Μία κούπα ξέχειλη από δηλητήριο

To καλύτερο που βρήκα να πω στο ξεκίνημα του χθεσινού Gazz Floor, προτού ακόμη ολοκληρωθεί ο αγώνας και προτού αποβληθεί ο Εργκίν Άταμαν για μία από τις συνηθισμένες εκρήξεις που τον απαλλάσσουν από τον κόπο να δώσει εξηγήσεις για τις ήττες (ήδη 21 για τον φετινό Παναθηναϊκό), ήταν ένα «μπράβο» στους παίκτες και στους προπονητές, οι οποίοι κατόρθωσαν να συγκεντρωθούν στο μπάσκετ, κλειδώνοντας την τοξικότητα έξω από τα αποδυτήρια.

Και πράγματι, ο τρίτος τελικός ήταν απολαυστικός για τους εκατό ή διακόσιους ουδέτερους που βρήκαν κέφι να καθίσουν μπροστά στην τηλεόραση και να τον παρακολουθήσουν. Παίχτηκε ωραίο μπάσκετ και νίκησε όχι ο λιγότερο κακός, αλλά ο περισσότερο καλός.

Δεκαπέντε ώρες αργότερα, η όποια καλή διάθεση εξανεμίστηκε μέσα στην κάπνα από τις εχθροπραξίες, τις αρειμάνιες αναρτήσεις, τις αθλιότητες των social media και τις υποδόριες απειλές τύπου «ή εμείς ή κανείς» που εξαπολύονται ένθεν κακείθεν. Το πιο ευχάριστο που βρίσκω σήμερα να γράψω, είναι ότι βρισκόμαστε μία μέρα πιο κοντά στο φινάλε, το οποίο περιμένω σαν ανάσα φρεσκάδας.

Δεκαετίες τώρα, οι τελικοί της Basket League είναι όμορφοι μόνο όταν τους βλέπεις να απομακρύνονται στο καθρεφτάκι. Όπως η σύγχρονη Ελλάδα, ένα πράγμα…

Οι άνεμοι που φυσούν εκεί έξω φτάνουν στο στούντιο και στα κινητά μας, ημών που προσπαθούμε να ασκήσουμε κριτική με νηφαλιότητα και δίχως μανία καταδίωξης, μέσα από το chat στην αρένα του YouTube. Μέσα σε ένα δίωρο, χθες, οι ασυμβίβαστοι επισκέπτες πρόφτασαν (πριν μπλοκαριστούν) να μας ευχηθούν καρκίνο, να μας αποκαλέσουν αυτιστικούς, να αμφισβητήσουν τη δημοσιογραφική μας υπόσταση, να μας ρωτήσουν πόσα παίρνουμε και να περάσουν γενεές δεκατέσσερις ακόμα και πρόσωπα που όλη η πλάση ξέρει ότι είναι αδέσμευτα, όπως ο Ιωάννης και ο Τζιμ.

Ποιο ήταν το αμάρτημά μας; Ότι αρνούμαστε να παίξουμε παιχνιδάκια στην πλάτη του αθλήματος. Ότι επιλέγουμε να μιλάμε για το ρημάδι το μπάσκετ και όχι για τις κωμικοτραγικές θεωρίες συνωμοσίας που έχουν γίνει επίσημη γραμμή των ομάδων - και αναπαράγονται από τον κάθε κακομοίρη ο οποίος ψάχνει να βγάλει τα απωθημένα του στη μπάλα.

Κάποιος μάλιστα έγραψε –στα όρια του ποινικού αδικήματος- ότι ορθώς πήγαν τραμπούκοι στο σπίτι της Τσαρούχα, διότι λέει «προκάλεσε», «είναι διεφθαρμένη» και «καλό είναι να μάθει να ζει με το φόβο». Πώς ακριβώς περιμένετε εσείς να συνεννοηθούμε με δαύτους;

Τον ελεεινό που με φώναξε τη μέρα του τελικού στο ΟΑΚΑ για να μου πει από απόστασης σφαλιάρας ότι γ*μάει τη μάνα μου ευτυχώς πρόλαβαν να τον συνετίσουν οι κολλητοί του, διότι έχει κιαι η αλητεία όρια. Για τους άλλους τους ψευδώνυμους και αόρατους που μου στέλνουν παρόμοια μηνύματα μέσω Χ, Insta, Facebook και λοιπών διαβόλων, η μοναδική άμυνα είναι η περιφρόνηση. Και φυσικά το μπλοκάρισμα, το οποίο περιμένει όλους όσους έρχονται στην παρέα μας για να εξαντλήσουν τα όρια της χυδαιότητας. Ξέρω, ξέρω. Τους κάναμε τη μούρη κρέας.

«Καλύτερα να μη τα διαβάζεις», μου λένε οι συνάδελφοι στο στούντιο όταν βλέπουν να γυρίζουν τα μάτια μου ανάποδα. «Ακόμα καλύτερα, πάρε σύνταξη και άραξε σπίτι σου», συμβουλεύει το διαβολάκι που ζει μέσα στο κεφάλι μου.

