Παναθηναϊκός: Μια ήττα που καταχωνιάστηκε ήδη στο συρτάρι

• Έμεινε από δυνάμεις
• Κανένας λόγος για ρίσκο
• Οι διαιτητές, οι τελικοί και το.. φάουλ του Μπαρτζώκα

Έγραφα στο χθεσινό κείμενο και δη την παραμονή του μεγάλου ντέρμπι στο «Telekom Center Athens» ότι πρόκειται μακράν για το πιο αδιάφορο ντέρμπι μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Αδιάφορο και για τις δύο ομάδες. Και αυτό διότι έχει κριθεί προ πολλού το αβαντάζ έδρας στους τελικούς των playoffs.

Οπότε λίγο-πολύ οι «αιώνιοι» θα έπαιζαν για την τιμή των όπλων σε αυτό το ματς, για την… προπόνησή τους ενόψει των τελευταίων τους αγώνων στην Euroleague, για τις «δοκιμές» που θέλουν να κάνουν οι προπονητές και για το πρεστίζ. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Βέβαια όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ακόμα και στα παντελώς αδιάφορα ντέρμπι, μια σπίθα είναι αρκετή για να πάρει… φωτιά το παιχνίδι και να ανάψουν για τα καλά τα αίματα. Όπως έγινε στο πρώτο ημίχρονο. Απλούστατα η αψιμαχία των Ναν-Ντόρσεϊ μας θύμισε ότι έχουμε… ντέρμπι αιωνίων και ότι από το παραμικρό μπορεί να γίνει «ροντέο» το ματς.

Έμεινε από δυνάμεις

Ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Όμως η ένταση ήταν έντονη κατά τη διάρκεια του αγώνα. Για τη ακρίβεια στη μεγαλύτερη διάρκεια του. Περισσότερο μέσα στις τέσσερις γραμμές και λιγότερο έξω από αυτές. Αυτό που περίμενα και το είδαμε να συμβαίνει, ήταν η υπεροχή του Ολυμπιακού στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Είχε 12 διαθέσιμους παίκτες, σε αντίθεση με τον Παναθηναϊκό που κατέβασε… 10άδα, εκ των οποίων ο ένας ο Γιάννης Κουζέλογλου ο οποίος είχε επιστρέψει πριν από μερικά 24ώρα στην ομάδα μετά τον δανεισμό του στο Μαρούσι.

Επί της ουσίας οι πράσινοι είχαν εννέα διαθέσιμους παίκτες οι οποίοι έγιναν… οκτώ στη συνέχεια του ντέρμπι μετά την αποβολή του Κέντρικ Ναν για την «κοκορομαχία» με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ λίγο πριν από το τέλος του ημιχρόνου. Θα μου πείτε και ο Ολυμπιακός έχασε παίκτη, αλλά ο πάγκος ήταν πιο «γεμάτος» και οι λύσεις ήταν περισσότερες σε σχέση με αυτές των γηπεδούχων.

Εκ των πραγμάτων (θα) ήταν δύσκολα τα πράγματα για τον Παναθηναϊκό. Εκ των πραγμάτων θα έμεναν οι παίκτες του Εργκίν Άταμαν από δυνάμεις. Άλλωστε ήταν και το φυσικό επακόλουθο. Εκ των πραγμάτων ο Ολυμπιακός ήταν το φαβορί, ακόμα και αν έπαιζε στην έδρα του μεγάλου του αντιπάλου. Και όλα αυτά αποδείχθηκαν στην πράξη. Το (αναγκαστικά) κλειστό rotation κράτησε τον Όσμαν περισσότερα από 37 λεπτά στο παρκέ, τον Σλούκα σχεδόν 31 λεπτά, τον Μήτογλου 35 λεπτά και τον Λεσόρ κάτι λιγότερο από 29 λεπτά, τα περισσότερα που έχει αγωνιστεί από τη μέρα που επέστρεψε μετά τον σοβαρό τραυματισμό.

