Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός: Η Ευρωλίγκα δεν είναι playstation, καμία επιτυχία δεν ήρθε με πάτημα κουμπιών!

• Παναθηναϊκός: Αμυντικό «στραγγάλισμα», έξτρα πάσα, τρίποντο και εύκολο καλάθι!
• Ολυμπιακός: Η επίθεση πετάει ήδη «φωτιές», η άμυνα «μπάζει» αλλά θα «δέσει»!

Στο απολογιστικό σημείωμα της 2ης αγωνιστικής, που άνοιξε την αυλαία της πρώτης «διπλής» εβδομάδας στην εφετινή Euroleague, o τίτλος άφηνε να εννοηθεί ότι οι ήττες των ελληνικών ομάδων (στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση και στο Eurocup) συνιστούν είδηση!

Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, ήρθε η πρώτη ήττα του Ολυμπιακού σε νεκρό χρόνο στην Μπολόνια, μετά από τρία ταξίδια και 5 ματς σε 8 ημέρες και ξαφνικά άρχισε η γκρίνια περί της άμυνας που δεν λειτουργεί και όλα αυτά «ωραία» που συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα!

Πολύ απλά γιατί έχουμε μάθει από τις ομάδες μας να νικάνε και δεν συνειδητοποιούμε πρώτον, πόσο νωρίς είναι και δεύτερον, ότι παίζουν και οι άλλοι!
Ούτε φυσικά ότι δεν γίνεται να τελειώσουμε την σεζόν αήττητοι!

Ο Παναθηναϊκός από την άλλη πλευρά, είναι σίγουρα ο μεγάλος κερδισμένος αυτού του 7,8% της διαδρομής στην regular season, από την άποψη ότι έβγαλε τις πρώτες 3 αγωνιστικές με το απόλυτο και αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο το βατό πρόγραμμα που έχει στο ξεκίνημα της σεζόν.

Ας δούμε, όμως, ξεχωριστά πως τελείωσε η πρώτη «διαβολοβδομάδα» για τους «αιώνιους» και πως ετοιμάζονται να ριχτούν στην μάχη, οι μεν «πράσινοι» για το παρθενικό εφετινό crash test κόντρα στην Φενερμπαχτσέ και οι δε «ερυθρόλευκοι» απέναντι στην Αναντολού Εφές στο πρώτο εντός έδρας παιχνίδι της χρονιάς.

Έχοντας πάντα στο μυαλό μας, ότι οι ομάδες μας ανήκουν δίχως αμφιβολία στην top-4 της διοργάνωσης, αλλά λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι η πτήση προς την κορυφή, στηρίζεται σε μία διαδικασία «χτισίματος».

Η οποία ειδικα με τον τρόπο που είναι δομημένο το καλεντάρι, απαιτεί χρόνο και προπόνηση. Γι’ αυτό κα δεν γίνεται να επιτευχθεί άμεσα λες και βρισκόμαστε στο playstation. Με θριαμβολογία στα νικηφόρα σερί και προβληματισμό στην πρώτη ήττα, Οκτώβριο μήνα, δεν κάνουμε δουλειά!

Παναθηναϊκός: Αμυντικό «στραγγάλισμα», έξτρα πάσα, τρίποντο και εύκολο καλάθι!

Για ομάδα που ακόμη «χτίζεται» σε νέες βάσεις όπως οι «πράσινοι» με νέο προπονητή, οκτώ καινούρια πρόσωπα και μία προετοιμασία από την έλλειψαν πολλοί και κομβικοί παίκτες, το ζητούμενο στους δύο πρώτους μήνες της σεζόν είναι απόκτηση των σωστών συνηθειών σε άμυνα και επίθεση, ώστε προϊόντος του χρόνου και υγείας επιτρέποντος να αρχίζει να βγαίνει στο γήπεδο η αγωνιστική φιλοσοφία που έχει σχεδιαστεί.

Αν αυτό το στάδιο συνδυάζεται ταυτόχρονα και επί το πλείστον με νίκες (και η «στραβή» του Supercup μέσα στο πρόγραμμα είναι), τότε ο οργανισμός δεν θέλει κάτι παραπάνω γιατί η καθημερινή δουλειά στέφεται και από το αποτέλεσμα, που – κακά τα ψέματα – είναι και η πεμπτουσία του επαγγελματικού αθλητισμού και που στην Ελλάδα ειδικότερα, φέρνει και περισσότερο κόσμο στο γήπεδο.

Απ’ όλες τις απόψεις, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός της 2ης θητείας του Ζέλικο Ομπράντοβιτς δουλεύει ρολόι και η εικόνα που παρουσιάζει μέσα στις τέσσερις γραμμές αρέσει και συνάμα αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

Απ’ όσα έχουμε δει έως τώρα, είναι ξεκάθαρο ότι η βασική προτεραιότητα των παικτών του «τριφυλλιού» με το τζάμπολ κάθε αγώνα, είναι η άμεση δημιουργία των «προϋποθέσεων» για μία νίκη που θα επέλθει άνετα και θα επιτευχθεί μέσα από την «καταστροφή» του παιχνιδιού του αντιπάλου.

