Οι νέοι ήταν ωραίοι και οι παλιοί... αλλιώς

Ξεκινώντας, θέλω να είμαι ειλικρινής. Πριν από την χθεσινή βραδιά, δεν πίστευα ότι οι ελληνικές ομάδες θα μπορούσαν να κάνουν το 3/3 και να προκριθούν στην επόμενη φάση των διοργανώσεων που συμμετέχουν. Θεωρούσα ότι κάποιο ματς θα στράβωνε και περισσότερο πίστευα σε ένα 2/3 και έναν αποκλεισμό με... ψηλά το κεφάλι. Διαψεύστηκα – ευτυχώς – και πλέον το ελληνικό ποδόσφαιρο μπορεί να κοιτάζει με μεγαλύτερη αισιοδοξία τη φετινή συγκομιδή βαθμών στην UEFA, αφού εξασφάλισε τρεις ομάδες (μαζί με τον Ολυμπιακό) στις League Stage των τριών διοργανώσεων. Κι αν ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ έκαναν το... αυτονόητο, απέναντι σε Βόλφσμπεργκερ και Άρη Λεμεσού, αντίστοιχα, ο Παναθηναϊκός δικαιούται το μεγαλύτερο χειροκρότημα για την πρόκριση επί της Σαχτάρ. Έστω κι αν χρειάστηκε για τρίτο σερί Δεκαπενταύγουστο να ζήσει το θρίλερ των πέναλτι.

Ο Ρουί Βιτόρια έστησε υποδειγματικά την ομάδα για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι. Βλέποντας την καταστροφή που υπέστη η Μπεσίκτας στον προηγούμενο γύρο από τη Σαχτάρ, ο Πορτογάλος τεχνικός πήγε συντηρητικά, έχοντας έναν ξεκάθαρο στόχο και στα δύο ματς. Να μειώσει στο ελάχιστο τις πιθανότητες των Ουκρανών να βρεθούν σε θέση βολής και πετύχουν γκολ, ψάχνοντας ο ίδιος τη μία στιγμή για να φτάσει στην πρόκριση. Οι περισσότεροι θα πουν ότι η προσέγγιση του Παναθηναϊκού ήταν η ιδανική και στα 210 λεπτά απέναντι στη Σαχτάρ. Εγώ θα πω για... 170 λεπτά, αφού μετά την κόκκινη κάρτα του Οχερέτκο στο 80’, ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να γίνει πιο επιθετικός. Εγώ, όμως, δεν είμαι προπονητής. Ο Πορτογάλος έμεινε πιστός στο πλάνο του και – ευτυχώς – δικαιώθηκε.

Ίσως γιατί είχε εμπιστοσύνη στον «κέρβερο» μπροστά από την εστία. Ο Παναθηναϊκός, χθες, δεν κέρδισε μόνο την πρόκριση, αλλά και τον τερματοφύλακά του. Οι αποκρούσεις στη διαδικασία των πέναλτι θύμισαν σε όλους μας ότι ο Μπαρτολομέι Ντραγκόφσκι δεν είναι μόνο ένας καλός... πεναλτάκιας, αλλά και ένας εξαιρετικός γκολκίπερ. Σαν να τον είχε στοιχειώσει εκείνο το λάθος στις Σέρρες και για επτά μήνες ο ίδιος ήταν κάτι σαν... φάντασμα κάτω από τα δοκάρια. Θα είναι πολύ σημαντικό για τον Παναθηναϊκό, ο Ντραγκόφσκι να βρει ξανά ψυχολογία μετά το χθεσινό παιχνίδι. Τουλάχιστον, θα διασφαλίσει μια μεγαλύτερη σιγουριά στα μετόπισθεν και θα επικεντρωθεί στο πως θα βρει λύσεις για το γκολ μπροστά. Γιατί το ένα τέρμα σε 390 αγωνιστικά λεπτά (με Ρέιντζερς και Σαχτάρ) αποτελεί ανησυχητικό «καμπανάκι» για το σύνολο του Ρουί Βιτόρια.

