Άλλο ένα παράθυρο χωρίς ψύχρα

Ας ξεκινήσω το κείμενο με ένα κουίζ. Πόσοι αναγνωρίζετε τον μπασκετμπολίστα που εικονίζεται στη φωτογραφία; Και πόσοι θα τον αναγνωρίζατε εάν τον συναντούσατε στον δρόμο με πολιτικά; Για τις παλιοσειρές όπως εγώ, μοιάζει κάπως αλλόκοτο να παίζουν ταυτόχρονα στην Εθνική Ανδρών ο γιος του Σωτήρη Νικολαΐδη (στη φωτο), ο γιος του Αργύρη Παπαπέτρου και ο γιος του Δημήτρη Αβδάλα. Με τον γιο του Βαγγέλη Φώτση θεατή στις κερκίδες και ήδη παλαίμαχο!

Ο Αντώνης Φώτσης, ο Ιωάννης Παπαπέτρου και οι Αλέξανδρος Νικολαΐδης, Νεοκλής Αβδάλας εκπροσωπούν διαφορετικές γενιές του ελληνικού μπάσκετ και ο Παναγιώτης Γιαννάκης ενώνει πατεράδες και γιους με το υπερήφανο ύφος του «πατριάρχη». Τις προάλλες, που χειροκροτήσαμε την Εθνική για την πρόκριση στα τελικά του Ευρωμπάσκετ 2025, σκεφτόμουν ότι πέρασαν 40 χρόνια από την τελευταία φορά που μείναμε έξω από ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Μοιάζει κάπως αναχρονιστικό να πανηγυρίζουμε μία απλή πρόκριση όταν στόχος είναι τα μετάλλια και τα μεγαλεία, αλλά το χουνέρι που έπαθε η Κροατία υπάρχει για να μας προσγειώνει και να μας θυμίζει ότι τίποτε δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Η Κροατία του Μπογκντάνοβιτς, του Σάριτς, του Ζούμπατς και του Χέζονια. Tων κληρονόμων του Ντράζεν, του Κούκοτς, του Ράτζα, του Περάσοβιτς και του Βράνκοβιτς.

Προσπαθώ να πω, ότι για μία μικροσκοπική χρεοκοπημένη χώρα όπου η νεολαία δεν διακρίνεται ούτε για τα κορμιά ούτε για την εργατικότητα ούτε για την έφεση στον αθλητισμό, η διαρκής παρουσία της Εθνικής μπάσκετ στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια κορυφογραμμή δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε κληρονομικό δικαίωμα. Νίκες όπως αυτές που πέτυχε η «παραθυράτη» Εθνική τα τελευταία χρόνια στο Παρντούμπιτσε, στη Χάγη, στη Ρίγα, στο Σαρλερουά, στο Λέστερ θα πρέπει να χαιρετίζονται ως υπερβάσεις.

Η κριτική μας οφείλει να είναι προσγειωμένη και επιεικής. Η Ολλανδία, τελευταίο θύμα της ελληνικής ομάδας στο ταξίδι προς τη Λεμεσό, ναι, είναι ομάδα από το κάτω ράφι. Πόσο απέχουμε όμως εμείς από το κάτω ράφι, εάν αποσύρουμε από την πλάστιγγα τους παίκτες της πρώτης δωδεκάδας; Η δεξαμενή είναι πολύ μικρή και οι παραστάσεις των «δευτεροκλασάτων» παικτών περιορισμένες.

Ο ορίζοντας κρύβει αρκετή συννεφιά και δύσκολες μέρες, οπότε θα πρέπει να πίνουμε μία γουλιά κρασί για κάθε νίκη, όσο «της πλάκας» και αν φαίνεται ο αντίπαλος στα κακομαθημένα μάτια μας. Και, πρώτα απ’ όλα, να αγαπάμε αυτό που είμαστε, αγκαλιάζοντας τα αγωνιστικά στοιχεία που έδωσαν ανάστημα στην Εθνική μας, καμουφλάροντας τα μειονεκτήματα.

Εάν η Εθνική νίκησε εύκολα τους Ολλανδούς απόψε, το έκανε επειδή εμφανίστηκε συγκεντρωμένη, με καλή χημεία, αποφασισμένη να οχυρώσει το καλάθι της (παθητικό 53 πόντων) και να προστατεύσει το αμυντικό ριμπάουντ. Σε παιχνίδι «όσα πάνε κι όσα έρθουν», ομάδα που δυσκολεύεται να φτάσει τους 70 πόντους κινδυνεύει να ηττηθεί από οποιονδήποτε.

