Παναθηναϊκός: Μην το πεις ούτε του παπά

• Πρόσημο θετικό, η δουλειά απαραίτητη
• Τέσσερις σημειώσεις από το φιλικό
• Η “πράσινη” καρδιά χτυπάει (και) 15.000 χιλιόμετρα μακριά

Να πω την αμαρτία μου; Θα την πω την αμαρτία μου. Δεν περίμενα ότι ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να κοντράρει την Παρτίζαν στο πρώτο ματς για το 7ο τουρνουά “Παύλος Γιαννακόπουλος”. Για πολλούς λόγους. Όχι μόνο για έναν.

Έχουμε και λέμε. Πρώτον: Απουσίαζαν τέσσερις εν δυνάμει παίκτες της πεντάδας. Δεύτερον: Οι επτά από τους 11 παίκτες των “πρασίνων” είχαν φτάσει στη Μελβούρνη ακριβώς 12 ώρες πριν από το τζάμπολ του αγώνα και έχοντας προηγηθεί ταξίδι 24 ωρών! Τρίτον: Η ομάδα δεν είχε προπονηθεί ποτέ μαζί. Και όταν λέω ποτέ, εννοώ… ποτέ! Εδώ καλά-καλά δεν γνώριζε ο ένας τον άλλον.

Και δεν είναι καθόλου υπερβολή αυτό που λέω. Κάποιοι μπορεί να συστήθηκαν στην πρωινή προπόνηση και κάποιοι στο ταξίδι για την Αυστραλία. Ουσιαστικά μόνο τέσσερις παίκτες που δηλώθηκαν για το ματς είχαν πάρει μέρος μαζί σε δύο προπονήσεις επί Αυστραλιανού εδάφους. Οι υπόλοιποι ήρθαν μετά.

Βέβαια υπάρχει η “χημεία” των περισσοτέρων παικτών τα δύο τελευταία χρόνια. Οπότε το να ενταχθούν άλλοι δύο (ουσιαστικά) παίκτες στην Αυστραλία με όλο το υπόλοιπο σύνολο όπως οι Ρογκαβόπουλος και Τολιόπουλος, δεν ήταν και το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου. Και κλήθηκε το “τριφύλλι” να παίξει απέναντι σε μια ομάδα η οποία ναι μην είχε απουσίες από τη πλευρά της αλλά από την άλλη είχε κάνει αρκετές προπονήσεις και είχε παίξει και φιλικά παιχνίδια. Άρα και ο βαθμός ετοιμότητας ήταν πολύ μεγαλύτερος σε σχέση με αυτόν του Παναθηναϊκού.

Πρόσημο θετικό, η δουλειά απαραίτητη

Τηρουμένων των αναλογιών και των δεδομένων που υπήρχαν, ακόμα και και έτσι, οι “πράσινοι” στάθηκαν και με το παραπάνω στο ύψος των περιστάσεων. Πολύ παραπάνω θα έλεγα. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν χρησιμοποιήθηκε λεπτό ο Κώστας Σλούκας για λόγους ξεκούρασης, ο οποίος ωστόσο αναμένεται να παίξει την Κυριακή (21/9) απέναντι στους Adelaide 36ers. Όπως θα παίξει και ο Ρισόν Χολμς, ο οποίος έφτασε στη Μελβούρνη μόλις λίγο πριν από το τζάμπολ και δεν ήταν σε θέση να αγωνιστεί στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Οπότε ο Άταμαν είχε 10 παίκτες διαθέσιμους εάν βγάλουμε από την εξίσωση και τον Νεοζηλανδό γκαρντ που βοηθούσε στις προπονήσεις και είχε συμπεριληφθεί, απλά, στην 12άδα. Οπότε βάζοντας στο τραπέζι των συζητήσεων όλα όσα ίσχυαν για την αναμέτρηση με την Παρτίζαν, το πρόσημο στην συνολική εικόνα των “πρασίνων” ήταν θετικό.

Και αν οι παίκτες της Παρτίζαν (και δη ο Γουάσινγκτον) δεν πετούσαν βότσαλα στον ωκεανό έξω από τα 6.75 μέτρα στο πρώτο δεκάλεπτο, η εικόνα θα μπορούσε να ήταν ακόμα καλύτερη για λογαριασμό της ελληνικής ομάδας. Όμως εντάξει. ΔΕΝ θα έπρεπε να περιμένουμε και πολλά από τον Παναθηναϊκό τη δεδομένη χρονική στιγμή με τα τόσα προβλήματα και χωρίς καμία προπόνηση. Και ούτε πρέπει να περιμένουμε στο επόμενο ματς το οποίο θα διεξαχθεί στο Σίδνεϊ.

“Μην το πείτε ούτε του παπά” θα πω εγώ αναφορικά με την παρουσία του “τριφυλλιού” στο ματς. Στο δεύτερο ημίχρονο το επιμέρους σκορ ήταν 54-38 υπέρ του Παναθηναϊκού, δείγμα και της… προσαρμογής μέσα στο παρκέ. Από την άλλη, βέβαια, σταμάτησαν να μπαίνουν τα τρίποντα της Παρτίζαν καθώς από τα 7/12 του ημιχρόνου μέτρησε 3/13 στο δεύτερο μισό του αγώνα. Και τα πράγματα απλοποιήθηκαν ακόμα περισσότερο για την ομάδα του Άταμαν.

