Οι 67 πόντοι θύμισαν τον περυσινό Παναθηναϊκό και όλοι ξέρουν τι σημαίνει αυτό!

• Η Φενέρ δείχνει πιο φορμαρισμένη, αλλά δεν έχει τις μεγάλες προσωπικότητες!
• Το απίθανο επίτευγμα του Παπαγιάννη και το “lose-win” – και γι’ αυτό το credit – στον Σπανούλη!

Όσοι θυμούνται τις μικρές λεπτομέρειες της πορείας που ολοκληρώθηκε θριαμβευτικά στις 26 του περυσινού Μαϊου στο Βερολίνο, αποκλείεται να έχουν ξεχάσει, εκείνο το απίστευτο 11/12 του «τριφυλλιού» στα ματς (από τις 28/12/2023 κι εντεύθεν) που ο αντίπαλος τους δεν σκόραρε πάνω από 75 πόντους!

Με αποκορύφωμα φυσικά τον ημιτελικό της “Uber Arena”, στον οποίο ο Παναθηναϊκός κατέγραψε το χαμηλότερο παθητικό της σεζόν (57π.), περιορίζοντας την Φενέρμπαχτσέ σε μόλις 7 πόντους στην τελευταία περίοδο, σφραγίζοντας πανηγυρικά την πρόκρισή του στον τελικό.

Ανεξάρτητα αν το 7ο επετεύχθη, χάρη σε μία μυθική επιθετική απόδοση με 54,5% στα τρίποντα (12/22), ανατρέποντας μία διαφορά 14 πόντων και φορτώνοντας το καλάθι της Ρεάλ με 95 πόντους και πάλι το κλειδί ήταν το παθητικό των 7 πόντων στην 3η περίοδο και των συνολικά 26 στο 2ο μέρος!

Κάτι παρεμφερές συνέβη και στο Game 5 των περυσινών playoffs, όπου οι μετέπειτα πρωταθλητές Ευρώπης, «κατέβασαν» την Μακάμπι των 85,7 πόντων στα 4 πρώτα ματς της σειράς στους 72, που ήταν η 2η χαμηλότερη επίδοση της σεζόν!

Πάμε τώρα στα φρέσκα κουλούρια! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο καλός Παναθηναϊκός, αυτός που είδαμε από την βαριά εφετινή του ήττα στην Πόλη και μετά (67-93 από την Εφές στις 13 του περασμένου Δεκέμβρη) κι εκείνος που το έπαιρνε πιο προσωπικά κάθε φορά που έχανε και κάποιον σημαντικό παίκτη (Γκριγκόνις, Λεσόρ και Γιούρτσεβεν) με τραυματισμό, δεν έφτανε την σειρά με τους Τούρκους στα 5 παιχνίδια.

Η ομάδα του Εργκίν Αταμάν, όπως την είδαμε στην post season της Euroleague, όμως, ήταν ένα επίπεδο πιο κάτω σε επίπεδο επιθετικής φρεσκάδας και το κυριότερο «είδε» τον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης και MVP της κανονικής περιόδου (μ.ο. 21,1 πόντους με 57,3% στα δίποντα & 42,6% σα τρίποντα), να παρουσιάζεται ως... σκιά του πραγματικού του εαυτού (μ.ο. 15,6 πόντους με 34,6% εντός πεδιάς και 26/75 σουτ) και να στερεί από το «τριφύλλι» το instant scoring, που τόσο εύκολα έβγαζε από το τσεπάκι του, πριν ανανεώσει το συμβόλαιό του!

Κάπως έτσι και με την Έφες να επιβεβαιώνει την μεγάλη βελτίωση που είχε στα χέρια του Λούκα Μπάνκι αλλά και τον χαρακτηρισμό της πιο φορμαρισμένης αντιπάλου που θα μπορούσε να τύχει στον «επτάστερο», φτάσαμε στο πέμπτο ματς του ΟΑΚΑ.

Αυτό και μόνο, όμως, ήταν το μεγάλο ατού του Παναθηναϊκού. Σε ένα γήπεδο που τα δύο τελευταία χρόνια οι «πράσινοι» έχουν 32 νίκες και 8 ήττες στην διοργάνωση και με τις 20.000 του κόσμου τους να δίνουν φτερά στους παίκτες, δεν υπήρχε μεγαλύτερο εχέγγυο πρόκρισης από το τρίπτυχο σκληράδα, ενέργεια και ένταση στην άμυνα και τα επιθετικά ριμπάουντ.

Αυτό το συστατικό στοιχείο, που στο σύγχρονο μπάσκετ περικλείεται στην λέξη “physicality”, αποτελεί την πεμπτουσία για μία δοκιμασμένη συνταγή. Και ο Τούρκος τεχνικός, παρ’ ότι «έπαιξε με την φωτιά» χρησιμοποιώντας ουσιαστικά 7 παίκτες, ευτύχησε να τους δει όλους σε mode “locked in” (“σε θέση μάχης”) και μάλιστα στον απόλυτο βαθμό!

