Τα μάθατε; Ο Παναθηναϊκός είναι θνητός

Η εβδομάδα των απομυθοποιήσων δεν θα μπορούσε να κάνει εξαίρεση για τον καινούριο Παναθηναϊκό, όσο και αν οι προηγούμενες εμφανίσεις του μας ανάγκασαν να εξαντλήσουμρ τα κοσμητικά επίθετα. Η παινεμένη άμυνα που κρατούσε τους πάντες στους 75 ή και στους 55 πόντους υποκλίθηκε στον μαέστρο Μίτσιτς και στον οίστρο των συμπαικτών του, η επιθετική λειτουργία ξεγυμνώθηκε μόλις ένας από τους δυνατούς κρίκους της χαλάρωσε, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς νικήθηκε στη σκακιέρα της βραδιάς από το πνευματικό παιδί του, η δύναμη της έδρας αποδείχθηκε μέγεθος σχετικό και ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε για πρώτη φορά θνητός. Περισσότερο ηρωικός και λιγότερο μεθοδικός απ’ όσο χρειαζόταν, αναμφίβολα πένθιμος, αφού νωρίτερα ο σύλλογος αποχαιρέτισε ένα από τα εμβλήματά του.

Το ντέρμπι της Παρασκευής εξελίχθηκε σε γαλόνι στη στολή του Ιτούδη, πάνω που νομίζαμε ότι ο Ομπράντοβιτς δεν θα άφηνε πλουμιά για κανέναν άλλον. Αλίμονο, το μπάσκετ δεν είναι παιδικό παιχνίδι. Ακόμα και αν το θεωρήσουμε Μονόπολυ, όπου κερδίζει κατά κανόνα ο πιο πλούσιος, ο άνθρωπος που καθόταν απόψε δίπλα στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο έχει πορτοφόλι εξίσου βαθύ. «Να γιατί του δίνω 5 εκατομμύρια το χρόνο», έμοιαζε να λέει ο Όφερ Γιανάι όταν πανηγύριζεε το εκκωφαντικό τρίποντο με το οποίο ο Βάσα Μίτσιτς έδωσε χαριστική βολή στον Παναθηναϊκό στο «έμπα» του τελευταίου λεπτού.

Κάπου στην Κωνσταντινουπολη, μπορεί να το πανηγύρισε κάτω από τα μουστάκια του και το άλλοτε αφεντικό του Σέρβου…
Ο Παναθηναϊκός πλήρωσε σε νόμισμα ασυνήθιστα σκληρό την αδυναμία ου να αμυνθεί μέσα στη ρακέτα του, εκεί όπου οι εμπνεύσεις του Μίτσιτς και του Σατοράνσκι μοίραζαν μισοέτοιμα καλάθια στον Οτούρου και στον άλλοτε «ερυθρόλευκο» ΛεΝτέι. Τα μακριά χέρια του μετρ της άμυνας Μπόνγκα ήταν ντυμένα με πολιτικά ρούχα και κάθε πάσα προς τα μέσα δημιουργούσε άνοιγε την ελληνική άμυνα σαν να ήταν η Ερυθρά Θάλασσα.

Ο Ομπράντοβιτς άφησε στην άκρη τα ρηξικέλευθα σχήματα με Μαντζούκα και σία, έριξε εξαρχής στο β’ ημίχρονο στο παρκέ τα βαριά του όπλα, αλλά είδε μπροστά του έναν Παναθηναϊκό ασουλούπωτο και ανερμάτιστο. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο εξωράισε την εικόνα με τα ταχυδακτυλουργικά του και με τα τρίποντα στον αιφνιδιασμό και με τα τετράποντα, αλλά τέτοιο ματς δεν κερδιζόταν με επίθεση ένας-εναντίον-πολλών και με άμυνα νερόβραστο.