Τέσσερις σημειώσεις από το φιλικό

Αν πρέπει να κρατήσουμε τέσσερα πράγματα θα επιλέξω:

1. Την εμφάνιση του Γιούρτσεβεν: Το έγραψα και στο live του αγώνα. Ο Τούρκος σέντερ πρέπει να βρει και να πάρει ψυχολογία στα πρώτα παιχνίδια. Ακόμα και από αυτά τα φιλικά. Από τη στιγμή που ο Ματίας Λεσόρ δεν πρόκειται να ξεκινήσει τη σεζόν, αποτελεί επιτακτική ανάγκη να είναι καλά ο Γιούρτσεβεν. Και πρόκειται για παίκτη ψυχολογίας. Αν “πατάει” καλά και είναι αποτελεσματικός, μπορεί να βοηθήσει και μάλιστα πολύ. Και για έναν ακόμα λόγο. Ο Ρισόν Χολμς πρώτη φορά πέρασε τον Ατλαντικό στη ζωή του για να παίξει μπάσκετ. Οπότε δεν μπορούμε να γνωρίζουμε από τώρα το πόσο πολύ και το πόσο άμεσα θα προσαρμοστεί για να είναι το πρώτο “πεντάρι” της ομάδας στο ξεκίνημα της σεζόν.
2. Την κατάσταση που βρίσκεται ο Κέντρικ Ναν: Το πρώτο πράγμα που παρατήρησε κάποιος στην πρώτη συγκέντρωση του Παναθηναϊκού στο βοηθητικό γήπεδο τους “TELEKOM CENTER Athens” ήταν η σωματοδομή του Κέντρικ Ναν. Ήταν (και είναι φυσικά) σε εκπληκτική σωματική κατάσταση. Και όπως αποδείχθηκε, όχι μόνο σωματική αλλά και αγωνιστική κατάσταση, καθώς δείχνει με το “καλημέρα” των δύσκολων αγώνων στην preseason σκηνές από τα… προσεχώς στην Euroleague. Θα είναι και πάλι το (πρώτο) σημείο αναφοράς του Παναθηναϊκού AKTOR.
3. Την προσαρμοστικότητα των Ρογκαβόπουλου και Τολιοπούλου: Ο “Ρόγκα” έκανε κάποιες προπονήσεις και άρχισε να μπαίνει στο κλίμα του Παναθηναϊκού και των συστημάτων του Άταμαν μέσω του Χρήστου Σερέλη ο οποίος έκανε τις προπονήσεις από την αρχή της προετοιμασίας, ενώ ο “Τολιό” μπήκε στο ματς και δεν… μάσησε όπως θα λέγαμε στην καθομιλουμένη. Και οι δύο έδειξαν να έχουν το απαραίτητο μπασκετικό θράσος. Αστόχησαν σε δύο-τρία σουτ; Δεν ήπιαν θάλασσα. Συνέχισαν να παίρνουν προσπάθειες, προσφέροντας παράλληλα και σε άλλους τομείς του παιχνιδιού. Ο μεν Ρογκαβόπουλος στα ριμπάουντ, ο δε Τολιόπουλος στην δημιουργία. Θεωρώ ότι και οι δύο όχι μόνο θα βοηθήσουν αλλά θα αποκτήσουν και σημαντικό ρόλο.
4. Τον συνεχώς εξελισσόμενο Σαμοντούροβ: Θεωρώ ότι το καλοκαίρι του 2024 (με λίγες πινελιές από την άνοιξη του ίδιου έτους) θα το θυμάται για πάντα, Είναι η περίοδος που άρχισε να κάνει βήματα και στη συνέχεια άλματα με αποκορύφωμα την κλήση του στην Εθνική ομάδα για το Eurobasket. Και όχι μόνo κλήθηκε, αλλά πήρε ποιοτικά και σημαντικά λεπτά συμμετοχής βάζοντας και εκείνος το λιθαράκι του για την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου. Φέτος στον Παναθηναϊκό θα έχει και πάλι μπροστά του, τους Ερνανγκόμεθ και Μήτογλου αλλά ποιος βάζει το χέρι του στη φωτιά ότι στο τέλος της σεζόν θα είναι το τρίτο “τεσσάρι” στην ιεραρχία; Φαντάζομαι κανείς. Ούτε και εγώ.

Η “πράσινη” καρδιά χτυπάει (και) 15.000 χιλιόμετρα μακριά

Και κάτι τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό. Αυτό που συμβαίνει στην Αυστραλία με τους Έλληνες της ομογένειας είναι το κάτι άλλο. Το έγραψα στο live του αγώνα και το επαναλαμβάνω. Όλοι όσοι είδαν από κοντά την ομάδα και τους παίκτες, όλο όσοι αντάλλαξαν μια χειραψία, πήραν ένα αυτόγραφο ή έβγαλαν μια φωτρογραφία, αισθάνονται όπως ένα παιδί όταν ανοίγει το Χριστουγεννιάτικο δώρο.

Η ξενιτιά δεν δίνει στους Έλληνες της Αυστραλίας τη δυνατότητα να δουν από κοντά την αγαπημένη τους ομάδα. Και τώρα που μπόρεσαν να το κάνουν θα έχουν να το διηγούνται για πολλούς μήνες. Αυτό δεν είναι κάτι που το φαντάζομαι ή το βγάζω από το κεφάλι μου αλλά είναι μαρτυρίες των ίδιων των Ελλήνων στη Μελβούρνη η οποίοι έζησαν μερικές από τις πιο ευτυχισμένες ώρες και μέρες της ζωής τους.

Και μπράβο και στους παίκτες, οι οποίοι παρά την κούραση και την ταλαιπωρία τους (σ.σ. πιστέψτε, δεν παλεύεται αυτό το ταξίδι των 24 ωρών), παρά το γεγονός ότι έπαιξαν μπάσκετ δεν είπαν “όχι” σε κανέναν ομογενή. Πραγματικά οι εικόνες που εκτυλίχθηκαν και φαντάζομαι θα εκτυλιχθούν και στο Σίδνεϊ, είναι μοναδικές.