Μήπως φαβορί είναι πια ο Παναθηναϊκός;

Η πλάστιγγα των τελικών άρχισε να παίρνει παράξενους κλυδωνισμούς κάπου στα μισά του πρώτου αγώνα. Την ίδια ώρα που σχετικοί και (κυρίως) άσχετοι μετρούσαν μία μία τις βολές για να πουλήσουν αδικία και μανία καταδίωξης, οι παίκτες και ο προπονητής του Παναθηναϊκού διαπίστωσαν έκπληκτοι ότι ο χρυσοποίκιλτος αντίπαλός τους φορούσε μεν το λαμπρό του στέμμα, αλλά δεν είχε στο ντεπόζιτό του ούτε καύσιμα ούτε κίνητρο ούτε οίστρο.

Το 54-37 του 25ου λεπτού έλεγε περισσότερα για τον Παναθηναϊκό (που, ως συνήθως, μπήκε στο γήπεδο κοιμισμένος), παρά για τον Ολυμπιακό. Οι «πράσινοι» ξεθάρρεψαν μόλις είδαν ότι το τέρας έτρεχε σαν να είχε τα πόδια βυθισμένα σε κινούμενη άμμο και βάλθηκαν να διεκδικούν δικαιώματα, μολονότι έβλεπαν είχαν όλες τις μάρκες ακουμπισμένες στο κόκκινο.

Στο φινάλε της βραδιάς τσέπωσαν κίτρινο φύλλο, αλλά έφυγαν για το ΟΑΚΑ αισιόδοξοι. Ο Ολυμπιακός μάζεψε υπερδιπλάσια ριμπάουντ, εκτέλεσε υπερπενταπλάσιες βολές, κράτησε τον Χέις-Ντέιβις σε λιθοβολία (1/13 σουτ) και μολαταύτα χρειάστηκε ένα αυστηρό σφύριγμα και την άυλη δύναμη της έδρας για να κερδίσει.

Δύο μέρες αργότερα, οι ανορθογραφίες διορθώθηκαν, η ισορροπία των ρεζερβουάρ διατηρήθηκε αναλλοίωτη και το κοντέρ έγραψε ένα φυσιολογικότατο +10 υπέρ του Παναθηναϊκού, με αφετηρία μάλιστα το -10 του 12ου λεπτού. Το σκορ των τελικών είναι ισόπαλο, αλλά μοιάζει πιο κοντά στο μισό-ενάμισυ πρά στο πραγματικό 1-1.

Εάν ο Ολυμπιακός θεωρείται ακόμη φαβορί από τους πολλούς, το οφείλει περισσότερο στο αβαντάζ έδρας, παρά στην ανωτερότητα που τον ανέβασε στην ευρωπαϊκή κορυφή. Μπορεί κάλλιστα να πετύχει τις δύο νίκες που χρειάζεται για να προσατεύσει το εγχώριο σκήπτρο, αλλά θα εκπλαγώ πολύ αν φύγει νικητής την Τετάρτη από το γήπεδο όπου κατέκτησε τον ευρωπαϊκό θρόνο.

«Δεν είναι εύκολο να βρούμε κίνητρο αυτή την εποχή και για αυτό ευθύνομαι εγώ», ομολόγησε ο Γιώργος Μπαρτζώκας, βλέποντας τη θαυματουργή ομάδα του ξεγυμνωμένη για πρώτη φορά μετά από μήνες.

Ο προπονητής του Ολυμπιακού προσπάθησε να κρατήσει ψηλά τον δείκτη της ζωντάνιας ανακατεύοντας την τράπουλα και προσθέτοντας στην εξίσωση ξεκούραστους παίκτες (Νιλικίνα, Χολ), αλλά ελλείψει Ντόρσεϊ η κίνηση εξελίχθηκε σε μπούμερανγκ, αφού έσπρωξε στα όρια τους Φουρνιέ και Πσπανικολάου, στέρησε από την ομάδα δύο πολεμιστές (Γουόρντ, Τζόουνς) και παράλληλα εξέθεσε τον Πίτερς που αντέχει τη θέση «3» μόνο υπό προϋποθέσεις και πάντως όχι όταν βρίσκεται με το ένα πόδι στο χθες και με το άλλο στο Μιλάνο.

