Από τη λιακάδα, πίσω στα πρωτοβρόχια

Αυτό που είχε προαναγγελθεί από καιρό γίνεται πραγματικότητα όπως ακριβώς προέβλεπαν οι παλιοσειρές: Οκτώβρη μήνα, ο Παναθηναϊκός των πολλών επιστροφών και ανακατατάξεων μοιάζει με ομάδα του Σεπτέμβρη. Αντιμετώπισε την ουραγό Βασκόνια με την κίτρινη μπλούζα του πρωτοπόρου σε αυτό το έβδομο ετάπ του γύρου της Ευρώπης, αλλά δεν έμοιαζε καθόλου με υποψήφιο πρωταθλητή.

Οι αμυντικοί αυτοματισμοί ξεθώριασαν με τα πρωτοβρόχια, οι παίκτες που καθυστέρησαν να ενσωματωθούν ψάχνουν το ρόλο τους δίπλα στους από καιρό ζεστούς, ενώ ο «Ζοτς» παλεύει ακόμη να συμβιβαστεί με το μπάσκετ της νέας εποχής.

«Πρέπει να δείξουμε υπομονή στην επίθεση και να μη κάνουμε το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μας», διαμαρτυρόταν στο ημίχρονο ο Σέρβος. Έπειτα έβλεπε τους αγωνιστικόυς τυχοδιωκτισμούς του Φρανσίσκο να δικαιώνονται και τσιμογελούσε κάτω από το πέτρινο προσωπείο του.

«Μαύρος γάτος, άσπρος γάτος, αρκεί να πιάνει ποντίκια», έγραψα και χθες ότι λένε στο Τσάτσακ. Αυτό που ήθελε ο Ομπράντοβιτς να δει από τον Γάλλο το είδε μετά από έναν αποτυχημένο αυτοσχεδιασμό, όταν ο Φρανσίσκο ανέκοψε μία ισπανική επέλαση θυσιάζοντας μερικά παΐδια μπροστά στον Λόσον, στο 57-49.

Υπήρξαν και στιγμές, βέβαια, που ο Παναθηναϊκός θύμιζε την εποχή του …Φαρίντ. Όταν η Βασκόνια έβγαλε αιφνιδιασμό με κάρφωμα αμέσως μετά από εύστοχη βολή των «πρασίνων», ο Σέρβος φόρεσε το γνώριμο μελιτζανί και άρχισε τις ψαλμωδίες.

Ο Παναθηναϊκός αυτής της Πέμπτης έμοιαζε σαν να είχε το νου του στα δελτία ειδήσεων: ένα χασμουρητό για κάθε ζητωκραυγή. Υποδέχθηκε ξανά τον Κέντρικ Ναν αλλά όχι τον Κώστα Σλούκα. Ο μετρ της άμυνας Μπόνγκα ήταν μέσα, ο Ρογκαβόπουλος και ο Μαντζούκας έξω, ο Φαλ μισός μέσα και μισός έξω.

Ο Ομπράντοβιτς προσπάθησε να τετραγωνίσει το ροτέισιον ώστε να σουλουπώσει το αδοκίμαστο σχήμα: ο Φρανσίσκο με τον Ναν μοιράστηκαν τον ρόλο του περιφερειακού σκόρερ, ο Γκραντ με τον Μπάντιο αυτόν του αμυντικού γκαρντ, ο Χέις-Ντέιβις με τον Μπόνγκα το «3», ο Χουάντσο με τον Γιαμπουσέλε το «4», ο Λεσόρ με τον Μήτογλου (και ολίγον Φαλ) το πόστο του φουνταριστού.
Όποιο σχήμα και αν δοκιμάστηκε (ιδίως με Γιαμπουσέλε + Λεσόρ), η άμυνα πάνω στο βαμμένο ήταν αχίλλειος πτέρνα, αφού από εκεί πέτυχε η Βασκόνια σχεδόν όλους τους πόντους της.

Η τράπουλα ανακατεύτηκε ελάχιστα και μόνο για ένα τρίλεπτο, όταν η Βασκόνια ισοφάρισε. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε με τρία γκαρντ, ο Φρανσίσκο με τον Ναν έγιναν συνεταιράκια, οι πάσες προς τον ψηλό έγιναν πιο εύκολες (και ο Δημήτρης Διαμαντίδης τις υποδείκνυε από την κερκίδα), το 72-70 έγινε 79-72 με επτά πόντους του Λεσόρ. Αλλά το ματς δεν είχε τελειώσει.

Δεν ξέρω τι ακριβώς ειπώθηκε στο τάιμ-άουτ του Ομπράντοβιτς όταν οι Ισπανοί ισοφάρισαν ξανά (79-79), αλλά ο Σιλβέν Φρανσίσκο κατάλαβε «κάνε του κεφαλιού σου». Πέντε ντρίμπλες, μηδέν πάσες, τρίποντο, μπαμ και κάτω, έστω διά πυρός και διά σιδήρου. Ακολούθησε ένα ακόμη τρίποντο από τον Γιαμπουσέλε και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.

Μέχρι τότε ο Παναθηναϊκός είχε 5 στα 25 τρίποντα, αλλά η προσωπικότητα των μεγάλων παικτών και του κορυφαίου προπονητή του είναι ένα προσόν που ούτε αγοράζεται ούτε φαίνεται στην πεζή στατιστική. Κάποτε ο Ομπράντοβιτς (της Παρτίζαν) και ο Περάσοβιτς (της Γιουγκοπλάστικα) βρίσκονταν ενώπιος ενωπίω ως παίκτες στα ντέρμπι του πρωταθλήματος Γιουγκοσλαβίας και το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά τα θυμάμαι κιόλας. Ώρα για συνταξιοδότηση, σιγά σιγά.

Τη γνώμη μου για τα συνταρακτικά γεγονότα των ημερών θα τη βρείτε παρακολουθώντας το σημερινό Gazz Floor, με ένα απλό κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο. Προτού το δείτε, όμως, οφείλετε να μου αναγνωρίσετε ότι καμία άλλη στήλη και κανένας άλλος δημοσιογράφος δεν έχουν ασκήσει τόσο σκληρή -για να μη πω άγρια- κριτική στον Βαγγέλη Λιόλιο, από την πρώτη κιόλας μέρα της ανάληψης των καθηκόντων του. Εάν πάλι ψάχνετε κάποιον να βρίσκετε (τον ίδιο ή τη μάνα του) ή να καταραστείτε, σόρι, αλλά μάλλον χτυπήσετε κάποια άλλη πόρτα. Να πάτε γήπεδο καλύτερα.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.