EuroLeague: Πώς από το σεμνό 2019 φτάσαμε στην εκτίναξη της μπάνκας το 2026!

• COVID: ΤΟ ΦΡΕΝΟ ΣΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ
• ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ ΞΕΦΕΥΓΟΥΝ ΜΕΤΑ-COVID
• ΠΩΣ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΕΚΤΟΞΕΥΣΑΝ ΤΟΝ ΠΗΧΗ

Η οικονομική πραγματικότητα του ευρωπαϊκού μπάσκετ υπέστη έναν ολικό μετασχηματισμό την τελευταία επταετία και όχι άδικα. Μετά την δυστοπική περίοδο της πανδημίας την οποία ακολούθησε μία εύλογη λιτότητα, η αγορά της EuroLeague απάντησε με μια πρωτοφανή εκτόξευση στα οικονομικά δεδομένα της λίγκας.

Με τη μέση αμοιβή του Top-10 να σημειώνει αύξηση άνω του 76% από την εποχή του COVID έως σήμερα, το 2026 βρίσκει τη διοργάνωση σε ένα εντελώς νέο καθεστώς που προφανώς δεν μπορεί να κοιτάξει κατάματα τα αντίστοιχα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού στο NBA, ωστόσο πλέον τα συμβόλαια των €4 και €6 εκατομμυρίων δεν αποτελούν εξαίρεση, αλλά σε μεγάλο βαθμό τον κανόνα για τους πρωταγωνιστές των κορυφαίων ομάδων της EuroLeague.

Πριν την εισβολή του κορωνοϊού, η κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση κινούνταν σε ικανοποιητικά, αλλά ορθολογικά οικονομικά μεγέθη. Με εξαίρεση το... εξωγήινο -για την εποχή- συμβόλαιο του Νίκολα Μίροτιτς στη Μπαρτσελόνα ύψους €4,59 εκατομμυρίων όταν αποχώρησε από το κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου για να επιστρέψει στην Ευρώπη. Πίσω του ερχόταν ένας από τους πιο χαρισματικούς σκόρερ, ο Αλεξέι Σβεντ που είχε λαμβάνειν από τη Χίμκι €3,40 εκατομμύρια. Την πρώτη τριάδα συμπληρώνει ο Έντι Ταβάρες που υπέγραψε επέκταση συμβολαίου με τη Ρεάλ Μαδρίτης πενταετούς διάρκειας με συνολικές απολαβές €2,55 εκατ. τον χρόνο. Αξίζει να σημειωθεί ότι τότε, η πρώτη ταχύτητα των σταρ κυμαινόταν μεταξύ €1.7 και €2.5 εκατομμυρίων, ενώ στην πεντάδα βρισκόταν και ο Νικ Καλάθη του Παναθηναϊκού τότε με συμβόλαιο κοντά στα 2 εκατομμύρια.

COVID: ΤΟ ΦΡΕΝΟ ΣΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ

Όπως αντιλαμβάνεται εύλογα κανείς, η πανδημία της σεζόν 2020-21 λειτούργησε ως βίαιο φρένο και δημιούργησε μία εντελώς διαφορετική πραγματικότητα στην οποία άπαντες αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν. Τα άδεια γήπεδα και η πτώση των εσόδων ανάγκασαν τις ομάδες σε αναπροσαρμογές, μειώσεις και συντηρητική πολιτική. Η λίστα για εκείνη την πρώτη σεζόν μετά τη διακοπή της EuroLeague, δεν παρουσίασε ιδιαίτερες αλλαγές στα ονόματα, όμως η γενικότερη αβεβαιότητα πο επικρατούσε οδήγησε σε μείωση των αποδοχών των κορυφαίων παικτών, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η μεσαία τάξη «πληγώθηκε» περισσότερο με τις απολαβές να ξεπερνούν με μεγάλη δυσκολία το ένα εκατομμύριο.

Ο Νίκολα Μίροτιτς παρέμεινε στην κορυφή της λίστας χάνοντας όμως λίγα χρήματα με το συνολικό ποσό να φτάνει τα 3,23 εκατομμύρια. Ο Σέιν Λάρκιν ήταν ένας από τους λίγους κερδισμένους αυτής της σεζόν υπογράφοντας νέο συμβόλαιο με την Εφές μετά από την εκπληκτική του παρουσία με 3.15 εκατομμύρια να μπαίνουν στον λογαριασμό του. Την τριάδα συμπλήρωσε ο Νίκολα Μιλουτίνοφ που πιστώθηκε τις μεγάλες εμφανίσεις με τον Ολυμπιακό αναγκάζοντας την ΤΣΣΚΑ να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη προσφέροντάς του συμβόλαιο ύψους 2.13 εκατομμυρίων ανά έτος. Είναι γεγονός ότι κανένας παίκτης ελληνικής ομάδας δεν κατάφερε να συμπεριληφθεί στην πρώτη δεκάδα.

ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ ΞΕΦΕΥΓΟΥΝ ΜΕΤΑ-COVID

Η μετά-COVID εποχή δεν έφερε απλώς ανάκαμψη, αλλά μια αληθινή έκρηξη στα δεδομένα της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης. Τρία ήταν τα πιο καταλυτικά γεγονότα που οδήγησαν στην πλήρη μετάλλαξη του χάρτη της EuroLeague, δημιουργώντας τη σημερινή εικόνα της σεζόν 2026-27. Παράλληλα, πρέπει να προστεθεί ότι η αποχή των ρωσικών ομάδων από τη διοργάνωση λόγω της εμπόλεμης κατάστασης με την Ουκρανία έχει αφαιρέσει αρκετή δυναμική αν σκεφτούμε ότι η ΤΣΣΚΑ Μόσχας πρωταγωνιστούσε στα συμβόλαια των πινάκων που προήγήθηκαν.

Η διοικητική επανενεργοποίηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2023 με την άφιξη του Εργκίν Άταμαν στον Παναθηναϊκό διαδραμάτισε τον ρόλο της και σίγουρα άλλαξε με τον τρόπο της την ιστορία. Η απόφαση για οικονομική επένδυση στον Παναθηναϊκό επανέφερε το «τριφύλλι» στην απόλυτη επιτυχία μέσα σε μόλις μία σεζόν: Την κατάκτηση της κορυφής της Ευρώπης. Οι «πράσινοι» ανέβασαν κατακόρυφα τον πήχη, προσφέροντας ηγεμονικά συμβόλαια σε παίκτες πρώτης γραμμής και συνεχίζουν μέχρι σήμερα στο ίδιο επενδυτικό μοτίβο.

Η επιστροφή του Σάσα Βεζένκοβ: Η απόφαση του MVP του 2023 να αφήσει το NBA μετά από τις πολύπλοκες διαδικασίες ανάμεσα σε Σακραμέντο Κινγκς, Τορόντο Ράπτορς και στον ίδιο τον παίκτη τον έφερε ξανά πίσω στον Ολυμπιακό. Αυτή η μεγάλη επιστροφή συνοδεύτηκε από ένα ιστορικό πενταετές συμβόλαιο ύψους 20 εκατομμύριων, το οποίο σε συνδυασμό με και με την περαιτέρω ενίσχυση της ομάδας τα επόμενα έτη οδήγησε στην κυριαρχία του Μαΐου 2026, αλλά και στον επαναπροσδιορισμό συμβολαίων, όσο και στην άφιξη νέων παικτών (π.χ. Ζαν Μοντέρο).

Τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό ήταν το «μπάσιμο» της Χάποελ Τελ Αβίβ και του Οφέρ Γιανάι. Η είσοδος του Ισραηλινού μεγιστάνα άλλαξε τις ισορροπίες με την απόκτηση του Βασίλιε Μίτσιτς το καλοκαίρι του 2025 με ποσό που αγγίζει τα €6 εκατομμύρια και αποτελεί το ακριβότερο συμβόλαιο στη διοργάνωση και το σημείο αναφοράς της νέας εποχής με αποκορύφωμα τη σεζόν που ακολουθεί (2026-27).

ΠΩΣ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΕΚΤΟΞΕΥΣΑΝ ΤΟΝ ΠΗΧΗ

Η ελληνική παρουσία στο Top-10 της οικονομικής ελίτ είναι σαρωτική: 7 από τα 10 ακριβότερα συμβόλαια της Ευρώπης ανήκουν στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό.

Ειναι χαρακτηριστικό ότι το τριφύλλι με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον πάγκο της, διαθέτει στο ρόστερ του τρεις παίκτες με εισόδημα από 4 εκατομμύρια ευρώ και πάνω (Γκερσόν Γιαμπουσέλε, Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις και Κέντρικ Ναν). Μάλιστα στη 10άδα βρίσκονται και ο νεοαποκτηθείς Σιλβέν Φρανσίσκο, αλλά και ο Ματίας Λεσόρ επιβεβαιώνοντας την ισχυρή παρουσία του Παναθηναϊκού.

Από την άλλη, ο Ολυμπιακός έχει δύο συμμετοχές με τον Σάσα Βεζένκοβ να αποτελεί έναν από τους πιο ακριβοπληρωμένους παίκτες της φετινής διοργάνωσης (κάτι παραπάνω από 3.7 εκατομμύρια) και τον Εβάν Φουρνιέ με 3 εκατομμύρια τον χρόνο να παρουσιάζονται κι εκείνοι στην πρώτη δεκάδα των συμβολαίων που ξεχωρίζουν.

Οι δύο ελληνικοί κολοσσοί του μπάσκετ είναι δεδομένο πως δεν ακολούθησαν απλώς την αγορά, αλλά τη διαμόρφωσαν. Η ανάγκη για άμεση επικράτηση στο υψηλότερο επίπεδο υποχρέωσε παραδοσιακές δυνάμεις (Ρεάλ, Φενέρμπαχτσε, Εφές) αλλά και νέους... παίκτες στο προσκήνιο (Ντουμπάι, Χάποελ) να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και να ανταποκριθούν στις νέες επιταγές της εποχής.