Εάν όμως κρατάει τον αντίπαλο στα ρηχά, μπορεί να τον πνίξει όσο και αν η ίδια υστερεί σε ταλέντο. Oι θριαμβευτές του 2005 στους επτά αγώνες που έδωσαν στο Βελιγράδι πέτυχαν 64, 56, 67, 67, 66, 67 και 78 πόντους. Δέχονταν κατά μέσο όρο μόλις 59,7. Ευτυχώς για την ομάδα, ο Βασίλης Σπανούλης θυμάται καλά τη συνταγή της επιτυχίας.

Αφήνω για κάποια άλλη στιγμή την αποδελτίωση όλων των αγώνων της «επίσημης αγαπημένης» στα φοβερά «παράθυρα» όπου τότε που αυτά πρωτομπήκαν στη ζωή μας, αλλά γράφω με σιγουριά ότι ο πολυσυζητημένος θεσμός είχε για την αφεντιά μας πολλαπλά κέρδη και μηδαμινές ζημιές. Αλλά δεν πρόκειται να ανοίξω τέτοια συζήτηση όταν ξαναπάω στο Ζάγκρεμπ ή στη Λιουμπλιάνα. Θυμάστε, υποθέτω, ότι η Σλοβενία αποκλείστηκε από το Μουντομπάσκετ του 2019 ενώ ήταν εν ενεργεία πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Δεν χρησιμοποίησα τυχαία τον αριθμό δώδεκα όταν αναφερόμουν στους απόντες της Εθνικής. Εάν στο πρώτο προσκλητήριο του Ιουλίου το απουσιολόγιο του Βασίλη Σπανούλη μείνει λευκό, μπορεί να προστεθούν στην αποψινή «Εθνική Β’» 12+2 παίκτες: Σλούκας, Καλάθης, Γουόκαπ, Μωραΐτης, Λούντζης, Ρογκαβόπουλος, Xαραλαμπόπουλος, Παπανικολάου, Μήτογλου, Χουγκάζ, Παπαγιάννης, Γιάννης, Θανάσης, Κώστας. Όλοι με συμμετοχή σε μία ή περισσότερες μεγάλες διοργανώσεις της τελευταίας τριετίας. Δεν αποκλείεται να ξεχνάω και κάποιους!

Ορισμένοι από τους διεθνείς της Πάτρας γνωρίζουν ότι δεν έχουν πιθανότητες να πάνε στην Κύπρο και στη Ρίγα, αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να εμφανιστούν ορεξάτοι, πρόθυμοι και ενίοτε συγκινημένοι σε αυτό το ακροτελεύτιο «παράθυρο». Άλλοι, όμως, ξέρουν ότι τη φανέλα μπορούν να την πάρουν στο σπίτι τους.

Ο Ιωάννης Παπαπέτρου και ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης, που βρήκαν διπλή ευκαιρία να ξεμπουκώσουν Φλεβάρη μήνα, έδιναν στην Εθνική της Μανίλα 14,8 και 12,6 πόντους, πρώτος και τρίτος σκόρερ αντίστοιχα. Ο Βασίλης Τολιόπουλος διέπρεψε στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στο Προολυμπιακό τουρνουά. Ο Παναγιώτης Καλαίτζάκης θα πάει στο Ευρωμπάσκετ επειδή δεν έχουμε άλλον σαν αυτόν.

Μήπως το επόμενο «πλήρες μέλος» της Εθνικής Ανδρών είναι ο Βαγγέλης Ζούγρης; Δεν με ενδιαφέρει η ηλικία του και το μπόι του: στη χώρα που δεν βγάζει ψηλούς, το ταλέντο και το τσαγανό και το desire του μικρού («αυτό που σε εσάς φαίνεται επίπονη διαδικασία, εμένα μου φαίνονται μαγικό») θα πρέπει να αξιοποιηθούν ακόμα και αν αναγκαστούμε να τον ξαπλώσουμε στο τραπέζι του Προκρούστη για να τον ψηλώσουμε. Ο πολυτάλαντος Αβδάλας μπορεί να περιμένει λιγάκι, ενώ θρασύς Νικολαΐδης θα αρπάξει τις ευκαιρίες του ακόμα και αν αυτές δεν του δοθούν ποτέ.