Το ήθελε λιγότερο, το μπορούσε περισσότερο

Οι τελικοί της ναυτίας ολοκληρώθηκαν με ένα αποτέλεσμα δίκαιο, αλλά πάνω που πήγαμε να δοξολογήσουμε τους θεούς του μπάσκετ για το θαύμα του Σαββάτου, ότι τελείωσε πέμπτος αγώνας χωρίς κεραυνούς για τη διαιτησία, ήρθε να βρέξει στα κεφάλια μας σύννεφο πολύ πιο μαύρο: επίθεση μπασκετμπολίστα σε μπασκετμπολίστα με γροθιά που θα ζήλευε πρωτοπυγμάχος.

Οι πρωτομπασκετμπολίστες έκαναν καλά τη δουλειά τους τηρουμένων των βουτηγμένων στην αθλιότητα και στο δηλητήριο συνθηκών, αλλά η γρονθοπατινάδα έξω από τα αποδυτήρια του ΣΕΦ ήρθε να μας υπενθυμίσει ότι παραμένουμε εγκλωβισμένοι κάπου ανάμεσα στον τρίτο και στον τέταρτο κόσμο. Τυχερός ο Τζοουνς, που γλίτωσε το αυτόφωρο.Όλο και κάποιοι φανατκοί βέβαια θα όρθωναν τα στήθη τους για να τον προστατεύσουν...

Τουλάχιστον επιστρέψαμε όλοι στα σπίτια μας αρτιμελείς και κάναμε τις εκπομπές μας δίχως να ψάχνουμε το επόμενο θύμα επίσημης στοχοποίησης. «Και πέρυσι και φέτος μας βοήθησε πολύ η εμπρηστική τακτική που ακολουθούν οι αντίπαλοι», είπαν, με δικά τους λόγια, οι πρόεδροι και ο προπονητής του πρωταθλητή. Η -όχι άδικη- καζούρα της τελευταίας βραδιάς εξαντλήθηκε σε πλαίσιο σχεδόν κόσμιο.

Ο Ολυμπιακός είχε στο ντεπόζιτο αρκετές αναθυμιάσεις για να τις υγροποιήσει και να τις μετατρέψει σε κάποιους είδους καύσιμο και έφτασε σκουντουφλώντας στο νήμα, απέναντι σε έναν αντίπαλο που κόντεψε να κατατροπώσει ακόμα και τον αποδεκατισμένο εαυτό του.

Δεν φεύγει ακριβώς νικημένος από αυτούς τους τελικούς ο Παναθηναϊκός, αποχωρεί ωστόσο με άδεια χέρια, αφού το κίνητρό του είχε ταβάνι και η ορμή του εξανεμίστηκε λίγο πριν από το τελευταίο βιράζ. Ήταν μεν ελλιπής, αλλά δεν βρήκε και τρόπους να μετουσιώσει σε μπάσκετ τη δυναμική του τέταρτου τελικού.

Το εύκολο θύμα στη μοιρασιά των ευθυνών είναι ο Εργκίν Άταμαν, αφού ο αποκλεισμός του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ για το χατίρι του ανέτοιμου Όσμαν απέσυραν από το τραπέζι τη συνταγή της νίκης. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε το τέταρτο ματς επειδή έκανε το γήπεδο να μοιάζει μικρότερο στα μάτια του Φουρνιέ, του Γουόκαπ και του Τζόζεφ, ενώ άλλαξε τις ισορροπίες στα ριμπάουντ και συνολικά στα κορ-α-κορ.

Αυτή τη φορά, οι «πράσινοι» το έκαναν πιο εύκολο για τον Ολυμπιακό. Ο (αβοήθητος ελλείψει Ντόρσεϊ) Εβάν Φουρνιέ είχε όλο τον χρόνο για να διαβάσει την αντίπαλη άμυνα, έκανε πάντοτε τη σωστή επιλογή, ξεφορτωνόταν τη μπάλα όποτε έπρεπε, την κρατούσε όσο έπρεπε για να προκαλέσει ρήγματα.

Ο Γάλλος, που προερχόταν από βασανιστικές υπερωρίες στο θρίλερ της Τετάρτης, κέρδισε το MVP δίχως να κουραστεί καθόλου και δίχως να αισθανθεί πίεση από την άμυνα του Παναθηναϊκού. Ή μήπως ταλαιπωρήθηκε ο Σάσα Βεζένκοφ; Στη λήξη του ημιχρόνου αμφότεροι (αλλά και ο Μιλουτίνοφ) είχαν πάρει αναίμακτες ανάσες και η διαφορά ήταν διψήφια υπέρ του Ολυμπιακού, ο οποίος είδε τη χαραμάδα που χρειαζόταν στο ξεκίνημα της γ’ περιόδου.