Παρόμοια η κατάσταση και στον ΠΑΟΚ, αναφορικά με το εύκολο γκολ. Δεν ξέρω αν ο Μαντί Καμαρά έχει θέση βασικού στην ομάδα (για μένα ο υγιής Καμαρά έχει), αυτό όμως που ξέρω σίγουρα, είναι πως πάντα δηλώνει παρών στα δύσκολα. Όχι μόνο χθες, με το γκολ της πρόκρισης, αλλά και πέρσι. Ατρόμητος, Λεβαδειακός, Παναιτωλικός, ξανά Λεβαδειακός. Σε όλα γκολ μετά το 80’ και τρίποντα για τους Θεσσαλονικείς. Φυσικά, κανείς προπονητής δεν μπορεί να πορευτεί, στηριζόμενος στον επιθετικό οίστρο ενός χαφ. Ακόμη κι αυτός ήταν, πέρσι, δεύτερος σκόρερ της ομάδας.

Δεν ξέρω αν η απόκτηση του Γιώργου Γιακουμάκη θα δώσει λύσεις, όμως για τον τρόπο που αγωνίζεται ο ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια, η απουσία γκολτζή φορ δεν αποτελεί τεράστιο πρόβλημα. Γιατί, να θυμίσω, ο ΠΑΟΚ πέτυχε την περσινή σεζόν 101 τέρματα σε όλες τις διοργανώσεις και μόλις τα πέντε σημείωσε ο βασικός του επιθετικός (Τσάλοφ). Για το «δικέφαλο του βορρά», περισσότερο προβληματίζει η νωθρή εικόνα στη δημιουργία. Η πρόκριση μπορεί να ήρθε απέναντι στη Βόλφσμπεργκερ, όμως η ομάδα κάθε άλλο παρά ενθουσίασε και – εκτός του Καμαρά – θα πρέπει να ανάψει και μια λαμπάδα στο... μπόι του Παβλένκα, για τις αποκρούσεις που έκανε. Ενός τερματοφύλακα που είναι από πέρσι στην ομάδα, όμως ουσιαστικά φέτος είναι ο νέος της τερματοφύλακας.

Αυτή που χρωστάει – επίσης – στους νέους της ποδοσφαιριστές τη δική της πρόκριση είναι η ΑΕΚ. Μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, ο Μάριν, ο Κουτέσα και ο Γιόβιτς αγωνίζονταν σε... άλλες πολιτείες, όμως χθες πέτυχαν τα τρία τέρματα της Ένωσης, που της έδωσαν το εισιτήριο για την επόμενη φάση. Ο «δικέφαλος» φλέρταρε έντονα με ένα κάζο, που θα του άφηνε μεγάλο αποτύπωμα στη συνέχεια της σεζόν. Γιατί ένας αποκλεισμός για δεύτερο σερί καλοκαίρι στα προκριματικά του Conference, δε θα καταπινόταν εύκολα σε όλο τον οργανισμό της ομάδας.

Ευτυχώς για την ΑΕΚ, που ο Μάρκο Νίκολιτς αποδεικνύεται έξυπνος προπονητής, χωρίς κολλήματα. Ναι, αυτός είναι που θέλει να εφαρμόσει έναν ιδιαίτερο ρόμβο στη μεσαία γραμμή της ομάδας. Ταυτόχρονα, είναι ο ίδιος που αποφάσισε να παραμερίσει τη δική του επιλογή, για το καλό του συνόλου. Όταν αντιλήφθηκε ο Σέρβος ότι αυτός ο σχηματισμός δεν τραβάει κόντρα στον Άρη Λεμεσού, δεν δίστασε να διορθώσει τον ίδιο του τον... εαυτό. Άλλαξε το ρόμβο, έδωσε πλάτος στην ομάδα και η ΑΕΚ σώθηκε. Και όπως ορθώς παραδέχθηκε στη συνέντευξη τύπου, δεν αποκλείεται δούμε και αρχικό σχηματισμό με 4-2-3-1. Άλλωστε, οι παίκτες κάνουν τα συστήματα και όχι τα συστήματα τους παίκτες...