωνίας, απόρροια και της έλλειψης σωστής προετοιμασίας. Ειδικά από τη στιγμή που υπήρχαν και πέντε νέοι παίκτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων με κομβικό και σημαντικό ρόλο μέσα στην ομάδα. Δεδομένα ωστόσο υπάρχει τεράστιο βάθος, ποιότητα και ταλέντο. Όμως είναι και αρκετά για να κερδίζουν παιχνίδια της Euroleague απέναντι σε ομάδες με μέγεθος, σκληράδα και παίκτες οι οποίοι δεν «ματσάρονται» αμυντικά; Όχι.

Η σκληράδα της Μπαρσελόνα και ο soft Παναθηναϊκός

Έχουμε πει πολλές φορές ότι η Euroleague είναι αμείλικτη. Και αν δεν είσαι έτοιμος ή εν πάση περιπτώσει δεν απουφύγεις τα πολλά λάθη και αφήσεις το εκάστοτε παιχνίδι να ξεφύγει από τα χέρια σου, δεν θα σου φερθεί καθόλου καλά. Και το είδαμε στο ματς με την Μπαρτσελόνα. Από τη μία υπήρχε μια ομάδα η οποία μάσαγε σίδερα από την ώρα που πάτησε το πόδι της στο «glass floor» του «TELEKOM CENTER Athens» και από την άλλη μια πολύ soft ομάδα η οποία δεν είχε να αντιπαρατάξει τις αμυντικές (κυρίως) λύσεις και απαντήσεις.

Όπως μετά την πρεμιέρα με την Μπάγερν που έλεγα ότι ο Παναθηναϊκός δεν υπήρχε περίπτωση να έχανε από τους Γερμανούς ακόμα και αν έπαιζαν όλη τη νύχτα, έτσι ακριβώς θεωρώ ότι ο Παναθηναϊκός δεν θα κέρδιζε την Μπαρτσελόνα ακόμα και αν είχε το ματς άλλα τέσσερα δεκάλεπτα. Κάποια μικρά ξεσπάσματα που είχε στο παιχνίδι δεν ήταν αρκετά. Οι Καταλανοί είχαν υπομονή, συνέπεια, πλάνο, καθαρό μυαλό και δεν πανικοβλήθηκαν ούτε μια στιγμή.

Και δεν πανικοβλήθηκαν επειδή η εικόνα του αγώνα «έλεγε» ότι στο συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν καλύτερη ομάδα από τον Παναθηναϊκό. Εκτός του ότι διαθέτουν τα κατάλληλα «εργαλεία» βρέθηκαν και σε εξαιρετική επιθετική βραδιά. Εδώ που τα λέμε ομάδα που έχει στις τάξεις της Κλάιμπερν, Σενγκέλια, Λαπροβίτολα, Πάντερ πρέπει πάντα να υπολογίζεται, ειδικά όταν υπερτερεί σε μέγεθος και δύναμη. Ένας από τους λόγους που ο Παναθηναϊκός έχασε και πάλι 18 ριμπάουντ.

Εκτός από την έλλειψη του physicality, της αμυντικής επικοινωνίας και των κάκιστων περιστροφών με αποτέλεσμα η Μπαρτσελόνα να βρει πολλά ελεύθερα τρίποντα και να ευστοχήσει σε 16 από αυτά, για δεύτερο σερί ματς οι «πράσινοι» άφησαν τον αντίπαλο να «οργιάσει» στο επιθετικό ριμπάουντ. Συνολικά στα δύο πρώτα ματς της Euroleague ο Παναθηναϊκός έχει δώσει τη δυνατότητα σε Μπάγερν και Μπαρτσελόνα να ανανεώσουν 36 επιθέσεις στο σύνολο. Μιλάμε για εξωφρενικά μεγάλο νούμερο. Και μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, στο τέλος θα τον τσακώσουν. Και αν η Μπάγερν δεν είχε το ταλέντο να κοντράρει το «τριφύλλι» η Μπαρτσελόνα το είχε και μάλιστα με το παραπάνω. Και ιδού το αποτέλεσμα.