Ήταν μάλιστα ο ίδιος ο Φρανσίσκο αυτός που άθελά του έβαλε τρικλοποδιά σον Πσναθηναϊκό, όταν έδωσε στη Χάποελ δώρο δύο βολές μετά από άστοχη δική του βολή, όταν το 61-71 του 31ου λεπτού είχε εξανεμιστεί. Ο Ελάιτζα Μπράιαντ αξιοποίησε το ρεγάλο από τη γραμμή, η Χάποελ πέρασε ξανά (74-76) και δεν ξαναείδε ελληνικές πλάτες. Ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ έμεινε να ιδρώνει σχεδόν αβοήθητος στα μετόπισθεν και ο Παναθηναϊκός έψαχνε για πρώτη φορά φέτος έναν Σλούκα ή έναν Ναν, αφού ο άκεφος Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις νικήθηκε κατά κράτος από την ισραηλινή άμυνα και σούταρε ένα σωρό τούβλα.

Κάπως έτσι, η βραδιά τελείωσε με κύμα μελαγχολίας, η οποία πολλαπλασιάστηκε με τη νίκη του Ολυμπιακού στην Ισπανία. Η κορυφή χωράει πλέον και τις δύο ελληνικές ομάδες, από τις οποίες η μία έχει δώσει σχεδόν όλους τους αγώνες της εντός έδρας, ενώ η άλλη μαζεύει αεροπορικά μίλια σαν να μην υπάρχει αύριο.

Παραδόξως, στο ΟΑΚΑ δεν τηρήθηκε λεπτό σιγής στη μνήμη του κοντοχωριανού μου (από την Επισκοπή Ρεθύμνης), Γιώργου Βαρδινογιάννη. Προσπαθώ να τον θυμηθώ σε γήπεδο μπάσκετ και δυσκολεύομαι, με εξαίρεση το «Μπερσί» στον τελικό του 1996. Το πούρο του ήταν ένα από τα πρώτα που άναψαν μετά από την τάπα του Βράνκοβιτς, ενώ η εισβολή του στα αποδυτήρια μετά τον τελικό για να πάρει σουβενίρ τη φανέλα του Ντομινίκ έμεινε στην ιστορία.

Για εμάς τους Κρήτες το τζάκι των Βαρδινογιανναίων είναι πολλά διαφορετικά σημαντικά και άσχετα με τον αθλητισμό πράγματα, όχι πάντοτε θετικά, όχι πάντοτε αρνητικά. Τα της θητείας του στα ποδοσφαιρικά πράγματα τα κατέγραψαν μέχρι εξαντλήσεως οι συνάδελφοι, ωστόσο οφείλω από την πλευρά μου να του αναγνωρίσω το σημαντικότερο, ίσως, κληροδότημα που άφησε πίσω του: την άνευ όρων διάλυση εκείνης της ρυπαρής ναζιστικής οργάνωσης που λυμαινόταν τότε τις κερκίδες του γηπέδου της Λεωφόρου, προτού κάποια επίλεκτα μέλη της καμουφλαριστούν πίσω από γραβάτες.

Απ' όσο θυμάμαι, μάλιστα, ο κύβος για το ξήλωμα των νεοφασιστών ερρίφθη όταν ένας Νιγηριανός μικροπωλητής δολοφονήθηκε μέσα στα γραφεία του συνδέσμου στο Περιστέρι, το πρώτο έγκλημα με ρατσιστικό κίνητρο στα ελληνικά χρονικά. Όλα τα υπόλοιπα έργα και ημέρες του Γιώργου Βαρδινογιάννη στα γήπεδα είναι για μένα τεταρτεύουσας σημασίας μπροστά σε αυτό το ευεργέτημα.

Κοπιάστε ευθύς αμέσως για τα περαιτέρω στο Gazz Floor, όπου σας περιμένουμε με Ιωάννη Παπαπέτρου, Παντελή Μπούτσκο, Στέφανο Μακρή και όλο το τιμ του Gazzetta επί ποδός. Αρκεί ένα απλό κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο για να μεταφερθείτε στο κατάφωτο από νωρίς στούντιό μας. Από βδομάδα επιστρέφει αρυτίδωτο και ανανεωμένο το αγαπημένο σας Old School, οπότε μείνετε συντονισμένοι νυχθημερόν και δεν θα μετανιώσετε.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.