Από τις εξάρες μέχρι το ασόδυο

Όταν πληροφορήθηκα τη μεταγραφή του Σέιμπεν Λι στον Ολυμπιακό, κουδούνιζε ακόμη στα αυτιά μου μία αποστροφή του Εβάν Φουρνιέ, από το ντοκιμαντέρ «Court of Gold» (ας πούμε, «Χρυσό Παρκέ») του Netflix. «Το μοντέλο που ακολουθούμε είναι απαρχαιωμένο. Το μπάσκετ έχει αλλάξει. Με 71 πόντους δεν μπορείς να νικήσεις κανέναν. Προέχει να είσαι καλός στην επίθεση, όχι στην άμυνα μισού γηπέδου».

Ο Φουρνιέ δεν μιλούσε για τον Ολυμπιακό του Μπαρτζώκα, αλλά για τη Γαλλία του Βενσάν Κολέ. Ο Κολέ δήλωσε δημόσια τη σφοδρή δυσαρέσκειά του, αλλά από την επόμενη μέρα εφάρμοσε το δόγμα Φουρνιέ, εξοστρακίζοντας και κάποιους παίκτες που δεν μπορούσαν να το υπηρετήσουν (π.χ. Γκομπέρ). Ο Ματίας Λεσόρ θα τα θυμάται καλά.

Οι «μπλε, λευκό, κόκκινο» άλλαξαν δέρμα εκόντες άκοντες, βάλθηκαν να καίνε κηροζίνη αντί για ασβέστη και έφτασαν μέχρι τον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων, εκπαραθυρώνοντας τους πρωταθλητές Κόσμου Γερμανούς. Τα θαύματα του Στεφ Κάρι τους κράτησαν χαμηλότερα από το πρώτο σκαλοπάτι. Τα είπαμε και τις προάλλες, στο Old School.

Έξι μήνες αργότερα, ο Ολυμπιακός γίνεται «ομάδα Φουρνιέ». Εφ’ όσον ο Σέιμπεν Λι ενσωματωθεί ομαλά, θα γίνει τρίτος επιθετικός πόλος, σε μία ομάδα που ήδη έχανε κάποια λάδια στην άμυνα αλλά σκόραρε σαν δαιμονισμένη. Όταν επιχείρησα να μελετήσω τα metrics, τα analytics και τους υπόλοιπους deiktes, διαπίστωσα (με τη βοήθεια ιστοτόπων ειδικευμένων σε αλγορίθμους και μαθηματικές αναλύσεις, όπως το εξαίρετο 3steps) ότι ο φετινός Ολυμπιακός έχει το καλύτερο επιθετικό efficiency της τελευταία δεκαετίας στην Euroleague. Επιθετικό, όχι αμυντικό.

Παραμένει δυνατός και στα μετόπισθεν, αλλά σημαντικό κομμάτι αυτής της ικανότητας οφείλεται στο ξεχωριστό αμυντικό «πακέτο» του Τόμας Γουόκαπ. Καταπώς φαίνεται, η παρουσία του Γουόκαπ στο υπόλοιπο της περιόδου είναι αμφίβολη. Χωρίς τον Τεξανοέλληνα, ο Ολυμπιακός δεν θα έχει ένα οδόφραγμα στη σέντρα ούτε τον καμικάζι που θα πέσει με μάτι που γυαλίζει πάνω στους Ναν αυτού του κόσμου ούτε τον δυνατό ψηλό γκαρντ που θα υπηρετήσει άψογα τις «αλλαγές» με άμυνα στην πίσω γραμμή ούτε το έξτρα κορμί στο αμυντικό ριμπάουντ.

Στη θέση του, και με αστερίσκο την επιστροφή του Κίναν Έβανς, ο Ολυμπιακός πήρε έναν γκαρντ που πρώτα σουτάρει και μετά το σκέφτεται. Ο Σέιμπεν Λι δεν είναι στρατιώτης τύπου Γουόκαπ, αλλά –όπως τον είδαμε στη Μακάμπι τουλάχιστον- alpha male που θέλει τη μπάλα δική του για να δημιουργήσει κάθετα και να σκοράρει. Στα δικά μου μάτια θυμίζει τον Στέρλινγκ Μπράουν και πάντως όχι τον Γουόκαπ. Θα έλεγα «και τον Κέντρικ Ναν», αλλά με το ανάστημα που απέκτησε στην Ευρώπη ο Ναν είναι περίπου ιεροσυλία να συγκρίνουμε οποιονδήποτε με αυτόν.

