Παγιδευμένος στις οφθαλμαπάτες

To modus operandi της βραδιάς ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς το έδειξε με την επιλογή της αρχικής πεντάδας: Μπάντιο και Μπόνγκα και Χουάντσο μαζί, σπονδή στην άμυνα, στον πάγκο ο Ναν, λήθη στο επιθετικό φεστιβάλ της Μαδρίτης.

Όπως μπορεί να σας εξηγήσει οποιοσδήποτε ταξιδιώτης που σέβεται τον εαυτό του, άλλο Μαδρίτη, άλλο Βαρκελώνη. Στο μπάσκετ, βέβαια, το ειδικό βάρος της φανέλας είναι εξίσου ασήκωτο στις δύο μεγαλουπόλεις.

Άλλος ο Παναθηναϊκός του πρώτου ετάπ της σεζόν, άλλος ο Παναθηναϊκός του δεύτερου. Άλλος ο Παναθηναϊκός της πρώτης θητείας Ομπράντοβιτς, άλλος ο Παναθηναϊκός του Νοεμβρίου 2026. Ποιο από τα δύο πρόσωπα είναι πιο κοντά στην αλήθεια και ποιο οφθαλμαπάτη, απομένει να το δούμε όταν ξεπεραστεί η παροιμιώδης σύγχυση ρόλων, αρμοδιοτήτων, μεθόδων και συνταγών. Ισως και φιλοσοφιών.

Προς το παρόν, ο Παναθηναϊκός είναι μία ομάδα που έχει την πολυτέλεια να αφήνει εκτός αγώνα τους Χέις-Ντέιβις, Γιαμπουσέλε, Γκραντ μέχρι το 7ο λεπτό, τον Σλούκα μέχρι το 13ο, τον Φαλ μέχρι το τέλος. Και τους Ρογκαβόπουλο, Μαντζούκα εκτός αποστολής.

Και μολαταύτα, παρά την ακραία πολυτέλεια του έμψυχου δυναμικού, ανεβοκατεβαίνει από τους 75 πόντους στους 100 και πάλι πίσω, λες και είναι το τρενάκι του λούνα παρκ. Τι συμβαίνει; Πώς γίνεται να κατεβάζει ο Παναθηναϊκός τον αντίπαλό του κάτω από τους 80 πόντους και μολαταύτα να χάνει;

Και πώς είναι δυνατόν να μοιάζει κολλημένος σε κινούμενη άμμο, με τόσους προικισμένους σκόρερς στο δυναμικό του; Τι είδους Παναθηναϊκός δέχεται 19 πόντους στο τελευταίο πεντάλεπτο;

Οι «πράσινοι» έπαιξαν στο ξεκίνημα καλή άμυνα, χρησιμοποίησαν το μέγεθός τους για να κρύψουν τον ορίζοντα των μικροκαμωμένων γκαρντ της Μπάρτσα. Μπροστά στον κοντοπίθαρο Γκίμπσον, ακόμα και ο Σλούκας έμοιαζε θηρίο. Γκολ όμως έμπαινε μόνο όταν ο Κέντρικ Ναν έβρισκε ζωτικό χώρο για να χορέψει.

Η παράσταση έφτασε στα μισά και η Μπάρτσα ήταν ακόμη καμαρωτή στην πίστα: 33-32. Οι αγριοφωνάρες του Ζέλικο στο τελευταίο τάιμ άουτ του πρώτου μέρους ακούστηκαν μέχρι τη σκηνή όπου έπαιξαν το καλοκαίρι οι Cure. Ποια ήταν η cure (θεραπεία) για τις παιδικές ασθένειες της χρυσοπληρωμένης ομάδας του;

«Μία από τα ίδια αλλά με περισσότερη αυτοσυγκέντρωση και δίχως βλακείες», αποφάσισε στην ανάπαυλα ο Σέρβος. Τέσσερις ή πέντε αμυνάρες από τους …Αφρικανούς του Παναθηναϊκού στην αφετηρία της γ’ περιόδου έφεραν το +8 και όλα έγιναν απλούστερα, αφού η Μπάρτσα δεν έφτανε ούτε τη σέντρα. Ναι, Αφρικανούς. Ο Μπόνγκα, ο Γιαμπουσέλε και ο Μπάντιο προέρχονται από το ίδιο τεταρτημόριο της Μαύρης Ηπείρου.