Με βασικά χαρακτηριστικά την πίεση πάνω στην μπάλα και στην πρώτη πάσα και σε πρώτη φάση, την επιδίωξη του transition game. Από ‘κει και πέρα στο πέντε εναντίον πέντε, το σήμα κατατεθέν είναι η καλή κυκλοφορία της μπάλας, η αξιοποίηση του κάθε mismatch, ενώ την τιμητική της έχει η «έξτρα πάσα», που που δημιουργεί πολλά ελεύθερα μακρινά σουτ.

Κάπως έτσι, λοιπόν, μετά τις δύο πρώτες αγωνιστικές εβδομάδες, ο «επτάστερος» έχει εκμεταλλευτεί πλήρως το ευνοϊκό του πρόγραμμα και ισοβαθμεί στην κορυφή της βαθμολογίας με άλλες τρεις ομάδες, έχοντας πετύχει τρεις «ξεκούραστες» νίκες με μέση διαφορά 21,6 πόντων, μέσο παθητικό 72,6 πόντων (2η άμυνα) και την καλύτερη αξιολόγηση της διοργάνωσης!

Το δε απόλυτο ρεκόρ του (3-0), είναι το καλύτερο της 20ετίας στην διαδρομή του στην Euroleague. Αν θέλουμε να εστιάσουμε και σε κάποια ακόμη στατιστικά επιτεύγματα, ο Παναθηναϊκός έχει την 4η επίθεση (μ.ο. 94,3π.), ευστοχεί σε 12,6 τρίποντα ανά παιχνίδι με 40,4% (2ος) και είναι πολύ ψηλά στα ριμπάουντ και τις ασίστ.

Το μεγαλύτερο κέρδος από την πανεύκολη επικράτηση (90-67) επί της Μακάμπι, όμως, ήταν ο Χέιζ-Ντέιβις (13π., 4ρ. & 4ας. με 3/6 τριπ. σε 25’)και εν συνεχεία ο Γιαμπουσέλε (17π. με 3/5 τριπ. σε 24’). Ο πρώτος έκανε το εφετινό του ντεμπούτο και με την χαρακτηριστική του άνεση, απέδειξε την εντυπωσιακή προσαρμοστικότητα που τον χαρακτηρίζει, ενώ ο δεύτερος ανεβάζει συνεχώς ρυθμούς και προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μία συνεχώς εναλλακτική αγωνιστική συμπεριφορά με την οποία δεν ήταν εξοικειωμένος.

Από ‘και και πέρα, ο Λευτέρης Μαντζούκας είναι ξεκάθαρα ο παίκτης που με το step up που έχει κάνει έχει ξεχωρίσει περισσότερο από κάθε άλλον. Ίσως γιατί κανείς δεν τον περίμενε τόσο επιδραστικό (μ.ο. 12,3π., 4,0ρ. & 1,3ασ. με 62,5% διπ. & 56,2% τριπ. σε 22,7’), ακόμη και τώρα που λόγω απουσιών έχει περισσότερες ευκαιρίες.

Τέλος η απόδοση του Γκραντ (μ.ο. 10,π., 2,5ας. & 1,0κλ. με 58,3% δίπ. & 50% τριπ.) κόντρα σε Βιλερμπάν και Μακάμπι και σε συνδυασμό με το ότι έλλειψε πάρα πολύ κόντρα στον ΠΑΟΚ, δείχνει πόσο σημαντικός θα είναι ο ρόλος του και στην εφετινή ομάδα.

Συνδυάζει άμυνα, δημιουργία και επίθεση (με προσωπική φάση), ενώ ταυτόχρονα είναι κομβικός για το σχήμα με δύο χειριστές για καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας, ειδικότερα σε καταστάσεις ασφυκτικής πίεσης.

Υγ.1: Ακόμη δεν πιστεύω τι έχω δει μέχρι στιγμής από την Μακάμπι στα τρία πρώτα ματς (ρεκόρ 0-3). Αποκαρδιωτική εικόνα και μακράν η χειρότερη ομάδα που έχει παρουσιάσει ο Κάτας στην πενταετία της 2ης θητείας του στον πάγκο της ισραηλινής ομάδας.

Ολυμπιακός: Η επίθεση πετάει ήδη «φωτιές», η άμυνα «μπάζει» αλλά θα «δέσει»!

Οι πρωταθλητές Ευρώπης ολοκληρώνουν την Κυριακή (04/10, 17.30) μία σειρά έξι επίσημων αγώνων σε 11 μέρες, χωρίς να έχουν παίξει ακόμη στην έδρα τους (κάτι που σε ουσιαστικό επίπεδο θα αργήσει να γίνει φέτος).