Οι τρεις πόιντ γκαρντ δεν κάνουν όλοι μαζί έναν σκόρερ, ενώ και οι Μιλουτίνοφ, Βεζένκοφ φαίνονται εξουθενωμένοι. Βλέποντας τη φανέλα του Ολυμπιακού αδειανή, ο Εργκίν Άταμαν ακολούθησε την πεπατημένη πολλών συναδέλφων του και ξεχαρβάλωσε την «ερυθρόλευκη» μηχανή, σημαδεύοντας με αλλεπάλληλες παγίδες τους αντίπαλους γκαρντ και αναθέτοντας στο κορμί και στο μυαλό του Χέις-Ντέιβις την εξουδετέρωση του Βεζένκοφ.

Μετά το πρώτο δεκαπεντάλεπτο, η άμυνα του Παναθηναϊκού δεν άφηνε περιθώριο ούτε για βαθιές αναπνοές. Ο Ολυμπιακός έβαλε έξι καλάθια σε 20 λεπτά και πέτυχε μόλις 8 πόντους με 1/11 σουτ στην τρίτη περίοδο. Η μάχη των αιθέρων, όσο άνιση στο πρώτο ματς, έβγαλε χθες σχεδόν ισοπαλία (32-35), παρά την απουσία του Χουάντσο.

Οι «πράσινοι» τουμπάρισαν το ματς πάρα πολύ εύκολα και νίκησαν με διψήφια διαφορά, με ένα και μοναδικό επιθετικό όπλο σε λειτουργία. Ο Ναν έβαλε 4 πόντους με 1/9 σουτ, ο Ματίας Λεσόρ άλλους 4, ο φορμαρισμένος Όσμαν σούταρε 0/5 τρίποντα, οι υπόλοιποι έμειναν όλοι σε ρηχά νερά.

Γιατί να μην αισθάνονται αισιόδοξοι, τώρα που έμαθαν να κερδίζουν και χωρίς τον Κώστα Σλούκα; Γιατί να μην τους δώσουμε ελαφρύ προβάδισμα στα προγνωστικά, εμείς οι ουδέτεροι; Ιδίως αν απουσιάσει ο Τάιλερ Ντόρσεϊ από το υπόλοπο της σειράς. Το κραυγαλέο κενό που άφησε πίσω του ο Ελληνοαμερικανός κάνει τον Ολυμπιακό διαφορετική και σίγουρα όχι καλύτερη ομάδα.

Το σκορ στα δεύτερα ημίχρονα των δύο τελικών είναι +19 υπέρ του «τριφυλλιού». Ο δε Ολυμπιακός μοιάζει με ομάδα που προγραμματίστηκε ώστε να φτάσει στο ζενίθ της απόδοσή της στα 22-24 Μαΐου, χωρίς να ενδιαφέρεται καθόλου για τις αμέσως επόμενες εβδομάδες. Υποχρεωμένος να παίζει με οκτώ παίκτες από τους οποίους οι μισοί τουλάχιστον είναι κατάκοποι, δυσκολεύεται να εντοπίσει το κλειδί που ανάβει τη μηχανή.

Η σειρά είναι πλέον υπερβολικά κοντά στο φίφτυ φίφτυ και οι ψήφοι που θα δώσουν αυτοδυναμία μπορεί να έρθουν από κατεύθυνση που ουδείς φαντάζεται. Εάν βέβαια ο Παναθηναϊκός κατορθώσει να παίξει ματς τίτλου κεκλεισμένων των θυρών επειδή το αφεντικό δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον ηφαιστειώδη εαυτό του, δεν θα του φταίει κανένας Λιόλιος, κανένας Χαρδαλιάς και κανένας Μητσοτάκης.

Σε κάθε περίπτωση, άντε, να τελειώνουμε, γιατί θα πάθουμε καμιά δηλητηρίαση από την πολλή τοξικότητα. Tα υπόλοιπα τα είπαμε χθες στο αγαπημένο σας Gazz Floor , με τη συνήθη νηφαλιότητα (που τείνει να γίνει εκεί έξω είδος εν ανεπαρκεία, όπως κάθε Ιούνιο), χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος. Εμείς, ξέρετε, είμαστε οι περίεργοι που επιμένουν να μιλάνε για μπάσκετ. Με την ευκαιρία ρίξτε μία ματιά και στο τελευταίο Old School, που σας υπενθυμίζει ότι υπάρχει μπάσκετ και εκτός του «κοκκινοπράσινου» διπόλου. Στη Θεσσαλονίκη για παράδειγμα, αλλά και στο Σαν Αντόνιο και στη Νέα Υόρκη.