«Ο Κέντρικ Ναν χτύπησε στα πλευρά και δεν είναι βέβαιο ότι θα ξαναμπεί στο παιχνίδι», μετέδωσαν οι ρεπόρτερ της κρατικής τηλεόρασης. Αλλά το ξέσπασμα των γηπεδούχων εκτόξευσε τη διαφορά στους 17 πόντους και ο Άταμαν ξανάβαλε τον τραυματία κακήν κακώς, μόνο και μόνο για να τον δει στο γνώριμο τις τελευταίες εβδομάδες αυτοκαταστροφικό κρεσέντο του.

Ο Ναν μάρκαρε σαν παίκτης φορτωμένος με μηδέν φάουλ, μολονότι είχε από το πρώτο μέρος ένα φάουλ και μία (ανόητη) τεχνική ποινή. Πολύ γρήγορα υπέπεσε σε αχρείαστο τρίτο, αλλά δεν άλλαξε τακτική.Η αυτοπροστασία του είναι άγνωστη έννοια.

Στην καθοριστική φάση του 27ου λεπτού, ο Ναν έδωσε δικαίωμα στους διαιτητές να τον αποβάλουν με όποιον τρόπο ήθελαν. Το τέταρτο φάουλ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αντιαθλητικό, ενώ η αψιμαχία που ακολούθησε ήταν αυτόματη τεχνική ποινή, άσχετα αν ο Ταϊρίκ Τζόουνς έκανε και ο ίδιος αρκετά για να πάρει την άγουσα για τα αποδυτήρια.

Ο Τζόουνς ήταν για τον Ολυμπιακό αναλώσιμος και ίσως να τον άνοιξε και επίτηδες τον καυγά, ενώ ο Ναν παραμένει για τον Παναθηναϊκό αναντικατάστατος, ακόμα και με τεντωμένα νεύρα. Ο Άταμαν έχει δέσει παίκτες του στο κατάρτι για πολύ λιγότερα από αυτά που έκανε (ή δεν έκανε) ο Ναν στα εγχώρια και ευρωπαϊκά πλέι-οφ. Δεν είναι δα τυχαίο, ότι ο Παναθηναϊκός -του Τολιόπουλου και του Σορτς- έπαιξε για πολλοστή φορά καλύτερα χωρίς αυτόν.

Ο Ολυμπιακός άντεξε στην ακραία πνευματική και σωματική καταπόνηση επειδή ακριβώς κατασκευάστηκε για να αντέχει τους αυτοματισμούς για να αντέχει τους κραδασμούς και τις κακοτοπιές. Η καλή απόδοση του Τάισον Γουόρντ και του Κόρι Τζόζεφ βοήθησε ώστε να καμουφλαριστεί η απουσία του Ντόρσεϊ, ενώ ο Μιλουτίνοφ κατάπιε αμάσητους τους Λεσόρ, Μήτογλου.

Ο Άλεκ Πίτερς έδωσε μερικές πολύτιμες ανάσες πάνω που έμοιαζε φευγάτος με εισιτήριο χωρίς επιστροφή, ενώ το ζευγάρωμα Σάσα Βεζένκοφ με Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις ήταν σαν σκιαμαχία, αφού ο Αμερικανός δεν εμφανίστηκε ποτέ στο γήπεδο. Τι ακριβώς έκανε ο Άταμαν για να αξιοποιήσει τον πολυτάλαντο ταξιδιώτη των πέντε ηπείρων;

Ο MVP της Euroleague ήταν ίσως το πιο άδειο από τους άδεια πουκάμισα των μετά το φάιναλ φορ ημερών, αλλά το φανελάκι ήταν αρκετό για να τον αναδείξει πρωταθλητή και εντός των τειχών. Οι Βεζένκοφ, Γουόκαπ, Παπανικολάου, Γουόρντ είχαν και οι τέσσερις μαζί 0/16 τρίποντα, αλλά τα 14 επιθεετικά ριμπάουντ του Ολυμπιακού έκαναν τη διαφορά, την ίδια ώρα που ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ παρακολουθούσε το ματς με πολιτικά ρούχα.

Για τα υπόλοιπα, τα πιο σοβαρά, σας περιμένω στο ψαλτήρι του αποψινού Gazz Floor. Θα το ακούσετε σε όλο του το …μεγαλείο εάν συντονίσετε το ρολόι της τετράωρης εκπομπής στο 3:30.10 , αλλά εγώ σας συμβουλεύω να τη δείτε ολόκληρη. Αυτά που θα μάθετε είναι πολύ περισσότερα από κείνα που θα ξεχάσετε. Το τελευταίο Old School, στο μεταξύ, βρήκε τρόπους να ξεφύγει από την τοξικότητα των ημερών και να μοιράσει ανάσες. Δείτε το ακολουθώντας αυτό το λινκ και είμαι βέβαιος ότι θα απολαύσετε όσο και εμείς.