Άρης: Επιζών στην… καταστροφή του μπάσκετ

Η καταστροφή αντανακλά στη διαχείριση ενός αγώνα με μπόλικες επαφές από τη διαιτητική τριάδα. Εκνευριστικά κουραστική για τους φυσικούς πρωταγωνιστές ενός αγώνα η άγαρμπη αντικατάστασής τους από τους διαιτητές, ακόμη περισσότερο και για τους θεατές σε μια δοκιμασία νεύρων και ανθρώπινης ψυχραιμίας. Αποτυπώθηκε εξάλλου και στη στατιστική. 59 φάουλ και διάρκεια παιχνιδιού μεγαλύτερη των 2:30 ωρών! Οι αριθμοί είναι εκκωφαντικά υψηλοί, ειδικά αυτός των φάουλ συνιστά ανικανότητα διαχείρισης και φυσικά δεν επιτρέπει στην εύρεση ρυθμού. Αυτή η συνθήκη, συνήθως, λειτουργεί αντίστροφα της ομάδας που βασίζεται στον υψηλό ρυθμό και στο παιχνίδι επιθετικής μετάβασης.

Τέτοια είναι ο Άρης ο οποίος για τουλάχιστον τρία δεκάλεπτα χρειάστηκε να προσαρμοστεί σε εντελώς διαφορετικό στιλ παιχνιδιού σε σχέση με αυτό που έχει μάθει να παίζει. Δεν χρειάζεται να εστιάσει κανείς στο αν αδικήθηκε κάποια ομάδα, ήταν ευδιάκριτη όμως η ξεκάθαρη διαμόρφωση των κανόνων του παιχνιδιού οι οποίοι αντίκεινται των αντίστοιχων του σύγχρονου μπάσκετ.

Γι’ αυτόν τον λόγο, ο αγώνας με την Τσεντεβίτα στοιχειοθέτησε ένα σπουδαίο case study για τον Άρη. Ο Βασίλης Σπανούλης έδωσε καλό βαθμό στον δημόσιό λόγο του, ίσως γιατί διαπίστωσε στην ανθεκτικότητα του δικού του γκρουπ και την προσαρμογή του σε κάτι ξένο για τις αγωνιστικές συνήθειές του. Υπάρχουν βέβαια κι άλλοι αριθμοί οι οποίοι επιβεβαιώνουν ότι οι «κίτρινοι» κέρδισαν ένα παιχνίδι υστερώντας σε πράγματα που τους χαρακτηρίζουν με εξαίρεση την άμυνα ως ομαδική λειτουργία με εξαίρεση τα μις ματς που πλήγωσαν κυρίως στο πρώτο ημίχρονο.

Στο τέλος του πρώτου δεκαλέπτου δεν είχαν κλέψιμο και επιθετικό ριμπάουντ. Αποτέλεσμα των συνθηκών ήταν τα λιγότερα σουτ σε σχέση με τις ελεύθερες βολές στο ίδιο διάστημα! Η δε (συνολικά) αναλογία ασίστ-λαθών είχε αρνητικό πρόσημο (12-17) γιατί δεν βγήκαν φάσεις στο transition παιχνίδι, δεν μπήκαν επίσης και αρκετά ελεύθερα σουτ. Κυρίως όμως, ο Άρης του διψήφιου μέσου όρου κλεψιμάτων στους τελευταίους έξι αγώνες, περιορίστηκε μόλις σε δύο.

Στο τέλος χρειάστηκε η προσωπικότητα και κυρίως η ικανότητα του Βασίλη Τολιόπουλου στα μεγάλα σουτ, μαζί με την πρωτοβουλία που συνηθίζει ο Ματ Μόργκαν. Κυρίως όμως, η επιθετική πολυφωνία αυτής της ομάδας η οποία αναδείχθηκε μέσα από την παρουσία έξι «διψήφιων» (σε πόντους) παικτών.

Σπουδαιότερο για τον Άρη είναι ότι νίκησε ένα παιχνίδι το οποίο δεν παίχθηκε υπό τους αγωνιστικούς κανόνες που συνηθίζει να επιβάλλει. Απέναντι σε μια ομάδα η οποία, κατά δήλωση του προπονητή της, παίζει χωρίς πίεση γιατί το 0-5 που την συντροφεύει στο 1/3 των αγώνων μάλλον έχει αφαιρέσει τις αγωνιστικές φιλοδοξίες έστω κι αν στα προηγούμενα χρόνια ήταν σταθερή στα Playoff του Eurocup. Για τον Άρη δε, ήταν ο κακός δαίμονας καθώς επί μία διετία οι Σλοβένοι κέρδιζαν μέσα-έξω επιβάλλοντας το δικό τους στιλ. Το παιχνίδι επαφών το οποίο δεν επιτρέπει ρυθμό. Στον περσινό παιχνίδι στο Nick Galis Hall, τα φάουλ ήταν 57!

Μέχρι τη διακοπή του Πρωταθλήματος μεσολαβεί πρόγραμμα «φωτιά» με, Παναθηναϊκό (1/11), Χαποέλ Ιερουσαλήμ (4/11), Δόξα Λευκάδας (7/11), Ρίγα Ζέλι (11/11), Ολυμπιακό (15/11), Λε Μαν (18/11) και ΠΑΟΚ (21/11). Σε σχέση με το υψηλό επίπεδο δυσκολίας συγκεκριμένων αγώνων, το διάστημα από 7 έως και 11 Νοεμβρίου μοιάζει με… πενταήμερη. Προσωπική σκέψη, ο Βασίλης Σπανούλης μάλλον θα μετρήσει τις δυνάμεις της ομάδας του στα παιχνίδια με τους δύο αιώνιους, τη Χαποέλ αλλά και στο τοπικό ντέρμπι της Θεσσαλονίκης.

Αντί επιλόγου. Η τοποθέτηση του Σπύρου Γκόντα στο διαδίκτυο για τις συνθήκες αποβολής του Παναγιώτη Γιαννάκη στον αγώνα ΓΣΛ Φάρος-Άρης στο μακρινό 2018 έδωσε άλλη διάσταση στο όλο ζήτημα. Πολύ περισσότερο, τροφή για περαιτέρω έρευνα από τις αρχές. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν ήταν αρεστός σε συγκεκριμένα πρόσωπα και καθώς ήταν στον πάγκο του Άρη, εκείνη τη χρονιά, το club... τράβηξε μεγάλο Γολγοθά έτσι όπως αντιμετωπίστηκε από τους διαιτητές, φτάνοντας στο σημείο να παίξει την επιβίωσή του στις τελευταίες αγωνιστικές. Ρητορικό ερώτημα. Τι θα γινόταν αν είχε κρατήσει τον Γιαννάκη έως το τέλος της σεζόν;