Ολυμπιακός: Ζήλεψαν τον Τσιτσιπά

• ΜΑΓΙΚΟ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ
• ΧΩΡΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟ SECOND UNIT
• ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΧΤΙΖΩ ΑΝΩΓΕΙΑ

Η Ελλάδα ζει στους ρυθμούς του Στέφανου Τσιτσιπά και στον Ολυμπιακό ζήλεψαν τη δόξα του προφανώς. Βασική διαφορά του μπάσκετ σε σχέση με το τένις είναι πως στη μία περίπτωση αναφερόμαστε σε ομαδικό άθλημα και στην άλλη σε ατομικό.

Η απόδοση του Τσιτσιπά εξαρτάται αποκλειστικά από τον ίδιο.

Η απόδοση του Ολυμπιακού δεν εξαρτάται αποκλειστικά από κανέναν.

Μετά την απολαυστική πρώτη περίοδο θυμάμαι τουλάχιστον 15 (και δεν φημίζομαι για το μνημονικό μου που σημαίνει πως ίσως είναι περισσότερες) κατοχές που δεν έγινε τρίτη πάσα χωρίς να συμπεριλαμβάνω την πάσα επαναφοράς.

Ορισμένοι μετέτρεψαν το ομαδικό άθλημα σε ατομικό παίζοντας ένα εγωιστικό μπάσκετ και φυσικά χωρίς αντίκρυσμα.

Ορισμένοι πίστεψαν πως μόνοι τους θα άλλαζαν την κατάσταση στο παρκέ,

Δεν λειτουργεί έτσι το μπάσκετ και ο αντίπαλος όταν σε βρει σε τέτοια νοοτροπία θα σου κάνει πλάκα όπως έκανε η Εφές.

ΜΑΓΙΚΟ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ

Η πρώτη περίοδος του αγώνα είναι να διδάσκεται. Οι αλλαγές στην άμυνα λειτουργούσαν στην εντέλεια και αυτό συνέβη γιατί οι Πειραιώτες έκοψαν το mismatch κοντά στο καλάθι (ψηλός επιθετικός με κοντό αμυντικό). Αυτό συνέβη αφενός γιατί Λαρεντζάκης και ΜακΚίσικ πάλευαν βγάζοντας το σώμα τους μπροστά από του αντιπάλου τους και αφετέρου γιατί ο παίκτης που μάρκαρε τη μπάλα χρησιμοποιούσε σωστά τα χέρια του και δυσκόλευε την πάσα.

Όλα αυτά κατέληγαν στο αμυντικό ριμπάουντ το οποίο τόσο πολύ έχει «πληγώσει» φέτος τον Ολυμπιακό. Αμυντικό ριμπάουντ μέσα από ομαδική δουλειά.

Στην επίθεση τα πράγματα ήταν πιο απλά. Ο Λαρεντζάκης «ντύθηκε» Σλούκας σκοράροντας και πασάροντας. Η μπάλα μετακινήθηκε γρήγορα με πάσα κι όχι με ντρίμπλα και σιγά σιγά όλοι βρήκαν ρυθμό.

ΧΩΡΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟ SECOND UNIT

Δε γίνεται να παίξει ένας παίκτης συνεχόμενα περισσότερα από 10-12 λεπτά σε αυτό το επίπεδο, με αυτές τις άμυνες και σε αυτές τις ταχύτητες.

Όταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας άλλαξε τους Σλούκα, Λαρεντζάκη και Βεζένκοβ και πέρασε τους Σπανούλη, Πρίντεζη και Τζένκινς διαφοροποιήθηκε πλήρως η κατάσταση στο παρκέ.

Οι αλλαγές του Μπαρτζώκα είχαν τεράστια λογική αφού με +15 έβαλε στη δράση τους πιο έμπειρους παίκτες του για να τη διατηρήσουν.

Ζητούμενο δεν ήταν να αυξήσει τη διαφορά, αλλά να τη διατηρήσει.

Η ομάδα έχασε κάθε ίχνος συγκέντρωσης, έγινε ευάλωτη σε καταστάσεις «1on1» και έκανε μόνο λάθη

Το παιχνίδι «στράβωσε» απότομα. Όσο απότομα βρήκε ρυθμό ο Λάρκιν κι ο Μπομπουά και μέσα σε 10 λεπτά έγινε το απίθανο. Το +15 μετατράπηκε σε -9!

Για τη συνέχεια σας ανέφερα πιο πάνω. Ο καθένας μόνος του και ό,τι κάτσει.

Ο Ολυμπιακός έμοιαζε με ομάδα Οκτωβρίου που ψάχνει ταυτότητα και πατήματα. Μόνο που έχουμε Φεβρουάριο.

ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΧΤΙΖΩ ΑΝΩΓΕΙΑ

Στον Ολυμπιακό μετά την ήττα από τον Παναθηναϊκό έκαναν μία συζήτηση. Θεωρώ πως καμία κουβέντα μεταξύ συνόλου που ξεπερνά τα 10 άτομα δεν γίνεται να είναι ειλικρινής. Θα πουν όλοι αυτά που θέλουν να ακούσουν οι άλλοι και όχι αυτά που πραγματικά τους απασχολούν.

Τουλάχιστον όχι όλα όσα τους απασχολούν. Προσωπική μου άποψη είναι αυτή δε σημαίνει πως ισχύει.

Αποφάσισαν να προσπαθήσουν, να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό και να εξαντλήσουν τις πιθανότητες πρόκρισης που είχαν. Να πέσουν μαχόμενοι.

Αποφάσισαν να πέσουν μαχόμενοι και «είναι άλλο να αποκλειστώ ως 10ος με μία νίκη διαφορά και άλλο 13ος με 3-4 νίκες πίσω».

Με τα λόγια χτίζω ανώγεια... γιατί από πράξεις δεν είδαμε ανάλογη προσπάθεια όταν «στράβωσε»« το ματσάκι.

ΥΓ: Η μεγαλύτερη ήττα της φετινής σεζόν δεν είναι στο παρκέ. Η μεγαλύτερη ήττα της φετινής σεζόν είναι πως πριν λίγους μήνες ανυπομονούσαμε για το επόμενο παιχνίδι και τώρα ανυπομονούμε να τελειώσει πιο γρήγορα το παιχνίδι που βλέπουμε.