Ο Ολυμπιακός έκανε το σωστό με την απόφαση για προσθήκη περιφερειακού παίκτη και ο Παναθηναϊκός έκανε το σωστό με την απόφαση για προσθήκη ψηλού. Είναι και ζήτημα ασφάλειας. Τι θα συμβεί εάν τραυματιστεί ή σκάσει από την κούραση ο Γουίλιαμς-Γκος; Πόσο θα αντέξει ο Γκέιμπριελ να κρατάει το οχυρό χωρίς αιμορραγία ώσπου να γυρίσει, τουλάχιστον, ο Γιούρτσεβεν;

Ο Ματίας Λεσόρ και ο Τόμας Γουόκαπ είναι για τους «αιώνιους» οι λάθος απώλειες, οι σχεδόν αναντικατάστατοι σε δύο ομάδες που δεν έχουν αναντικατάστατους. Ο Τίμπορ Πλάις δεν είναι Τάις, ούτε καν Φόιγκτμαν, αλλά δίνει στον Αταμάν μία επί χρόνια δοκιμασμένη από τον ίδιο λύση, για ένα σίγουρο 15λεπτο, όπου η πεντάδα θα αποκτά περίσσιο «μέγεθος» και θα επιτρέπει σχήματα 5-out, ώστε να υπάρχει απειλή από παντού και ταυτόχρονα να δημιουργείται ζωτικός χώρος για Ναν και Σλούκα.

Η άμυνα του Παναθηναϊκού θα είναι πιο ευάλωτη με τον Πλάις στο παρκέ, αλλά μαντέψτε: το δόγμα «οι αγώνες κερδίζονται από την άμυνα» θεωρείται και στο ΟΑΚΑ ξεπερασμένο. Καλώς; Κακώς; Όσο το κοντέρ γράφει τριψήφια νούμερα και ενενηντάρες, άφεριμ στον εφέντη Αταμάν, που δεν μοιάζει καθόλου με τον Βενσάν Κολέ. Σημειωτέον ότι –αντίθετα με τον Ολυμπιακό- οι «πράσινοι» δεν έχουν λίπος για κάψιμο.

Ο Τούρκος ισχυρίζεται ότι το εντός έδρας απόλυτο στέλνει τον Παναθηναϊκό στο Άμπου Ντάμπι, αλλά τα μαθηματικά δεν τον δικαιώνουν. Το πλεονέκτημα έδρας θα κλείσει πιθανότατα στις 21 νίκες και το κοντέρ γράφει σήμερα 16 (έναντι 19 του πρωτοπόρου Ολυμπιακού και 14 της …δέκατης στη βαθμολογία Αρμάνι), με υπόλοιπο τεσσάρων αγώνων στο ΟΑΚΑ. Όχι ότι υπάρχει κάποιο συμβόλαιο νίκης, όταν ανάμεσα στους προσεχείς αντιπάλους είναι η Ρεάλ, η Παρί και ο Ερυθρός Αστέρας.

Αν μη τι άλλο, οι ομάδες μας κατάπιαν τον εγωισμό τους και προχώρησαν σε διορθωτικές κινήσεις, καταπίνοντας τα μεγάλα λόγια τύπου «δεν πρόκειται να πάρουμε παίκτη» και «αυτοί που έχουμε είναι καλύτεροι». Ας μη νομιστεί ότι ο σχεδιασμός γίνεται με κρυστάλλινη σφαίρα υψηλής πιστότητας. Ο Ολυμπιακός σκόπευε να παίξει τη φετινή σεζόν χωρίς Φουρνιέ μέχρι που τον βρήκε «τυχαία» στον δρόμο του, ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε την περυσινή δίχως Ναν, ένας προηγούμενος Ολυμπιακός σκεφτόταν μέχρι την τελευταία στιγμή να «κόψει» τον Βεζένκοβ και πάει κλαίγοντας.

Η ιστορία γράφεται με εξάρες, αλλά και με ασόδυα. Για κάθε Κέντρικ Ναν υπάρχει ένας Κέμπα Γουόκερ και για κάθε Εβάν Φουρνιέ πολύ περισσότεροι από ένας Ντένις Σμιθ.