Η ανάγκη της προσαρμοστικότητας

Ξαναλέω και επιμένω. Τα πάντα ξεκινούν από την έλλειψη της προετοιμασίας. Δεν λέω. Δικαιολογημένη. Όμως είναι κάτι δεδομένο. Και δεν πρέπει να το παραλείπουμε. Πολλές ομάδες έχουν το ίδιο πρόβλημα, αλλά όσο να ‘ναι ο Παναθηναϊκός το έχει λίγο περισσότερο από τη στιγμή που διέθεσε επτά διεθνείς παίκτες ενώ στο (μικρό) βασικό στάδιο προετοιμασίας απουσίαζε και ο προπονητής. Οπότε η εικόνα που βλέπουμε τώρα δεν μου προκαλεί και ιδιαίτερη εντύπωση. Αναμενόμενο να μην είναι έτοιμος ο Παναθηναϊκός, αλλά από την άλλη μιλάμε για ένα τρομερό (στα χαρτιά) ρόστερ. Είναι όμως και αρκετό για το ξεκίνημα, τουλάχιστον, της σεζόν;

Το ότι έχασε ο Παναθηναϊκός από την Μπαρτσελόνα δεν μου λέει κάτι. Θα έρθουν και άλλες ήττες. Εντός και εκτός έδρας. Το θέμα είναι οι «πράσινοι» να παρουσιάζουν και πρόσωπο εφάμιλλο του βάθους και της τρομερής τους ποιότητας. Και ακόμα ψάχνονται. Δεν πατάνε καλά και αυτό φαίνεται. Μέσα από τις προπονήσεις, την δουλειά αλλά και τα συνεχόμενα παιχνίδια τα οποία θα εναλλάσσονται με κινηματογραφική ταχύτητα από εδώ και στο εξής, ο Άταμαν και οι συνεργάτες τους θα προσπαθήσουν να «δέσουν» τους παίκτες μέσα στις τέσσερις γραμμές ώστε να αποδώσουν και το μπάσκετ που μπορούν και θέλουν.

Φυσικά στην εικόνα που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός παίζει ρόλο η έλλειψη προσαρμοστικότητας του Τι Τζέι Σορτς, ο οποίος μοιάζει να είναι με ψάρι έξω από τη γυάλα του. Δεν βρίσκεται στο γνώριμο (και ασφαλές για εκείνον) περιβάλλον της Παρί όπου ήταν ο «decision maker» έχοντας όλες τις μπάλες στα χέρια του, δεν θα βρίσκεται βρέξει - χιονίσει στο παρκέ για 30+ λεπτά και φυσικά απαιτείται χρόνος και δουλειά ώστε να ενσωματώσει τον ρόλο του στο παιχνίδι.

Κάτι που ισχύει και για τον Ρισόν Χολμς. Άλλωστε είναι κάτι το οποίο γνωρίζαμε. Ύστερα από 10 χρόνια στο NBA, ο Αμερικανός σέντερ κλήθηκε να κολυμπήσει στα αχαρτογράφητα (για εκείνον) νερά της Euroleague. Δεν είναι όλοι… Ναν ώστε να έχουν τον άμεσο βαθμό της προσαρμοστικότητας. Και για έναν σέντερ ίσως και να είναι πιο δύσκολο από τη στιγμή που δεν έχουν την μπάλα στα χέρια τους και «εξαρτώνται» από τους γκαρντ. Αμυντικά, κυρίως στην ομαδική άμυνα, θέλει πολλή δουλειά ακόμα.

Παράδειγμα προς μίμηση ο Σλούκας

Από εκεί και πέρα πρέπει όλοι να βγάζουν το καπέλο στον Κώστα Σλούκα ο οποίος (πρέπει να) αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Βαδίζοντας το 36ο έτος της ηλικίας του και έχοντας κερδίσει τα πάντα στην καριέρα του, κάνει πράγματα που δείχνουν το πόσο πολύ θέλει να κερδίζει. Να βγάζει αμυνάρες στο κέντρο του γηπέδου, να τις πανηγυρίζει σαν έφηβος και παράλληλα να κάνει την διαφορά σε σκοράρισμα (18 πόντοι) και δημιουργία (11 ασίστ).

Ό,τι και αν πει κάποιος για τον αρχηγό του Παναθηναϊκού θα είναι λίγο. Όσοι παίκτες και αν αποκτηθούν, όσο ταλέντο και αν προστεθεί στο ρόστερ, όσο ποιοτικές και αν είναι κάποιες προσθήκες, ο Σλούκας θα είναι πάντα ο Σλούκας που θα κάνει τα πάντα -άλλες φορές με επιτυχία, άλλες φορές χωρίς επιτυχία- για να πετύχει η ομάδα του. Παράδειγμα είναι και ο Χουάντσο, ο οποίος πραγματοποίησε το καλύτερο παιχνίδι της καριέρας του στην Euroleague χωρίς ωστόσο να μπορέσει και να το χαρεί.

Τα ματς είναι πολλά. Με μια ήττα δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Όμως αποτελεί επιτακτική ανάγκη η άμεσγ βελτίωση στην ομαδική λειτουργία.