Ο Άρης πορεύεται με την κουλτούρα του Σπανούλη

Οι υψηλές ταχύτητες σχημάτισαν μια μεγάλη δίνη και αυτή «κατάπιε» (και) τη Ρίγα Ζέλι πριν καλά-καλά αντιληφθεί τις ιδιαιτερότητες του περιβάλλοντος. Τα δύο time out (μάταια) χρησιμοποιήθηκαν στα πρώτα έξι αγωνιστικά λεπτά από τον 32χρονο Λιθουανό προπονητή της - και Πρωταθλητή Ευρώπης με την U16 της χώρας του - γιατί… το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο. Γιατί ο Άρης έχει αλλάξει. Απορρόφησε την κουλτούρα του προπονητή του ο οποίος δεν συνηθίζει να αφήνει τίποτα στην τύχη, ούτε επιτρέπει στη σκέψη του να επηρεαστεί από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Ναι, αυτή που έλεγε… «έχουμε εύκολο παιχνίδι απόψε».

Η απάντησή του στη συνέντευξη Τύπου ήταν αφοπλιστική. «Εμείς το κάναμε εύκολο» και γενικώς μ’ αυτό το δόγμα πορεύεται. Δεν χρειάζονται πειστήρια. Η εστίαση του βλέμματος στις αντιδράσεις του στη διάρκεια των αγώνων είναι αρκετή. Σα να βαστά ο ίδιος την μπάλα, γοργά βήματα μπροστά από τον πάγκο με υψωμένα τα χέρια όταν η ομάδα του παίζει άμυνα και με γρήγορο βάδην όταν παρουσιάζεται ευκαιρία στο transition παιχνίδι. Δεν έχει να κάνει με τον «θάνατο» του αντιπάλου αλλά με τη βελτίωση που πάντα προσδοκά και τη συνήθεια που θέλει να επιβάλλει. Όπως σέβεται και το εισιτήριο που πληρώνει ο φίλαθλος. Μέχρι το τελευταίο ευρώ.

Καθόλου τυχαία, συνεχώς, αναφέρεται στην κουλτούρα που χτίζεται λιθαράκι-λιθαράκι. Άλλο το brand και το legacy ενός club κι άλλο η αγωνιστική κουλτούρα του σήμερα. Μην συγχέετε αυτά τα δύο. Για τον Σπανούλη, ο Άρης δεν αντιμετώπισε απόψε τη Ρίγα Ζέλι αλλά τον Ολυμπιακό. Την ερχόμενη εβδομάδα δεν θα βρεθεί απέναντί του η Λε Μαν αλλά (ξανά) ο Παναθηναϊκός. Αδιαπραγμάτευτος κανόνας. Καμία υποτίμηση αντιπάλου και χτίσιμο της σωστής κουλτούρας.

Μ’ αυτή πορεύτηκε απόψε ο Άρης στο πρώτο ημίχρονο όπου ήταν να τον πιείς στο ποτήρι. Μετά από ένα σημείο το δικό μου βλέμμα ήταν στον υπολογιστή αναζητώντας το ρεκόρ πόντων στην ιστορία του club στην Ευρώπη. Οι 63 του πρώτου ημιχρόνου ήταν καλός οιωνός για το «128», μετά τους 127 απέναντι στην Πιγί έπειτα από τέσσερις δεκαετίες. Και ξαφνικά ξεκίνησε ένα υπέροχο ταξίδι στο παρελθόν υπό τις ιαχές της κερκίδας και με τη συμμετοχή φιλάθλων κάθε ηλικίας. Ωραία ατμόσφαιρα.

Αγωνιστικά, όλα ξεκίνησαν και τελείωσαν από τον τρόπο προσέγγισης του αγώνα. Καμία διάθεση για παροχή ευκαιριών και με ξεκάθαρο στόχο τη διαχείριση χρόνου συμμετοχής στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Κεμ Μπιρτς, μετά τα αποτελεσματικά σκριν που έβγαλε στην πρώτη περίοδο και στο 19-0 σερί της ομάδας του, έβγαλε εύκολο μεροκάματο. Στην επιστροφή του, ο Ματ Μόργκαν έπαιξε ρολόι γιατί η δημιουργία των κοντών συνδυάστηκε με το άνοιγμα χώρων από τους ψηλούς. Είχε προηγηθεί το ρεσιτάλ του Βασίλη Τολιόπουλου και φυσικά του Άνταμ Μοκόκα. Ευτυχώς ο Γάλλος δεν γνωρίζει ελληνικά και αντιλαμβάνεται καλύτερα αυτή την περίοδο, της αναγνώρισης.

Στον πρώτο λογαριασμό (του ημιχρόνου, δηλαδή) ο Άρης πήρε 27 πόντους από τα τρίποντα (9/14) κι άλλους 17 από λάθη αντιπάλου ή μάλλον, από τα οκτώ κλεψίματα. Πρώτη ευλογία για τον προπονητή. Κανένα σουτ δεν ήταν τραβηγμένο αλλά προϊόν σωστής λειτουργίας. Στο… τσακίρ κέφι, έγιναν δύο και στον αιφνιδιασμό. Ένα από τον Μήτρου Λονγκ κι ένα ακόμη από τον Μόργκαν. Ο πρώτος νιώθει την ανάγκη αποκατάστασης της επαφής του με το αντίπαλο καλάθι. Κι εδώ που τα λέμε, το αξίζει, βάσει της συνολικής εικόνας.

Πέντε παίκτες τελείωσαν τον αγώνα με διψήφιο αριθμό πόντων. Δεύτερη ευλογία για τον προπονητή. Πλην του Μοκόκα ο οποίος υπερέβη κατά 18 δευτερόλεπτα τα 25 λεπτά συμμετοχής, κανείς δεν έπαιξε περισσότερο. Να’ τη και η διαχείριση υλικού. Γι’ αυτό εξάλλου έπεσε ο ρυθμός στο δεύτερο ημίχρονο. Οι τρεις απαιτητικοί αγώνες σε διάστημα δέκα ημερών, την κατέστησαν απαραίτητη.