Εντάξει ο 59χρονος προπονητής δικαιώθηκε απόλυτα (έχει χαθεί ο λογαριασμός πλέον) από τον Τσέντι Όσμαν, ο οποίος αποτέλεσε επιλογή του και από τα μέσα της σεζόν και βρίσκεται σε καθεστώς διαρκούς step up με αποκορύφωμα το ρεκόρ καριέρας του στο Game 5 (28 πόντους και 8 ριμπάουντ με 8/8 βολές & 4/7 τρίποντα), ωστόσο ευτύχησε να δει όλα τα παιδιά της ομάδας να αφήνουν ανασταλτικά ακόμη και την... ψυχή τους στο παρκέ.

Τι να πει κανείς για τον Γκέιμπριελ (8 πόντους και 5 ριμπάουντ) με +21 στο plus minus στα 26 λεπτά που έπαιξε ή για τον Χουάντσο των 11 ριμπάουντ, οι οποίοι έβαλαν την μεγαλύτερη πλάτη για τα 50 ριμπάουντ και τις συνολικά 18 έξτρα επιθέσεις που είχε η ομάδα τους;

Αλλά το ίδιο ισχύει και για τον Γκραντ, ο οποίος βγήκε ελάχιστα (έπαιξε 37’20”), έδωσε λύσεις στην επίθεση και πραγματικά «έβγαλε την γλώσσα» στον Λάρκιν (11 πόντους με 4/13 σουτ) και δεν του επέτρεψε να γίνει παράγων του ματς.

Σε γενικές γραμμές, δεν υπήρχε παίκτης των γηπεδούχων από τον άστοχο και απογοητευτικό σε επίπεδο shot selection, Κέντρικ Ναν, μέχρι τον Κώστα Σλούκα (ήταν διστακτικός εκτελεστικά, αλλά εξαιρετικός δημιουργικά) και τον Ντίνο Μήτογλου, που να μην ήταν παραπάνω από θετικός στην άμυνα!

Κάπως έτσι, λοιπόν, το δίκαιο έγινε πράξη και το εισιτήριο για το Άμπου Ντάμπι «τσεκαρίστηκε». Ο Παναθηναϊκός επικράτησε με 75-67, υποχρεώνοντας την Εφές (είχε μ.ο. 93,4 πόντους στις 8 σερί νίκες πριν την έναρξη της σειράς) στην χαμηλότερη παραγωγικότητα της σεζόν (26,4 πόντους πιο κάτω), με 34,4% εντός πεδιάς και 60,9% στις βολές!

Η Φενέρ δείχνει πιο φορμαρισμένη, αλλά δεν έχει τις μεγάλες προσωπικότητες!

Το 13ο «πράσινο» Final 4 (12o για τον Σλούκα των τεσσάρων τροπαίων με 3 διαφορετικές ομάδες και το 8ο για τον Αταμάν των τριών τίτλων στα πέντε τελευταία χρόνια), είναι γεγονός και η αντίστροφη μέτρηση για την μάχη του πρώτου ημιτελικού με την Φενερμπαχτσέ, έχει ήδη αρχίσει.

Με βάση την εικόνα που παρουσίασαν οι δύο ομάδες στα playoffs, η ομάδα του «προπονητή της χρονιάς», Σαρούνας Γιασικεβίτσιους (6ο Final 4 με τρεις διαφορετικές ομάδες από το 2018 και μετά), δείχνει να είναι πιο συμπαγής από ποτέ και έδειξε ότι συνδυάζει σε πολύ αποτελεσματικό βαθμό τα αμυντικά με τα επιθετικά της πλεονεκτήματα.

Ωστόσο, επειδή δεν πρόκειται για μία σειρά αγώνων αλλά για ένα παιχνίδι 40 λεπτών, το οποίο θα κρίνει την πρόκριση στον τελικό και την ευκαιρία της υπεράσπισης του τίτλου που κατέκτησε ο Παναθηναϊκός, θεωρώ ότι μεγαλύτερο ρόλο θα παίξουν οι προσωπικότητες, η εμπειρία και οι παραστάσεις από τέτοιους αγώνες.

Ένας τομέας στον οποίο η τουρκική ομάδα των 10 νέων προσώπων στην εφετινή σεζόν, υστερεί, από την άποψη ότι ο μόνο ο Χέιζ-Ντέιβις, ο Γκούντουριτς, ο Σανλί και ο Μπιμπέροβιτς έχουν σημαντικό ρόλο στο εφετινό rotation (σε σχέση με πέρυσι).

Κάτι που, άλλωστε, επιβεβαιώθηκε και στα δύο εφετινά παιχνίδια μεταξύ των δύο ομάδων, όπου η ομάδα του Εργκίν Αταμάν νίκησε στις λεπτομέρειες, επιστρέφοντας από το -5 (81-76 στην Τουρκία) και το -6 (91-90 στο ΟΑΚΑ) στην 4η περίοδο αντίστοιχα, με τον Κώστα Σλούκα να κάνει και στα δύο την διαφορά με 7/10 τρίποντα συνολικά.