Ύστερα όμως το βλέμμα πέφτει στα μηνύματα των κανονικών φιλάθλων, που σε αντίθεση με τους υβριστές έρχονται και τετ-α-τετ να πουν μια καλή κουβέντα και να δώσουν κουράγιο και λες, όχι ρε διάβολε, αξίζει να τη δώσεις τη μάχη. Και, μην αμφιβάλλετε, αποτελούν πλειοψηφία αυτοί. Και ας στριμώχτηκαν από τους άγριους στις γωνίες.

«Σας ευχαριστούμε εσάς τους παλαιούς της Ελευθεροτυπίας, που μας μάθατε να μην είμαστε οπαδοί κανενός», έγραψε κάποιος τις προάλλες στα σχόλια του Old School, και μου έφτιαξε τη διάθεση για μήνες. «Οι κάφροι είναι λίγοι, αλλά έχουν δυνατή φωνή», μου υπενθυμίζει ο θυμόσοφος Παναγιώτης Φασούλας. «Κανένας από δαύτους δεν θα τολμήσει να σε πλησιάσει πρόσωπο με πρόσωπο για να σου ευχηθεί ψόφο», τονίζει από ίδια πείρα ο Ιωάννης Παπαπέτρου. Και έχει απόλυτο δίκαιο.

Είπε αυθόρμητα και κάτι που με ξάφνιασε, εκτός μικροφώνου, ο αγαπημένος μου Ιωάννης: «Όσο έπαιζα, δεν είχα καταλάβει πόσο κουραστικό είναι όλο αυτό που συμβαίνει εκτός γηπέδου τις μέρες των τελικών». Μόνο κουραστικό; Εμετικό, θα έλεγα εγώ, που είμαι λιγότερο ευγενής. Δύο εβδομάδες ναυτίας.

Προσθέτω στο κοκτέιλ το μήνυμα που μου έστειλε το βράδυ του δεύτερου τελικού έτερος καλός φίλος, φανατικός οπαδός ενός από τους δύο «αιωνίους», αλλά κανονικός άνθρωπος στην εντός γηπέδου ζωή του: «Κουράστηκα να συζητάω για όλα όσα γίνονται γύρω από το παιχνίδι και όχι για το ίδιο το παιχνίδι. Κουράστηκα. Όχι να χάνω. Όχι να κερδίζω. Κουράστηκα να μη μπορώ να απολαύσω αυτό που αγαπώ. Το μπάσκετ…».

Κι εγώ το ίδιο. Κουράστηκα να μη μπορώ να απολαύσω αυτό που αγαπώ. Κουράστηκα να μου προκαλεί το γήπεδο αλλεργία και δυσανεξία. Κουράστηκα να είναι ο Ιούνιος μήνας αηδίας και αποστροφής. Κουράστηκα να περιμένω τα Ευρωμπάσκετ για να πάρω ανάσα.

Σε τι ακριβώς χρησιμεύει μία κούπα γεμάτη δηλητήριο και πόσοι θα χαρούν (ή θα στενοχωρηθούν) για το χατίρι της, πέρα από τη δράκα των φανατικών; Είμαι απολύτως πεπεισμένος, ότι οι τελικοί του μπάσκετ ανεβάζουν στη σκηνή άτομα που δεν παρακολουθούν καν τους αγώνες, αλλά επιστρατεύονται στα ντέρμπι για να δώσουν μάχη στα μαρμαρένια αλώνια, για να τρομοκρατήσουν τον εχθρό, για να επιτεθούν σε όσους παριστάνουν τους ψύχραιμους, για να ενσαρκώσουν το αηδιαστικό δόγμα «δεν φεύγετε ζωντανοί από δω».

Και, ναι, για να ευχηθούν καρκίνο με μεταστάσεις μέσα από τη ρυπαρή διαδικτυακή σπηλιά τους. Σε ευνομούμενη ή ημιευνομούμενη χώρα, οι τελικοί της ζούγκλας, που έχουν τον τρόπο τους να γελοιοποιούν ακόμα και ανθρώπους κατά τεκμήριο σοβαρούς, όχι μόνο δεν θα τελείωναν, αλλά δεν θα ξεκινούσαν ποτέ. Νομίζετε ότι είναι μακριά η μέρα που θα θρηνήσουμε τον επόμενο νεκρό;

Σήμερα μπορεί να πρωταγωνιστεί στο πανηγύρι των ζουρλών ο Γιαννακόπουλος, πιο πριν όμως ήταν οι Αγγελόπουλοι, ο Κόκκαλης, οι Γιαννακόπουλοι, οι Βεζυρτζήδες, οι Μιχαηλίδηδες, οι untouchable διαπλεκόμενοι του ποδοσφαίρου, όλοι όσοι πολιτεύονται στον αθλητισμό με σημαία τον αθλητικό θάνατο του αντιπάλου. Και με ορδές βαρβάρων να πίνουν νερό στο όνομά τους.

