Ταιριάζει το γαλλικό κλειδί στην κλειδαριά;

Ο Ολυμπιακός του Μαΐου/Ιουνίου μοιάζει πανίσχυρος στα όρια του ανίκητου, συμπληρώνει πλέον 70 ημέρες (και 9 πολύ δύσκολους αγώνες) δίχως να γευθεί την πίκρα της ήττας, αλλά δεν ήταν πάντοτε η ασταμάτητη αμαξοστοιχία που έμελλε να κουρσέψει την Ευρώπη. Στα μέσα του Δεκέμβρη το ευρωπαϊκό ρεκόρ του βρισκόταν πολύ κοντά στο φίφτυ-φίφτυ (8-7), οι ομάδες που του έδειχναν την πλάτη τους ήταν όσες και εκείνες που βολόδερναν πίσω του και η πρόγνωση του καιρού μιλούσε για χαμηλό βαρομετρικό.

Πνευματικά όλα άλλαξαν μετά το ευρωπαϊκό διπλό επί του Παναθηναϊκού στο ακόμη πράσινο ΟΑΚΑ στις 2 του Γενάρη, αλλά το πρόβλημα δεν ήταν τόσο ψυχολογικό. «Χρειάζεται αλλαγή λογισμικού», λέγαμε τότε με τον έτερο Καππαδόκη του πατροπαράδοτου Old School. Το ίδιο φάνηκε να σκέφτεται και ο Γιώργος Μπαρτζώκας.

Η κίνηση που άλλαξε τα πάντα, σε επίπεδο τακτικής και όχι μόνο, ήταν η απόφαση του Μπαρτζώκα να «υποβιβάσει» (εντός πολλών εισαγωγικών η λέξη) τον Εβάν Φουρνιέ στο second unit. H συνύπαρξη του Γάλλου με τον σταθερά ζεστό Τάιλερ Ντόρσεϊ στο βασικό σχήμα αδυνάτιζε τόσο την πρώτη πεντάδα, όσο και τη δεύτερη.

Στις 16 του Δεκέμβρη, εντός έδρας ήττα από τη Βαλένθια, ο Φουρνιέ ήταν ακόμη πενταδάτος. Τρεις μέρες αργότερα, στον βολικό για πειράματα εντός έδρας αγώνα με τη Βιλερμπάν, πέρασε στο εφεδρικό σχήμα και έγραψε 21 πόντους, όσο και στον αμέσως επόμενο, με τη Βίρτους στη Μπολόνια.

Σπανίως πλέον έπαιζε μαζί με τον Ντόρσεϊ. Ο Μπαρτζώκας τους έκανε δίδυμο μόνο όταν οι συνθήκες απαιτούσαν «διπλή απειλή», συνήθως μάλιστα στην τελική ευθεία αγώνων. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το άθροισμα των λεπτών συμμετοχής των δύο σχημάτιζε ένα στρογγυλό 40άρι ή κάπου εκεί. Ήταν η κίνηση ματ, για να μιλάμε με όρους ζατρικίου.

Δεν θα σας ζαλίζω με metrics και analytics, σημειώστε όμως ότι στο δεύτερο μισό της σεζόν ο Ολυμπιακός δεν ήταν μόνο η κορυφαία επίθεση της Λίγκας, αλλά και μία από τις καλύτερες 2-3 ομάδες στην άμυνα, εκεί όπου αρχικά υστερούσε.

Η παρουσία του ξεκούραστου και καλά διαβασμένου Φουρνιέ στη «δεύτερη πεντάδα» (δίπλα σε Πίτερς, Γουόρντ ή ΜακΚίσικ, Χολ ή Τζόουνς και Τζόζεφ ή Νιλικίνα), απέναντι σε πολλούς αναπληρωματικούς, βοήθησε ώστε να φτιαχτεί ένα second unit το οποίο προξενούσε τρόμο.

Και δεν ήταν μόνο αγωνιστικό το ζήτημα. Ο αντίπαλος γνώριζε πλέον, ότι ο Ολυμπιακός είναι η ομάδα στην οποία ακόμα και ένας σταρ του ΝΒΑ εντάσσει αγόγγυστα το «εγώ» του στην υπηρεσία του συνόλου και του προπονητή. Υπάρχει μεγαλύτερο εύσημο για μία ομάδα όπου συνυπάρχουν τόσα αστέρια;

