Όποιος αντέξει, αλλά... ποιος θα αντέξει;

Δεν ξέρω πώς να σας το πω αυτό και πώς θα το πάρετε, αλλά οι τελικοί του πρωταθλήματος μπάσκετ άρχισαν δειλά δειλά να θυμίζουν τελικούς πρωταθλήματος μπάσκετ. Ακόμα βέβαια βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι κάπου ανάμεσα στον τρίτο και στον τέταρτο κόσμο, με βροχή από καταγγελίες, τιμωρίες, απειλές, μαλλιοτραβήγματα, υβρεολόγιο και γενικώς αθλιότητες.

Οι έπαινοι ανήκουν στους παίκτες και από κάποια στιγμή και μετά στους προπονητές, οι οποίοι βρήκαν το κέφι να συγκεντρωθούν στην αποστολή τους και να παίξουν αρκετά καλό μπάσκετ, όπου τρώει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι. Μπασκετάρα δεν το λες, το λες όμως μπάσκετ. Και αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο, όταν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός βρίσκονται σε θερινή τροχιά σύγκρουσης.

Ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα νιώθει καλύτερα όταν η δουλειά του γίνεται πιο περίπλοκη, ενώ ο Παναθηναϊκός του Άταμαν αισθάνεται πιο άνετα όταν η δουλειά του απλοποιείται. Ιούνιο μήνα, όλα είναι «κομπλικέ», που λένε και στον τόπο του Φουρνιέ, και ταυτόχρονα όλα είναι απλά. Κερδίζει όποιος το θέλει περισσότερο και όποιος βρίσκει τρόπο να αναπληρώσει με καρδιά και μυαλό την καμένη του κηροζίνη.

Εάν χρειαστεί, οι πρωταγωνιστές του δράματος θα πεθάνουν πάνω στη σκηνή, που λεει ο λόγος. Σαρανταοχτώ λεπτά απνευστί; Σαρανταοχτώ! Σαρανταέξι; Σαρανταέξι! Δεν παίζουν ρόλο ούτε οι ηλικίες ούτε οι ληξιαρχικές πράξεις γέννησης ούτε τα διαβατήρια.

Με όρους Μαΐου, ο πλήρης Ολυμπιακός (χοντρικά ο ίδιος που πέρυσι κατέκτησε τον τίτλο αποδεκατισμένος) δεν θα έπρεπε να απειλείται από τον ξεκληρισμένο Παναθηναϊκό, πόσο μάλλον με το αβαντάζ έδρας στη φαρέτρα του. Αλλά ο Ολυμπιακός των ελληνικών τελικών δεν είναι ο ίδιος Ολυμπιακός του φάιναλ φορ.

Άλλο το κόκκινο ΟΑΚΑ του Μαΐου, άλλο το πράσινο ΟΑΚΑ τον Ιουνίου. Άλλος ο Πίτερς του Ολυμπιακού, άλλος ο Πίτερς του Μιλάνου. Άλλο το χέβι μέταλ δίδυμο Βεζένκοφ-Μιλουτίνοφ της Euroleague, άλλο το ελαφρολαϊκό δίδυμο Βεζένκοφ-Μιλουτίνοφ της Basket League. Άλλος ο Ολυμπιακός με Ντόρσεϊ και Φουρνιέ, άλλος ο Ολυμπιακός με Φουρνιέ και Εβάν.

Πολλοί περίμεναν ότι το όραμα της διπλής στέψης μέσα στο σπίτι του εχθρού θα γινόταν πρόσθετο κίνητρο, αλλά αυτά ισχύουν μόνο για την εξέδρα και για τους φανατικούς, γραβατωμένους και μη. Στον πραγματικό κόσμο, οι «ερυθρόλευκοι» έχουν χάσει τις περισσότερες από τις σταθερές που τους ανέβασαν στην κορυφή της Ευρώπης και τρέχουν προς τον τερματισμό μόνο με τις αναθυμιάσεις.

Οι οποίες μπορεί να αρκούν, μπορεί και όχι. Σίγουρα δεν αρκούν για να τρομάξουν τον Παναθηναϊκό, ο οποίος έμαθε να κερδίζει χωρίς τον σημαιοφόρο του (Σλούκας), πήρε θάρρος όταν κατάλαβε ότι το θηρίο του απέναντι κλουβιού είναι κλειδωμένο και ταυτόχρονα θυμήθηκε ότι κρύβει στον πάγκο του παίκτες που τον Σεπτέμβριο πανηγύριζαν ευρωπαϊκό μετάλλιο.

Ο Ολυμπιακός ήταν πραγματικά καλός μόνο στον τρίτο τελικό, όταν κατόρθωσε να παίξει το δικό του μπάσκετ, με βασικό όπλο τη γρήγορη πρώτη πάσα: η μπάλα ξεκολλούσε χωρίς καθυστέρηση από τα χέρια των Γουόκαπ ή Φουρνιέ και τα μονοπάτια γίνονταν λεωφόροι. Ο Άταμαν έδωσε εντολή για κάποιου είδους «μπλιτς» στους γκαρντ του Ολυμπιακού και το εκκωφαντικό 102 της Δευτέρας κατακρημνίστηκε στο 69 της Τετάρτης. Ναι, με αφετηρία το 58 της Δευτέρας.