Παίκτες γεννημένοι για να σκοράρουν, όπως ο Φρανσίσκο, αίφνης πανηγύριζαν τις καλές άμυνες. Το τρίτο δεκάλεπτο του αποψινού αγώνα, όπου το παρκέ έγειρε προς τη σωστή κατεύθυνση, προφητεύω ότι θα γίνει για τον Ομπράντοβιτς σημείο αναφοράς. Το κοντέρ έγραψε 24 πόντους έναντι 11, μόλις 1 λάθος για 6 ασίστ, 2 κλεψίματα, 2 τάπες. Οι βιαστικοί έσπευσαν να νιώσουν αισιόδοξοι, ακριβώς επειδή είναι βιαστικοί.

Η συνύπαρξη των δύο σκόρερς στην περιφέρεια άναψε σπινθήρα εκτόξευσης, αλλά ο Ομπράντοβιτς θυμήθηκε το διπλό της Μαδρίτης και παρασύρθηκε. Με Φρανσίσκο και Ναν μαζί, η διαφορά έφτασε στους 14 πόντους (57-43), αλλά η σεμνή τελετή δεν είχε τελειώσει.

Οι κοντοί της Μπάρτσα είδαν ότι η περιφερειακή άμυνα του Παναθηναϊκού έχανε λάδια και πήραν θάρρος. «Really bad defense», παραπονέθηκε ο Σέρβος. Ο τρόπος με τον οποίο ο Ρόμπινσον πέρασε τον Ναν για το 72-73 (και χωρίς να υπάρχει μπλοκέρ από πίσω) άγγιξε τα όρια του κωμικού.

Για τον καλό Παναθηναϊκό του 2026-7, ένα προβάδισμα 14 πόντων θα έπρεπε να μοιάζει στα μάτια του αντιπάλου σαν ορθοπλαγιά του Έβερεστ. Όμως, το μπάσκετ έχει αλλάξει. Και η Μπάρτσα έχει στις τάξεις της έναν από τους καλύτερους clutch παίκτες της «γηραιάς ηπείρου». Ο Ρόμπινσον δεν έχει τα γαλόνια του Πάντερ, αλλά εν έτει 2026 μπορεί να είναι και καλύτερος. Ο Σέκουλιτς δεν είναι Πασκουάλ, ωστόσο αποδεικνύεται καλός και θαρραλέος μαθητής των δασκάλων του.

Ο Παναθηναϊκός ξεκινάει για ευρωπαϊκή τουρνέ τεσσάρων αγώνων (Μπολόνια, Κάουνας, Βαλένθια, Μπεσίκτας) μισογκρεμισμένος από το ρετιρέ της βαθμολογίας, όπου ξαφνικά έχει τριπλή συντροφιά: Ολυμπιακό, Βαλένθια, Μπάρτσα, ένα θαυμάσιο φάιναλ-φορ. Και με κρίση αυτοπεποίθησης να σωβεί.

Ο Πασκουάλ μπορεί να πέρασε χθες από την Αθήνα για νσ στραπατσαριστεί στα Λιόσια, αλλά δεν μένει πια εδώ. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς πόσο συχνά αφήνει τα αποτυπώματά του στον φετινό Παναθηναϊκό; Δεν είναι ομάδα Ζοτς αυτή που αδυνατεί να ελέγξει τον ρυθμό ενός αγώνα και που χρειάζεται ένα θαύμα για να κερδίσει αντίπαλο που βρισκόταν 14 βήματα πίσω...

Οι οπτικοί τύποι παρακαλούνται να κοπιάσουν στο στούντιο του Gazz Floor για τα περαιτέρω, με ένα απλό κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο. Στο YouTube του Gazzetta θα βρείτε επίσης το ολοφρεσκο Old School, όπου μελετάμε με τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη την πιθανότητα να ανηφορίσει ο εγχώριος τίτλος προς τον βορρά. Μεθαύριο, θυμίζω, το μενού έχει Άρης-Ολυμπιακός.