Κερασάκι σε τούρτα λευκής σοκολάτας

Η γενέθλια τούρτα της ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού είχε γεύση λευκή σοκολάτα; Αυτό δεν ήταν το παρατσούκλι του μάγου Τζέισον Γουίλιαμς; «White Chocolate». Αυτόν μου θύμισε ο Κώστας Παπανικολάου, με τις δύο ασίστ που πέρασε από την κλειδαρότρυπα της σερβικής άμυνας στην τρίτη περίοδο, στον μετρ της σκιάς Σάσα Βεζένκοβ.

Στο επόμενο «cut», οι κάμερες της Nova (με σκηνοθέτη τον φίλο Παναγιώτη Αυτζόγλου) συνέλαβαν τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς να χαζεύει την παράσταση του Ολυμπιακού καθισμένος στον πάγκο, σαν να καμάρωνε δικό του παιδί. Ο «Ζοτς» δεν υπήρξε ποτέ «ερυθρόλευκος», σήμερα μάλιστα συμπληρώθηκαν 29 χρόνια από την παρθενική προπονητική του εμφάνιση στο ΣΕΦ, αλλά το αποψινό μπάσκετ του Γιώργου Μπαρτζώκα έμοιαζε βγαλμένο από τη δική του χρυσή βίβλο, εκσυγχρονισμένο για να ταιριάζει γάντι στον 21ο αιώνα.

Η Παρτίζαν του Ομπράντοβιτς θα είναι στενός κορσές για όποιον τη βρει παρατεταγμένη απέναντί του στα πλέι-ιν και στα πλέι-οφ, νομίζω στενότερος από τη Ρεάλ ή τη Μπάρτσα, αλλά ο χειμώνας ανήκει στον Ολυμπιακό, που πλέον απέχει τέσσερα σκαλοπάτια από την πέμπτη θέση και επτά από την ενδέκατη. Εκεί διαγκωνίζονται αγκομαχώντας και ιδρωκοπώντας οι παλιοί του φίλοι: Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, Εφές, λίγο πιο κάτω η Ζαλγκίρις.

Όποιος θεωρεί κληρονομικό δικαίωμα ή αυτονόητο προνόμιο τη διαρκή παρουσία των «ερυθρολεύκων» (ή οποιουδήποτε άλλου) στην κορυφογραμμή και την ομαλή διαδοχή από γενιά σε γενιά μάλλον δεν έχει επαφή με το αντικείμενο. Ο Ολυμπιακός άλλαξε πολλές φορεσιές και στρατιές ολόκληρες από πιστούς υπηρέτες, αλλά ο βηματισμός του στα δύσβατα μονοπάτια της ευρωπαίκής οροσειράς δεν λάθεψε ποτέ.

Ο Σέιμπεν Λι, γεννημένος για να έχει δική του μπάλα και να τη σουτάρει μέχρι ναυτίας, έπαιξε 8:52 στο ντεμπούτο του και διακρίθηκε χωρίς να δοκιμάσει ένα, έστω, σουτ. «Ώστε αυτό συμβαίνει όταν παίζεις στην καλύτερη ομάδα της Ευρώπης», θα σκεφτόταν όσο παρακολουθούσε το δεύτερο ημίχρονο καθηλωμένος στον πάγκο, δίπλα σε ανενεργούς Έλληνες διεθνείς όπως οι Λαρεντζάκης, Ντόρσεϊ.

«Πάρε τη στατιστική και μελέτησέ την, κάπως έτσι έγινα εγώ αστέρι», θα μπορούσε να τον συμβουλεύσει ο Τόμας Γουόκαπ, που καθόταν λίγο παραπέρα παροπλισμένος λόγω τραυματισμού. Με τους δύο κορυφαίους σκόρερς του να μετρούν 3/15 τρίποντα, ο Ολυμπιακός έβαλε χαλαρά 82 πόντους με 73% στα δίποντα σε μία ομάδα που στα προηγούμενα τέσσερα παιχνίδια της δέχθηκε 73, 69, 71 και 73.

Εκτός του Βεζένκοβ, που τη 17άρα την έχει και ψωμοτύρι, είχε άλλους έξι παίκτες με ενεργητικό 8-10 πόντων και άλλους δύο που πέτυχαν από 6. Τις 25 ασίστ, που σύμφωνα με τον Μπαρτζώκα θα μπορούσαν να είναι και περισσότερες («χάσαμε πολλά εύκολα σουτ, με παίκτες που συνήθως τα βάζουν»), τις μοιράστηκαν όλοι όσοι έπαιξαν, από 1 μέχρι 4 έκαστος.

Ριμπάουντ μάζεψαν οι πάντες, εκτός του ΜακΚίσικ και του Γουίλιαμς-Γκος. Ο τελευταίος έπαιξε άμυνα Γουόκαπ αν και απροπόνητος λόγω ενοχλήσεων, ο Βιλντόσα έδωσε ρυθμό, ο Μιλουτίνοφ γαρνίρισε το 10+9 του με κλεψίματα και τάπες, ο Παπανικολάου στόλισε τη λευκή τούρτα με κερασάκια. Oι δικές του ασίστ στον κενό χώρο έπρεπε να μετρήσουν διπλές.

Και ο Ολυμπιακός κέρδισε (82-70) χωρίς να απειληθεί καθόλου έναν αντίπαλο που προερχόταν από σερί 8-2 και είχε προβάρει με επιτυχία πολύ πρόσφατα την αποκριάτικη στολή του καμικάζι: στο Μόντε Κάρλο, στο Μιλάνο, στη Μπολόνια. Τον ίδιο τον Ολυμπιακό, η ίδια Παρτίζαν τον νίκησε στο Βελιγράδι. Αλλά ο Πειραιάς κείται μακράν και δεν σηκώνει ένδυμα περιπάτου.

Η ομάδα που, σύμφωνα με κάποιον Ευρωπαίο σοφό «παίζει μπάσκετ από μνήμης» τρέχει μπαράζ 5 νικών πριν από την ευρωελληνική τιτανομαχία που έρχεται, ενώ νωρίτερα μέσα στη σεζόν είχε ξεκουφάνει τους διώκτες του με παρόμοια σερί: 7-0 λίγο πριν και λίγο μετά τις γιορτές, 6-0 λίγο μετά τα πρωτοβρόχια.

Και περιμένει ακόμη τον Κίναν Έβανς (που είναι μισοέτοιμος), τον Τόμας Γουόκαπ (που δεν αργεί) και, ναι, τον Σέιμπεν Λι. Μήνα Μάρτιο δεν μοιράζονται τίτλοι, αλλά ο ορίζοντας πάνω από τον Περσικό Κόλπο μοιάζει μέχρι νεωτέρας ανέφελος.