Κανένας λόγος για ρίσκο

Στον αντίποδα, ο Μπαρτζώκας μοίρασε τον χρόνο συμμετοχής, πήρε πράγματα από τους περισσότερους που πάτησαν στο παρκέ έχοντας ως x-factor τον Γιαννούλη Λαρεντζάκη τον οποίο ειρήσθω εν παρόδω (και βάσει των «ερυθρόλευκων» ρεπορτάζ) δεν υπολόγιζε από το ξεκίνημα της σεζόν, ενώ μπορούσε να ανανεώνει περισσότερες φορές την πεντάδα της ομάδας του, βρίσκοντας συνέχεια «φρέσκους» παίκτες σε δυνάμεις και πνευματική ετοιμότητα. Αν μη τι άλλο αυτό ήταν ένα προβάδισμα του Ολυμπιακού σε σχέση με τον Παναθηναϊκό, ειδικά από τη στιγμή που είχε παρθεί η απόφαση στη πλευρά των «πρασίνων» να μην ρισκάρουν με κανέναν παίκτη.

Και ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ έκανε ο Άταμαν και πήρε αυτήν την απόφαση. Αν θυμάστε το είχα γράψει και το πρωί. ΔΕΝ υπήρχε ΚΑΝΕΝΑΣ απολύτως λόγος να αγωνιστεί ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις από τη στιγμή που είχε νιώσει ενόχληση στην γάμπα. ΔΕΝ υπήρχε ΚΑΝΕΝΑΣ λόγος να πιεστεί ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ μετά την γαστρεντερίτιδα που τον ταλαιπώρησε και τον εξάντλησε σωματικά. ΔΕΝ υπήρχε ΚΑΝΕΝΑΣ λόγος να δοκιμάσει ο Τζέριαν Γκραντ. Βέβαια αν υπήρχε άλλο διακύβευμα όπως για παράδειγμα να κρινόταν η 1η θέση στην κανονική περίοδο ή αν το συγκεκριμένο ματς ήταν αυτό με την Χάποελ, ίσως να έπαιζαν και όλοι!

Όμως σε αυτό το (ξαναλέω γιατί έτσι είναι) παντελώς αδιάφορο παιχνίδι, ο Παναθηναϊκός πολύ καλά έκανε και τους κράτησε εκτός. Και όχι τίποτε άλλο αλλά όπως ανέφερα και προηγουμένως έχασε και τον Κέντρικ Ναν το «τριφύλλι» μετά την αποβολή του λίγο πριν από το ημίχρονο μαζί με τον Ντόρσεϊ. Και μιλάμε για τον Ναν ο οποίος σε 16 λεπτά είχε 17 πόντους και στο πρώτο μέρος αποτελούσε την μόνιμη απειλή για το καλάθι του Ολυμπιακού.

Και δη στο κακό διάστημα του Παναθηναϊκού. Ειδικά στην άμυνα με 60 πόντους (!!) παθητικό. Επίσης περίμενα από τους Τολιόπουλο και Καλαϊτζάκη να αρπάξουν από τα μαλλιά τις ευκαιρίες που δεδομένα θα έπαιρναν. Όμως έχουν και εκείνοι το άλλοθι τους. Δεν είναι εύκολο από DNP ή με ελάχιστο χρόνο συμμετοχής να μπει κάποιος και να γίνει παράγοντας ενός ντέρμπι ή ενός Ευρωλιγκάτου αγώνα. Κάποιες φορές θα γίνει (όπως έκανε ο Τολιόπουλος με την Μπασκόνια στο ματς της Euroleague πριν από έναν μήνα περίπου), κάποιες άλλες (ίσως τις περισσότερες), όχι. Αντίθετα ο Λαρεντζάκης το έκανε στον Ολυμπιακό και μπράβο του. Ήταν x-factor του ντέρμπι.

Οι διαιτητές, οι τελικοί και το.. φάουλ του Μπαρτζώκα

Να σας πω την πάσα μου αλήθεια δεν περίμενα αυτήν την αντίδραση και αυτό το αίσθημα του «δεν θα τα παρατήσω». Αν και αποδεκατισμένος, αν και με μισή (και λιγότερη) ομάδα, οι «πράσινοι» το προσπάθησαν και δεν το παράτησαν. Και είχαν την ευκαιρία τους. Δεν θα πω ότι η διαιτησία έπαιξε ρόλο αλλά αυτό που είπε ο Άταμαν για το επιθετικό φάουλ που σφυρίχτηκε στον Κένεθ Φαρίντ με το σκορ στο 71-76 και δεν δόθηκε το «γκολ φάουλ» (σε φάουλ του Γουόρντ) το οποίο θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα του αγώνα, έχει δίκιο. Ψιλά γράμματα.