Ο Φουρνιέ ωφελήθηκε από τις έξτρα ανάσες και έδωσε παραστάσεις όπως το 36άρι απέναντι στη Φενέρ και το 32άρι στο Κάουνας, αλλά ήρθαν και μέρες που αναπαύτηκε στο πίσω κάθισμα δίχως να χαλαστεί ο ίδιος από την «απουσία» του και χωρίς να ζημιωθεί η ομάδα. Ποιος θυμάται πια ότι στις δύο ευρωπαϊκές νίκες επί του Παναθηναϊκού ο Φουρνιέ έβαλε μόλις 2+5 πόντους;

Και όταν πια έφτασε η ώρα για το τελικό σπριντ, όλοι γνώριζαν ποιος θα κρυβόταν πίσω από τη μάσκα του Ντ’Αρτανιάν. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε το τρόπαιο με σκιά τον Ντόρσεϊ και με μετριότατο Βεζένκοφ. Ο Φουρνιέ έγραψε 51 πόντους με 12/24 τρίποντα στους τρεις αγώνες με τη Μονακό και άλλους 30 στο φάιναλ φορ, όπου κέρδισε το έπαθλο του ΜVP αλαλιάζοντας Τούρκους και (κυρίως) Ισπανούς. Μήπως θυμάστε και ποιος ήταν ο μοναδικός που επέπλευσε στον ημιτελικό του Άμπου Ντάμπι;

Αν όλο αυτό σας φαίνεται αγιογραφία, το διαβάζετε λάθος. Προσπαθώ να πω, ότι το κενό του Τάιλερ Ντόρσεϊ στον πρώτο (και ίσως και στους επόμενους) τελικό της Basket League είναι για τον πρωταθλητή Ευρώπης πιο μεγάλο απ’ ότι φαίνεται στον γυμνό οφθαλμό.

Ο Μπαρτζώκας καλείται να αλλάξει ξανά το λογισμικό και είτε να προβιβάσει τον Φουρνιέ (που προέρχεται από πολυήμερο μεθύσι) στο αρχικό σχήμα προκαλώντας ένα κραυγαλέο κενό σε ένα σχέδιο που λειτούργησε άψογα, είτε να δώσει σε τρίτο παίκτη το πόστο του Τάιλερ Ντόρσεϊ, με όσα αυτό συνεπάγεται για την επιθετική λειτουργία της ομάδας.

Ο Ντόρσεϊ δεν είναι μόνο σκόρερ των 15 πόντων και σουτέρ που ανοίγει την αντίπαλη άμυνα, αλλά και βασικός χειριστής στο πικ εντ ρολ και πρώτο γκάζι στον αιφνιδιασμό. Ο Ολυμπιακός θα είναι μία αλλιώτικη μηχανή με έναν από τους Γουόρντ ή Νιλικίνα στη βασική πεντάδα του, με έμφαση πλέον όχι τόσο στο σκοράρισμα όσο στην άμυνα και στα κορ-α-κορ: μάλλον μέγγενη, παρά ομάδα πρωτοβουλίας.

Η απουσία του Ντόρσεϊ (που στην Euroleague μέτρησε 43 συμμετοχές σε ισάριθμα ματς, τις 42 βασικός) μπορεί να αλλάξει εν μέρει τις ισορροπίες των τελικών και να γίνει δώρο εξ ουρανού για τον Παναθηναϊκό, πάνω που αυτός ψάχνει μία μπούκλα μαλλί για να πιαστεί και να διασωθεί από τον πνιγμό.

Βεβαίως, ο χωρίς Σλούκα Παναθηναϊκός μοιάζει απολύτως ανερμάτιστος και ανήμπορος να επιβάλει οποιασδήποτε μορφής νόμο. Εάν απέκλεισε τον ΠΑΟΚ, το οφείλει στην ηρωική προσπάθεια του «Ελ Σιντ» Κώστα Σλούκα στο πρώτο ματς και στα έκτακτα γενέθλια του Τσέντι Όσμαν στην Πυλαία. Το ειδικό βάρος των προσωπικοτήτων που τον αποτελούν δεν είναι αμελητέο, αλλά οι τελικοί δεν κερδίζονται με ευχολόγια και με φανέλες.

Εφ' όσον στους τρεις πρώτους τελικούς εμφανιστεί στο παρκέ ο νερόβραστος Παναθηναϊκός των τελευταίων εβδομάδων, των τελευταίων δεκατριών μηνών θα έλεγα αν ήθελα να γίνω κακός, το «κόκκινο» σερί θα συνεχιστεί μέχρι τελικής πτώσεως. Όχι δικής του, αλλά του αντιπάλου.

Tα υπόλοιπα, αύριο στο γήπεδο. Και φυσικά στο Gazz Floor, που θα είναι στον αέρα με τη λήξη του πρώτου τελικού.