Ποιο καλοκαίρι; Φέρτε πίσω το Gazz Floor!

Οι μεταγραφές στο μπάσκετ, φέτος τουλάχιστον, είναι σαν τα λεωφορεία της Αθήνας. Περνούν τέσσερα πέντε μαζεμένα όταν δεν τα χρειάζεται κανείς και μετά εξαφανίζονται για μέρες, λες και θέλουν να επιβεβαιώσουν τη θεωρία ότι το καλοκαίρι πρέπει να εκκενώσουμε όλοι τις πόλεις προτού μας βρει καμιά συμφορά.

Η τελευταία εβδομάδα του Gazz Floor κύλησε σαν κάποια αόρατη φωνή να μας έλεγε ότι είναι ώρα να εγκαταλείψουμε τις επάλξεις και να ξαμοληθούμε στις αμμουδιές ή έστω να ασχοληθούμε με το πόλο. Ορισμένοι από εμάς απέδρασαν πρόωρα και μας άφησαν τους δυό μας με τον Αντώνη, να μιλάμε είκοσι λεπτά για τον Μάριο τον Χέζονια, αλλά ας πάει το παλιάμπελο. Θα πάρουμε καυτή ρεβάνς όταν ανακοινωθούν οι ημερομηνίες της επιστροφής.

Στα σοβαρά τώρα, μου λείπει ήδη το Gazz Floor. Και όχι μόνο επειδή είμαι από εκείνους που δυσκολεύονται να αποδεχθούν την απονέκρωση ολόκληρης της χώρας για το δίμηνο Ιουλίου-Αυγούστου. Χειμωνάκιας είμαι άλλωστε, οπότε δεν θα καθίσω να σκάσω αν με προσπεράσουν τα μπάνια του λαού. Δεν θα είναι η πρώτη φορά. Δροσιά να έχουμε και τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε. Α, και καμιά μεταγραφή.

Μου λείπει η εκπομπάρα μας –όπως και το ηλικιακά μεγαλύτερο αδελφάκι Old School- επειδή αισθάνομαι ότι τη σεζόν που τελείωσε πετύχαμε κάτι δύσκολο και σπάνιο, αξιέπαινο θα έλεγα αν ήμουν εσείς. Κρατήσαμε ψηλά τον πήχη της νηφαλιότητας όταν παντού γύρω μας βασίλευε η τοξικότητα, απειλώντας –η τοξικότητα, όχι εμείς- να δηλητηριάσει οτιδήποτε κινείται γύρω από την πορτοκαλί μπάλα.

Στις 129 εκπομπές του εννεαμήνου κυοφορήθηκε ένα νεογνό που πιστεύω ότι αξίζει να κλωνοποιηθεί και να πολλαπλασιαστεί. Δεν μιλήσαμε ποτέ για κατά φαντασία αδικίες, δεν ακουμπήσαμε ποτέ στο τραπέζι θεωρίες συνωμοσίας, δεν πουλήσαμε φουστανέλα, δεν κουνήσαμε πολύχρωμα λαβαράκια, αντισταθήκαμε σθεναρά στον οπαδισμό και στο οπαδιλίκι.

Με σημαιοφόρο σε όλα αυτά τον Ιωάννη Παπαπέτρου, ο οποίος φόρεσε τις φανέλες αμφότερων των δύο «αιωνίων» και μολαταύτα τις έβγαλε και τις δύο και έκανε δεύτερο πετσί του τη φανέλα της εθνικής ομάδας. Έγινε, για το πω πιο σωστά, ένας καλός δημοσιογράφος. Πολύ καλύτερος από τον μέσο σχολιαστή της μέσης ιστοσελίδας στα χαρακώματα του 2026. Η μεταγραφή της χρονιάς.

Ο σύντομος φιλιππικός του Ιωάννη ενάντια στην τοξικότητα, που έκανε θραύση και άγγιξε ευαίσθητες χορδές, ήταν νομίζω η κορυφαία στιγμή της εκπομπής μέσα στη σεζόν. Του χρόνου θα τον εκπαιδεύσουμε και σε ρόλο ψάλτη.

Οι αριθμοί λένε ότι οι παραπάνω αφορισμοί βρίσκουν σύμφωνους και εσάς, το εκλεκτό κοινό μας. Όχι μόνο οι αριθμοί, αλλά και τα …γράμματα. Δεν ξέρω αν καταρρίψαμε κανένα ρεκόρ εισιτηρίων και εισπράξεων, ή αν μπορούμε να ανταγωνιστούμε σε βιουζ όσους πουλάνε άναρθρες κραυγές και άναρθρους ψιθύρους, δεν μας ενδιαφέρει καν αυτό, ξέρω όμως ότι έχουμε το καλύτερο κοινό.

Δεν το λέω εγώ, το λέτε και το δείχνετε εσείς, κάθε φορά που συναντιόμαστε εκεί έξω. Όταν γράφω «εκεί έξω» δεν εννοώ απαραίτητα «στις κερκίδες», αφού έχω ρίξει μαύρη πέτρα πίσω μου και αποφεύγω τα πολλά πήγαινε έλα στα γήπεδα όπου κυκλοφορεί ο φανατισμός και το δηλητήριο. Μόνο στην Εθνική και στα φάιναλ φορ πηγαίνω, για να εξανεμίζεται το σύνδρομο της στέρησης.

Για μένα προσωπικά, στο φινάλε μιας δύσκολης σεζόν, το φυλαχτό της χρονιάς είναι τα καλά λόγια που μου είπατε, ξέρετε εσείς ποιοι είστε, στις συναυλίες, στον δρόμο, στις τυχαίες συναντήσεις, στα τυριά του Σκλαβενίτη που λένε. Και στα προσωπικά μηνύματα, μετά το αναγκαίο ξεσκαρτάρισμα εννοείται.

Αυτό που απομένει όταν αφαιρεθούν από το κοκτέιλ τα ΡΜ που περιέχουν ύβρεις, προσβολές, απειλές ή απλώς βλακείες, ό,τι περνάει από το face control, μου δείχνει ότι μας παρακολουθεί(τε) το κοινό που και οι ίδιοι έχουμε διαμορφώσει, ή που υπήρχε «εκεί έξω» και έψαχνε απεγνωσμένα λίγο οξυγόνο για να αναπνεύσει και λίγο καθαρό νερό για να πιει. Οι τύποι με τους οποίους ευχαρίστως θα έκανα παρέα. Ανώνυμοι, αλλά και επώνυμοι. Και πάμπολλοι άνθρωποι του μπάσκετ.

Ραντεβού, λοιπόν, τον Σεπτέμβρη, καλά να μας έχει ο Νίκος Γκάλης μέχρι τότε. Και αν εσείς οι υπόλοιποι με χάσετε και με ψάχνετε, θα με βρείτε στη γνώριμη θέση του αριστερού ψάλτη στο στούντιο, απέναντι από την κάμερα της Εύας και καλωδιωμένο με τα μικρόφωνα του Σπύρου. Εφ’ όσον η Εθνική παίζει ματς επιβίωσης τέλος Αυγούστου, εγώ δεν γίνεται να λιάζομαι στις παραλίες. Με την επίσημη αγαπημένη δεν κάνουμε θερινές τζιριτζάντζουλες.