Ο βασιλιάς ξεγύμνωσε τη βασίλισσα

Οι λοιποί μνηστήρες της τρίτης θέσης προχωρούν σκουντουφλώντας ή σπεύδουν βραδέως, αλλά οι πρωταθλητές Ευρώπης μοιάζουν με τον Λέμμυ στο βίντεο του Killed By Death. Ο Παναθηναϊκός γκρεμίζει με τα χίλια κυβικά του τα τοιχώματα της τετράδας, βρυχάται για να θυμίσει ότι αυτός είναι το λιοντάρι στη ζούγκλα, κάνει και μια σούζα και εξαφανίζεται στον ορίζοντα.

Η νίκη επί της Βιλερμπάν στη Γαλλία του έδωσε λίγο λίπος για κάψιμο, αλλά το εδώ και τρίμηνο άπαρτο οχυρό του ΟΑΚΑ φροντίζει ώστε να μην τσουρουφλιστούν τα μανίκια του. Η νίκη επί της Ρεάλ ήταν η 9η συνεχόμενη εντός έδρας και το καλεντάρι επιτρέπει όνειρα για 12-0 (με ορίζοντα το 15-0 που οδηγεί στο Άμπου Ντάμπι), αφού παίρνουν σειρά για να παραλάβουν το κίτρινο φυλλαράκι τους η Άλμπα, η Παρί και ο Ερυθρός Αστέρας.

Μπορεί ο Παναθηναϊκός του 18-11 να έχει μόνο μία και μονάκριβη εκτός Ελλάδας νίκη μέσα στο 2025, μπορεί να τον περιμένει την επόμενη εβδομάδα στο Φάληρο ο «αιώνιος εχθρός» για να γιορτάσει το Ιωβηλαίο του με πυροτεχνήματα, αλλά οι 21 νίκες -στόχος εφικτός ακόμα και δίχως διπλά- μοιάζουν ικανή και αναγκαία συνθήκη για μία θέση στην τετράδα.

Άλλωστε, είχε και η Ρεάλ γενέθλια απόψε, αφού γεννήθηκε, ξυπόλητο χαμίνι ακόμη και όχι βασιλόπουλο, στις 6 Μαρτίου του μακρινού 1902. Θα σβήσει τα κεράκια μελαγχολική, μετρώντας την απόσταση που τη χωρίζει όχι από την αίθουσα του θρόνου, αλλά από το μπαλαούρο της βαθμολογίας.

Ο Παναθηναϊκός δεν κινδύνευσε ποτέ, αφού συνάντησε στο ΟΑΚΑ το φάντασμα της -ας πούμε- ομαδάρας που κατανίκησε πριν από 9,5 μήνες στον τελικό του Βερολίνου. Οι παίκτες της Ρεάλ έμοιαζαν 40άρηδες σαν τον Σέρχιο Γιουλ, ακόμα και εκείνοι που έχουν τον χρόνο σύμμαχο. Πώς τους έκανε ο Ματέο να παίζουν όλοι σαν παλαίμαχοι; Μόνο ο Μάριο Χέζονια ήταν καλός απόψε, αλλά όταν ο Χέζονια είναι ο καλύτερος παίκτης σου έχεις πρόβλημα σοβαρό.

Ο Αταμάν την ξεχαρβάλωσε αιχμαλωτίζοντας τον Καμπάτσο στις δαγκάνες του Τζέριαν Γκραντ («αυτός ήταν ο δικός μου MVP»), έδωσε το σουτ σε παίκτες που δεν είναι καμωμένοι για να ακροβατούν σε ηφαίστεια και δεν πολυανησύχησε από τη δράση του Ταβάρες, αφού οι υπόλοιποι ψηλοί της Ρεάλ ήταν αδειανές λευκές φανέλες: Ιμπάκα, Γκαρούμπα, Φερνάντο, τρία επί τίποτε.

Μόνο από τη δική του ανυπομονησία απειλήθηκε ο Παναθηναϊκός και από τη διάθεση ορισμένων παικτών του (ιδίως του Ναν) να χορέψουν στο ντέφι που τους χτυπούσε η κερκίδα. Ο Αμερικανός σούπερ σταρ έδωσε μόνο στιγμές, στιγμές εκκωφαντικές όπως τα καρφώματά του μπροστά στον Ταβάρες, αλλά πολλοί συνοδοιπόροι του έβαλαν σε πρώτο πλάνο την ουσία: ο φορμαρισμένος Μήτογλου στο «5», ο Χουάντσο σε άμυνα και επίθεση, ο Σλούκας στο νοικοκύρεμα, ο Όσμαν στο ανοιχτό γήπεδο, ο ευπρόσδεκτος Λεσόρ με φορεσιά Καραϊβικής στον πάγκο.

Και ο πληθωρικός Τζέριαν Γκραντ σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου. Γίνεται να τον ντύσουμε στα μπλε κύριε Λιόλιο μου, εάν απουσιάσει από το Ευρωμπάσκετ ο Γουόκαπ; Θα τον πάρω στους ώμους μου να τον φέρω κολυμπώντας στην Κύπρο, εάν χρειαστεί.

Η άμυνα του Παναθηναϊκού έριξε τη Ρεάλ από τους 84,1 πόντους στους 70, την κράτησε στο 11% στα τρίποντα (3/26) με γαρνιτούρα 14 λάθη που απέφεραν 8 κλεψίματα και υπενθύμισε ότι υπάρχει και ασφαλέστερος δρόμος προς την επιτυχία, πέρα από τις κατοστάρες που τείνουν να γίνουν Δευτέρα φύσις.

Όταν χρειάστηκε μία πινελιά από τον Αταμάν, ο Τούρκος έβγαλε από το καπέλο ένα λαγό: Όσμαν στο «4» και Μήτογλου στο «5», απέναντι σε ένα σχήμα που είχε Ταβάρες, αλλά όχι δεύτερο ψηλό. Το 50-46 έγινε 61-48, ο Ματέο απέσυρε πελαγωμένος το δίδυμο που προκαλούσε αναστάτωση (Μούσα και Χέζονια) και η «βασίλισσα» ξεγυμνώθηκε.

Μακριά από τα μικρόφωνα οι περισσότεροι φοβούνται τη βαριά φανέλα και λένε «μακριά από τη Ρεάλ στα πλέι-οφ», αλλά αυτή η Ρεάλ που είδαμε απόψε στο ΟΑΚΑ μπορεί να τρομάξει μόνο τον εαυτό της στον καθρέφτη. Το ΟΑΚΑ, πάλι, είναι μία γη που τρέμει. Ο Παναθηναϊκός ήταν και παραμένει ο καλύτερος γηπεδούχος της Ευρώπης.