Και πάλι. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τι θα επακολουθούσε. Έχω πει πολλές φορές και το πιστεύω ακράδαντα. Με υποθέσεις δεν γίνεται δουλειά. Δεν είναι από τα παιχνίδια που θα μείνουν στη μνήμη για τα λάθη των «γκρι», ειδικά από τη στιγμή που κανείς δεν ασχολείται με το αποτέλεσμα, αλλά θέλω να σημειώσω κάτι: Δεν θυμάμαι τα τελευταία χρόνια να έχει νιώσει ποτέ ο Παναθηναϊκός ότι παίζει στην έδρα του απέναντι στον Ολυμπιακό. Ακόμα και τα (λεγόμενα) «σπόρια» (της έδρας) δεν έχουν πράσινο χρώμα.

Το συγκεκριμένο ντέρμπι έχει ήδη καταχωνιασθεί στα πράσινα συρτάρια του T-Center. Ούτε για συμπεράσματα προσφέρθηκε στον Παναθηναϊκό, ούτε για τίποτα. Κρατάει ο Άταμαν την προσπάθεια που έκανε η ομάδα του με το λειψό ρόστερ και στρέφει το ενδιαφέρον στα παιχνίδια που έρχονται. Άλλωστε οι «πράσινοι» καίγονται για τους τέσσερις τελικούς που έχουν μπροστά τους στην Euroleague. Και σε αυτά τα παιχνίδια θα κριθεί ο βαθμός ετοιμότητας τους.

Η αρχή θα γίνει από τη Σόφια με αντίπαλο την Χάποελ Τελ Αβίβ την ερχόμενη Πέμπτη (2/4). Η συνέχεια θα δοθεί στην δική του Μεγάλη Εβδομάδα με τα δύο παιχνίδια στην Ισπανία κόντρα σε Βαλένθια και Μπαρτσελόνα πριν κλείσει την regular season με το εντός έδρας παιχνίδι κόντρα στην Αναντολού Εφές. Μέσα στις επόμενες 20 μέρες θα κριθεί και το μέλλον του Παναθηναϊκού στην κανονική περίοδο της Euroleague, το οποίο είναι και το μεγάλο ζητούμενο στην παρούσα φάση. Κανένα ντέρμπι και κανένας Ολυμπιακός δεν υπάρχουν πλέον στο μυαλό των παικτών και των προπονητών της ομάδας. Πάει αυτό, τελείωσε.

Και κάτι τελευταίο: Στον κόουτς Μπαρτζώκα τρέφω σεβασμό γιατί θεωρώ ότι πρόκειται για έναν από τους καλύτερους προπονητές της Ευρώπης. Μιλάμε για πολύ μπάσκετ. Άλλωστε η δουλειά του, πιστεύω, ότι φαίνεται. Κανείς δεν μπορεί να πει το αντίθετο σε αυτό. Όμως θέλω να τον χρεώσω με ένα… φάουλ. Και αναφέρομαι στην δήλωση του μετά το τέλος του αγώνα. Ναι σαφέστατα ο Ολυμπιακός ήταν (ως γενική εικόνα του ντέρμπι) καλύτερος του Παναθηναϊκού αλλά θεωρώ άστοχο να λέει ότι το ματς θα έληγε με 20 πόντους διαφορά εάν δεν χαλάρωνε η ομάδα του. Όπως ανέφερα και προηγουμένως, με τα «αν» και τα «εφόσον» δεν έχει γραφτεί καμία ιστορία. Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις.

Με την ίδια λογική «εάν» ο Παναθηναϊκός δεν είχε τόσες απουσίες και μάλιστα κομβικές (όπως και ο Ολυμπιακός είχε τις δικές του, αλλά ούτε ήταν τόσο κομβικές αλλά ούτε και τόσο ποσοτικές) ενδεχομένως η ιστορία του αγώνα να είχε γραφτεί διαφορετικά. Και να κάναμε μια τελείως διαφορετική κουβέντα σ’ ένα παντελώς αδιάφορο ματς. Οπότε κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα με σιγουριά κάνοντας απλά και μόνο υποθέσεις. Κέρδισε ο Ολυμπιακός, έχασε ο Παναθηναϊκός και πάνε και οι δύο παρακάτω. Χωρίς αχρείαστες (και… καυτερές) «σάλτσες».