Το ότι μετρούν 5 νίκες και μία ανώδυνη ήττα (κι αυτή σε νεκρό χρόνο), ενώ στο μεσοδιάστημα έχουν κάνει τρία ταξίδια σε Βιτόρια, Κάουνας και Μπολόνια και θα ταξιδεψουν στην Θεσσαλονίκη για την πρεμιέρα της GBL με τον Ηρακλή, δείχνει το «μέταλλο» και την νοοτροπία του νικητή που έχουν και οφείλεται σε συγκεκριμένες παραμέτρους:

Κατα πρώτον στην διατήρηση του βασικού κορμού παικτών σε άκρως επιτυχημένο πρόγραμμα ετών, σε συνδυασμό με την τεχνογνωσία του οργανισμού. Δεν έρχονται τυχαία 13 τίτλοι στην τελευταία πενταετία, ούτε είναι απλή υπόθεση οι πέντε συνεχόμενες παρουσίες σε Final Four.

Κατά δεύτερον, στην μεγαλύτερη επιθετική ποιότητα που έχει φέτος η ομάδα μετά την προσθήκη του Μοντέρο και στην αναβάθμιση που πέτυχε στο τρίπτυχο αθλητικότητα-ταχύτητα, μέγεθο και physicality, στοιχεία που παίζουν τον πιο νευραλογικό ρόλο στο σύγχρονο μπάσκετ.

Από ‘κει και πέρα, αν κάτι δεν κάνει καλά την δεδομένη στιγμή ο Ολυμπιακός, αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που αμύνεται. Και η συγκεκριμένη αδυναμία γίνεται πιο «χτυπητή» απέναντι σε ομάδες όπως η Βίρτους, που έχει πολύ μικρότερη αναλογία ταλέντου και ποιότητας σε σχέση με τα αθλητικά χαρακτηριστικά των παικτών της.

Στην “Basketcity” της Ιταλίας, λοιπόν, οι Πειραιώτες γνώρισαν την πρώτη τους ήττα (94-96) στην Euroleague και αυτή στις λεπτομέρειες, πολύ απλά γιατί έπεσαν θύμα του «διαβολομένου» και physical ρυθμού που επέβαλε το σύνολο του Άλεξ Μουμπρού, πολύ απλά γιατί στην παρούσα φάση και ειδικά μετά από τέτοια ταλαιπωρία, δεν είναι ακόμη έτοιμοι να ματσάρουν με διάρκεια ομάδες που παίζουν πολύ σκληρά και με μεγάλη ταχύτητα.

Αυτό θα χρειαστεί χρόνο, προπονήσεις και μία μεγαλύτερη φρεσκάδα που ίσως θα είναι σε καλύτερο επίπεδο σε δύο μήνες από τώρα, όταν και η σωματική κατάσταση παικτών θα έχει κάνει τον κύκλο της και θα αρχίζει να προσαρμόζεται για να μπει στο peak της, από τον Φεβρουάριο και μετά.

Πέρυσι άλλωστε, ο Ολυμπιακός ήταν μέχρι τα τέλη του 1ου γύρου μία ομάδα κάτω του μετρίου αμυντικά (13ος με μ.ο. 84,6π.) και τελείωσε την κανονική περίοδο με το τρίτο χαμηλότερο παθητικό της EL (μ.ο. 82,7π.). Επίσης, μετά την 3η αγωνιστικής της περυσινής σεζόν, βρισκόταν στην 15η θέση (με μ.ο. 92,5π.), ενώ φέτος είναι 16ος (μ.ο. 92,0π.).

Η παραπάνω κουβέντα, ίσως να μην μας απασχολούσε τόσο πολύ αν έπαιζε ο Μιλουτίνοφ, που μέχρι στιγμής έχει πατήσει μόλις 9 λεπτά παρκέ στο εναρκτήριο παιχνίδι με την Μπασκόνια.

Και αυτό γιατί αν ο Ολυμπιακός δεν είχε χάσει 20 αμυντικά ριμπαουντ, δύσκολα θα είχε κινδυνεύσει. Ειδικότερα τα 14 επιθετικά (!!) που πήρε η Βίρτους στην 4η περίοδο, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για να μείνει στο ματς και να πετύχει την πρώτη της νίκη, χάρη στο τρίποντο του πρώην παίκτη του Άρη, Μάρκους Καρ, με το άκουσμα της κόρνας.

Συμπερασματικά, οι πρωταθλητές Ευρώπης είναι ξεκάθαρο ότι χρειάζονται δουλειά στο ανασταλτικό κομμάτι, διεργασία που θα επιτευχθεί μέσα από την προπόνηση και την μεγαλύτερη προσαρμογή κάποιων παικτών σε συγκεκριμένα δεδομένα. Ένα είναι σίγουρο: ότι το εφετινό τους ρόστερ έχει μεγαλύτερες αμυντικές ικανότητες, απλά για να αποκτηθουν οι απαραίτητοι αυτοματισμοί χρειάζεται κουβέντα αλλά και εξάσκηση στην προπόνηση, μέχρι να αρχίσει αυτό να βγαίνει στο γήπεδο.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.