Για όποιον γεννήθηκε χθες και δεν θυμάται τι συνέβη προχθές, το μίσος ήταν ανέκαθεν το όνομα του παιχνιδιού. Ο αφορισμός «εάν υπάρξει δικαιοσύνη θα κερδίσουμε, ειδάλλως θα χάσουμε», αυτό που ο Παναθηναϊκός του σήμερα έχει κάνει σημαία όπως το έκανε σημαία ο Ολυμπιακός του χθες για να μη ξεχνιόμαστε, είναι ο ορισμός της χυδαιότητας και το άλλοθι για κάθε τραμπουκισμό. Εάν εισακουστεί η κλητική «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω», δεν θα θεμελιωθεί ποτέ το ντουβάρι. Θα μείνει για πάντα ρημάδι, όπως ο ελληνικός αθλητισμός και η χώρα ολόκληρη.

Δεν προσπαθώ να αποκρύψω τις ευθύνες αυτού που ονομάζεται δημοσιογραφία για τη διάχυση αυτής της αρρωστημένης νοοτροπίας, σπεύδω όμως να στείλω τον λογαριασμό στον σωστό παραλήπτη. Συγγνώμη κιόλας αν χαλάω τη ζαχαρένια όσους θεωρούν εμένα πουλημένο «βάζελο» ή «γάβρο» ή «δημοσιογράφο του πορτοφολιού» όπως με βάφτισε κάποιος, ωστόσο αρνούμαι να βάλω τον εαυτό μου και τους συν εμοί στο ίδιο κουτάκι με τους οπαδογράφους ή να τσουβαλιάσω το Gazzetta με τα οπαδικά ΜΜΕ.

Άλλο σχολείο η Ολντ Σκουλ δημοσιογραφία, άλλο η οπαδογραφία που λειτουργεί με γνώμονα «το καλό της ομάδας» (ή προσωπικά του αφεντικού) και σκορπίζει φανατισμό και μισαλλοδοξία.

Αν θέλετε να το πάω και αλλού, η κρατικοδίαιτη ΕΡΤ οφείλει να καθίσει στο εδώλιο, επειδή αυτή καθιέρωσε πρώτη (και μόνη) τις έννοιες «σπίκερ Παναθηναϊκού» και «σπίκερ Ολυμπιακού». Στη Nova, στην Cosmote TV, παλαιότερα στo Μέγκα και στον Αντ1 όταν είχαν τα δικαιώματα, δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα. Η ΕΡΤ έσπευσε πρώτη να κάνει κονσομασιόν στα αφεντικά των ομάδων, ανοίγοντας Κερκόπορτες που ο μακαρίτης Συρίγος κρατούσε πεισματικά κλειστές.

Καλά να πάθει, λοιπόν, που βρίσκεται υπόλογη. Προσωπικά θεωρώ γελοίο να αποδίδεται οπαδική σκοπιμότητα στον Χατζηγεωργίου ή στον Ιωάννου, άσχετα με την ποιότητα των περιγραφών και της γενικότερης κάλυψης ή με την προσωπική διαδρομή του καθενός. Ωστόσο, η ΕΡΤ οφείλει να είναι όχι τσιφλίκι τσιφλικάδων, αλλά αδέσμευτη. Σόρι για την άγνωστη στην Αγία Παρασκευή λεξούλα.

Οι τελικοί θα ολοκληρωθούν αύριο ή το Σάββατο, με το καλό μπάσκετ του τρίτου αγώνα ή με το κάτι σαν μπάσκετ των δύο πρώτων, και όλοι μαζί θα πιούμε εκόντες άκοντες το πικρό ποτήρι μέχρι την καλοκαιρινή αποτοξίνωση, που φέτος δεν έχει καν Εθνική ομάδα για να ξελαμπικάρουμε.

Η μία από τις δύο ομαδάρες θα σηκώσει το τρόπαιο που θυμίζει τρύπιο πάπλωμα, η άλλη θα στοχοποιήσει τη διαιτησία, θα ζήσουν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα. Αμφιβάλλω αν υπήρξε ποτέ ηττημένος που να είπε: «Φταίω εγώ, που έχασα». Ε, ούτε φέτος θα υπάρξει. Όποιος και αν είναι.

Ελπίζω, μόνο, να μην πιάνουν οι κατάρες που εισπράττουμε καθημερινά, πρωταγωνιστές και τριταγωνιστές του δράματος. Εάν ακούμε εμείς αυτά που ακούμε και διαβάζουμε αυτά που διαβάζουμε επειδή …δεν μιλάμε για τις βολές, ούτε που θέλω να φανταστώ τι λογής ευχές φτάνουν στα αυτιά του Σλούκα ή του Μπαρτζώκα.