Το απίθανο επίτευγμα του Παπαγιάννη και το “lose-win” – και γι’ αυτό το credit – στον Σπανούλη!

Η αλήθεια είναι ότι με τόσο αποδυναμωμένη την Μπαρτσελόνα (έπαιξε με μείον δύο παίκτες έξτρα από τις γνωστές εδώ και καιρό απουσίες του Λαπροβίτολα και του Μέτου) και με τον Ουίλι Ερνανγκόμεθ (μ.ο. 10,4 πόντους & 3,8 ριμπάουντ με 70,8% στα δίποντα) να μετατρέπεται αναγκαστικά σε βασικό σέντερ, παρά την κόντρα του με τον Γιόαν Πεναρόγια, δεν περίμενα ότι η σειρά με την Μονακό θα κριθεί στην κόψη του ξυραφιού (85-84).

Οι Καταλανοί έβαλαν δύσκολα στους Μονεγάσκους με την ταχύτητα που παίζουν στην επίθεση και τις πολλές κατοχές και ενόψει του 5ου ματς ανάγκασαν τον Βασίλη Σπανούλη σε μία προσαρμογή που ήθελε κότσια, ρίσκο αλλά και ψυχολογική προετοιμασία ενός παίκτη, που εδώ και καιρό ήταν άφαντος στο rotation της ομάδας του και το κυριότερο δεν είχε πατήσει παρκέ στα πρώτα τέσσερα ματς.

Κι ειδικότερα όταν πρόκειται όχι απλά για συμπατριώτη του, αλλά για τον βασικό σέντερ της Εθνικής Ελλάδας, στην οποία ο “Kill Bill” είναι προπονητής ο βαθμός δυσκολίας για την ολική επαναφορά, είναι αδιαπραγμάτευτα πολύ υψηλός.

Το ότι ο 42χρονος Λαρισινός τεχνικός και πρώην παίκτης-θρύλος, όμως, αντιλήφθηκε πόσο μεγάλο πλεονέκτημα θα έδινε στην ομάδα του ο Γιώργος Παπαγιάννης (με το άνοιγμα της άμυνας χάρη στο εξαιρετικό του μακρινό σουτ με την έξτρα διάσταση στην άμυνα με τα κοψίματα) και σε ένα τόσο κρίσιμο ματς, είτε άφησε στην άκρη εγωισμούς, είτε αντιλήφθηκε την λάθος αντιμετώπιση που είχε τόσο καιρό στον “Big Papa”, δείχνει και με το προπονητικό μεγαλείο του.

Αλήθεια, ποιος μπορεί ακόμη να θεωρεί ότι ο Σπανούλης έχει μόνο όνομα και άστρο και όχι προπονητική αξία; Την πρώτη χρονιά νίκησε 3 φορές τον Παναθηναϊκό κι έφτασε το Περιστέρι στον τελικό του Κυπέλλου αλλά και στην 3η θέση του πρωταθλήματος. Την δεύτερη το πήγε στο Final 4 του BCL και στην 3η του σεζόν σαν προπονητής και rookie στην Euroleague (αν και αυτή η λέξη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για τον “Kill Bill”), βρίσκεται στο Final 4 το καλό!

Δεν ξέρω αν μπήκε στην διαδικασία της ψυχολογικής προετοιμασίας του Μεγαρίτη ψηλού πριν τον επαναφέρει στην 12άδα και αν τον «έφτιαξε», λέγοντάς του ότι θα τον χρησιμοποιήσει κάποια στιγμή, αλλά όσο σημαντική αποδείχτηκε η συγκεκριμένη αλλαγή για την έκβαση της σειράς, άλλο τόσο και ακόμη περισσότερο σημαντικός ήταν ο τρόπος που διαχειρίστηκε την ευκαιρία ο Παπαγιάννης.

Μιλάμε για έναν παίκτη που ήταν είτε DNP, είτε εκτός 12άδας στα 9 τελευταία παιχνίδια της Μονακό και αναδείχτηκε σε MVP της νίκης-πρόκρισής της στο Final 4 για 2η φορά στην ιστορία της.

Αυτό το επίτευγμα (17 πόντους, 5 ριμπάουντ και 3 κοψίματα με 7/8 σουτ σε 19’) ανήκουν στην κατηγορία αυτών που «δεν γίνονται»! Και μπράβο στον Έλληνα ψηλό, που έδειξε τι μπορεί να κάνει και θα πάει στο 2ο διαδοχικό Final 4 της καριέρας του για να παίξει τα ρέστα του, με ανεβασμένες τις μετοχές.

Υγ.: Το ότι η Ελλάδα θα έχει δύο εκπροσώπους και άλλη μία ομάδα με 2 διεθνείς παίκτες (Παπαγιάννης και Καλάθης) και τρεις προπονητές στο Final 4, την ώρα που το ισπανικό μπάσκετ έμεινε για πρώτη φορά εκτός του κορυφαίου ραντεβού μετά από 21 χρόνια, λέει πολλά για το momentum που διανύει το άθλημα στην χώρα μας.