Αίφνης, στο τέταρτο ματς, ματς τίτλου υποτίθεται, ήταν ο Ολυμπιακός αυτός που αγωνίστηκε με εξήμισυ παίκτες αν και πλήρης, αυτός που άφησε στο παρκέ παίκτες προχωρημένης ηλικίας μέχρι τελευταίας ρανίδας καυσίμων: Γουόκαπ 38:42, Μιλουτίνοφ 39:32, Βεζένκοφ 42:03, Φουρνιέ 46 στρογγυλά.

Ήταν επόμενο, να δεχθεί κατακεφαλιά στο φινάλε από τους φρέσκους και ξεκούραστους του «πράσινου» στρατοπέδου: τον Σορτς, τον Τολιόπουλο, τον Καλαϊτζάκη, ακόμα και τον Μήτογλου. Ο Ναν, που δεν θα μάθει ποτέ να αυτοπροστατεύεται από τα φάουλ, έκανε τσεκ-άουτ υπερβολικά νωρίς, ενώ οι Όσμαν, Σλούκας, Ρογκαβόπουλος παρακολουθούσαν με πολιτικά. Το ένστικτο επιβίωσης των παικτών του Παναθηναϊκού, ολόκληρου του οργανισμού βασικά, έκανε τη διαφορά.

Ποιος περίμενε ότι οι τρεις (και όχι δύο) ημέρες που μεσολαβούν ανάμεσα στο τέταρτο και στο πέμπτο ματς θα ήταν δώρο για τον Ολυμπιακό και όχι για τον Παναθηναϊκό; Ο υπέροχος Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις, βέβαια, θα εκμεταλλεύτηκε το σημερινό ρεπό για κανένα μουντιαλικό μακροβούτι στο Κουρασάο.

Το σχόλιο που έγραψα μετά το 1-1 είχε τον εξής τίτλο: «Μήπως είναι πια φαβορί ο Παναθηναϊκός;» Το έγραψα διότι έβλεπα τον Ολυμπιακό να αγκομαχάει μολονότι σχεδόν όλα του πήγαιναν δεξιά. Πέντε μέρες αργότερα, τα δεδομένα δεν έχουν αλλάξει αισθητά.

Απτόητος από τις απουσίες του, ο Παναθηναϊκός είναι πιο φρέσκος, πιο ορεξάτος, πιο ταγμένος. Εάν το πέμπτο ματς ήταν να γίνει σε γήπεδο ουδέτερο ή φερ’ ειπείν κεκλεισμένων των θυρών, θα πόνταρα τις μάρκες μου στο πράσινο.

Επειδή όμως η έδρα στην Ελλάδα είναι αυτό που είναι (4-0 μέχρι τώρα στους τελικούς), θα μου επιτρέψετε να δώσω στον Ολυμπιακό προβάδισμα τίτλου, ισχνό όμως και όχι ατράνταχτο, σχεδόν αδιόρατο. Όσο λιγότερες μάρκες επιτρέπει η μπάνκα. Το μίνιμουμ.

Το μόνο πράγμα για το οποίο δηλώνω βέβαιος, είναι ότι ο χαμένος του σαββατιάτικου ντέρμπι θα επιρρίψει τις ευθύνες όχι στον εαυτό του και στα λάθη του, αλλά στους γκρι και στις αόρατες δυνάμεις. Εύχομαι να τελειώσει ο πέμπτος τελικός με διαφορά 25 πόντων, υπέρ οποιουδήποτε, μπας και ελαχιστοποιηθεί η διαιτητολαγνεία.

Αλλά δεν είμαι αφελής. Ελληνικό μπάσκετ είναι το ταλαίπωρο άθλημα που σκοτώνονται δύο (και προσεχώς τέσσερις ή πέντε) ομαδάρες και στο τέλος νικάει ο Λιόλιος. Ή, πιο παλιά, ο Βασιλακόπουλος.

Για τα περαιτέρω, σας περιμένουμε με τη λήξη του σαββατιάτικου αγώνα στο στούντιο του αγαπημένου σας Gazz Floor. Εάν χάσατε το χθεσινό επεισόδιο, ποτισμένο με τη συνήθη νηφαλιότητα και απαλλαγμένο από κωμικοτραγική συνωμοσιολογία, δεν έχετε παρά να κλικάρετε σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο .

Και έχετε το νου σας αύριο το απομεσήμερο, διότι καταφτάνει ολοκαίνουριο Old School, για να σας κρατήσει παρέα μεταξύ ΗΠΑ-Παραγουάης και Αυστραλίας-Τουρκίας. Εγώ πάντως θα ξενυχτήσω αυτές τις μέρες μόνο για το χατίρι των Νικς και των Σπερς.