Ένα αγρίμι χωρίς νύχια και δόντια

Τη μέρα που ο Παναθηναϊκός όφειλε να μπει στο γήπεδο σαν πεινασμένο αγρίμι για να σημάνει νέο ξεκίνημα και να παρηγορήσει το κοινό του για τις τραυματικές εικόνες της Κυριακής, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε σαν να προερχόταν αυτός από φάιναλ φορ. Και μάλιστα …χαμένο.

Όπως εύστοχα παρατήρησε ο Ιωάννης Παπαπέτρου στο Gazz Floor που θα συνεχιστεί μετά από το ματς Ολυμπιακού-ΑΕΚ, «ο Παναθηναϊκός έπαιξε σαν να κοιμόταν» και «σαν να υπάρχει στην ομάδα έλλειμμα αθλητικού εγωισμού». Δεν ξέρω τι θα βγάλει το μεθαύριο, αλλά απόψε ο Άταμαν δικαίωσε αυτούς που απαιτούσαν την άμεση καρατόμησή του μετά το άδοξο φινάλε της ευρωπαϊκής πορείας.

Αν αυτός ο αγώνας γινόταν τρεις μέρες μετά από τον αποκλεισμό στη Βαλένθια, θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τον Παναθηναϊκό «σοκαρισμένο». Απόψε, όμως, το μόνο σοκ ήταν η ίδια του η εικόνα και το γεγονός ότι χρειάστηκε ο ακοίμητος Κώστας Σλούκας για να τον σώσει από τη συμφορά. Τι άλλο από συμφορά θα ήταν μία σαββατιάτικη, do-or-die εκστρατεία στην φλογισμένη Πυλαία;

«Χάσαμε τον ρυθμό μας επειδή μετρούσαμε δώδεκα μέρες χωρίς αγώνα», δικαιολογήθηκε ο Εργκίν Άταμαν. Ο ΠΑΟΚ είχε να παίξει από τις 6 Μαΐου, πάει να πει τρεις γεμάτες εβδομάδες, αλλά ας μην αφήσουμε την αλήθεια να χαλάσει ένα ωραίο αφήγημα. Ο κόσμος πήγε στο ξανά πράσινο ΟΑΚΑ για να συμπαρασταθεί, αλλά δυσανασχέτησε και δεν το έκρυψε. Πώς θα αντισταθεί αυτός ο Παναθηναϊκός απέναντι στον πανίσχυρο πρωταθλητή Ευρώπης και μάλιστα χωρίς πλεονέκτημα έδρας;

Είπε και ο Hoopfellas ένα ωραίο στην αποψινή εκπομπάρα μας: «Οι παίκτες του Παναθηναϊκού μοιάζουν σαν να έχουν παραιτηθεί από το να έχουν απαιτήσεις από τον εαυτό τους». Με εξαίρεση τον κάπτεν Σλούκα, συμπληρώνω εγώ. Η αναδρομικά ευοίωνη ανάγνωση είναι ότι με τον Σλούκα στη σύνθεσή του ο Παναθηναϊκός θα είχε προκριθεί στο φάιναλ φορ και θα είχε διεκδικήσει τον ευρωπαϊκό τίτλο.

Επειδή όμως οι δικαιολογίες και η έλλειψη αυτοκριτικής είναι διαχρονικά ο χειρότερος εχθρός των «πρασίνων», θα ήταν πιο χρήσιμο να διαβαστεί η εξίσωση ανάποδα. Αυτή η «συμμορία των MVP» όπως είπε σε μία εκπληκτική αποστροφή του λόγου του ο εξαίρετος Παντελής Μπούτσκος, δεν θα 'πρεπε να χρειάζεται έναν «Ελ Σιντ» για να νικήσει τον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ.

Ο Σλούκας έπαιξε 23 λεπτά υψηλής έντασης, πολύ περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε βάσει της σωματικής του κατάστασης. Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, ο Παναθηναϊκός του Μαϊου είχε σε ματς του ελληνικού πρωταθλήματος παίκτη (Όσμαν) που αγωνίστηκε 40 λεπτά. Και πάλι καλά που ο βασανισμένος Λεσόρ αντέχει να παίζει τόσο ξύλο μέσα στις ρακέτες χωρίς να λυγίζει.

Η μοναδική επίθεση μιας κάποιας προκοπής του Παναθηναϊκού στο τελευταίο τρίλεπτο της κανονικής διάρκειας ήρθε όταν ο Σλούκας αγνόησε την οδηγία του Αταμάν (όπως τη μετέφερε ο ρεπόρτερ της ΕΡΤ) για σόλο τρομπέτα και τροφοδότησε τον Χέις-Ντέιβις στο «ποστ». Ωστόσο το εύστοχο σουτ του Αμερικανού κρίθηκε -σωστά- εκπρόθεσμο.

Στις προηγούμενες κατοχές, ο καθένας έκανε ό,τι τον φώτιζε η κούτρα του, με μηδέν πάσες. Τη διαφορά την έκανε εν τέλει το άκοπο νύχι του Μπεν Μουρ στο σουτ …δυόμισι πόντων στο τελευταίο λεπτό. Εάν μετρούσε για τρίποντο, μπορεί ο καταπληκτικός ΠΑΟΚ να κέρδιζε. Έτσι θα πρόσφερε και κάποιου είδους υπηρεσία στον Παναθηναϊκό, εάν υποτεθεί ότι αυτή η ομάδα έχει τα αισθητήρια για να ακούει καμπανάκια.

Δεν ξέρω αν ο φετινός ΠΑΟΚ αποτελεί ομάδα του Μπούτσκου ή του Τρινκιέρι ή του σήμερα ή του αύριο, ξέρω όμως ότι είναι χάρμα ιδέσθαι τηρουμένων των οικονομικών αναλογιών και της αγωνιστικής αφετηρίας. Του άξιζε να φύγει από το ΟΑΚΑ νικητής απόψε, του άξιζε να φτάσει στον δεύτερο ημιτελικό με προβάδισμα.

Ακόμα και όταν παραπάτησε και βρέθηκε από το +9 στο -11, ξαναβρήκε τον βηματισμό του χωρίς το παραμικρό ίχνος πανικού και αξιοποίησε σχεδόν όλα τα πλεονεκτήματα που θα μπορούσε να του δώσει η ζυγαριά του αγώνα: τα ριμπάουντ, τις προσωπικές μονομαχίες, τη διαχείριση των φάουλ.

Ο απολογισμός των ασίστ, 18 έναντι 29, είναι το τέλειο καθρέφτισμα της αναμέτρησης. Μοναχός του ο Πάτρικ Μπέβερλι μοίρασε 13 ασίστ, χώρια οι 17 πόντοι, χώρια τα 5 ριμπάουντ, χώρια οι άμυνες στον μαχμουρλή Ναν. Αλήθεια, πού χάθηκαν εκείνοι που τον αποκαλούσαν τουρίστα και απαιτούσαν τον πνιγμό του στον Θερμαϊκό;