Παναθηναϊκός: Η μοναξιά του Άταμαν και οι αθέατες πλευρές από το εφιαλτικό βράδυ στη Βαλένθια

• Η.. σέντρα του Άταμαν και η μοναξιά
• Το μεγαλείο των «κυρίων» Χέιζ-Ντέιβις και Χουάντσο

Κάποιες φορές τα αποτελέσματα «μιλούν» από μόνα τους κι από εκεί που στο κείμενο της άφιξης του Παναθηναϊκού στη Βαλένθια για το Game 5 στην Ισπανία, κάναμε λόγο για απόλυτη συγκέντρωση και προσήλωση, αλλά τώρα έμεινε μόνο η μοναξιά και η εκκωφαντική σιωπή.

Η ίδια η πραγματικότητα του αποκλεισμού είναι πιο βαριά και δυσκολοχώνευτη από οτιδήποτε άλλο. Έτσι και η διαδρομή από το παρκέ της εντυπωσιακής Roig Arena μέχρι τον διάδρομο του τσάρτερ της ομάδες και τον ιμάντα των αποσκευών στο «Ελ. Βενιζέλος», είναι γεμάτη από εικόνες που δεν χρειάζονται περαιτέρω εξήγηση. Η επιστροφή με το τσάρτερ μετά από έναν τέτοιον αποκλεισμό, δεν είναι εύκολη υπόθεση έτσι κι αυτή η βραδιά χαράχτηκε στις μνήμες μας.

Οι θύμησες ξεκινούν από την τέταρτη περίοδο, όταν η μοίρα ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένη. Ρίχνοντας ένα βλέμμα στον πάγκο του τριφυλλιού κανείς θα έβλεπε έναν Χουάντσο Ερνανγκόμεθ να αδυνατεί να συμβιβαστεί με την εξέλιξη της κατάστασης. Έπιανε το πρόσωπό του, χτυπιόταν, δυσανασχετούσε με την απόγνωση ενός αθλητή που ένιωθε το τρένο να φεύγει να φαίνεται ξεκάθαρα.

Στο φινάλε, εκεί που όλα είχαν κριθεί, η ομάδα μαζεύτηκε για ένα «ζντο» που έμοιαζε περισσότερο με προσπάθεια αυτοσυντήρησης της ομάδας. Ο Χουάντσο, ο Μήτογλου και ο Σορτς έκαναν νόημα προς την κερκίδα των «πράσινων» οπαδών. Με μια χαρακτηριστική χειρονομία είπαν ένα «ευχαριστώ» και ένα «συγγνώμη» μαζί για την ολοκληρωτική στήριξη σε κάθε καλή στιγμή, αλλά και σε κάθε στραβοπάτημα.

Η.. σέντρα του Άταμαν και η μοναξιά

Το μελανό σημείο, όμως, είχε προκληθεί από το ημίχρονο. Η δήλωση του Εργκίν Άταμαν για τον Τι Τζέι Σορτς «πάγωσε» προκάλεσε για ακόμη μία φορά αρνητικές αντιδράσεις. Στην πιο κρίσιμη καμπή, σε ένα παιχνίδι με χαρακτήρα... τελικού, ο προπονητής επέλεξε να βγάλει στη σέντρα τον παίκτη του με το ματς ακόμα να παίζεται. Μια κίνηση που φανέρωσε τον εκνευρισμό και ίσως το αδιέξοδο της στιγμής.

Συγκεκριμένα ο Τούρκος τεχνικός των «πρασίνων» μεταξύ άλλων είπε πως: «Στο δεύτερο μέρος θα χρησιμοποιήσουμε περισσότερο τον Τολιόπουλο στην επίθεση. Στο πρώτο μέρος με τον Σορτς παίζαμε στην επίθεση τέσσερις εναντίον πέντε».

Στο τσάρτερ της επιστροφής, το κλίμα ήταν «ασήκωτο». Ο Εργκίν Άταμαν επέλεξε την απόλυτη μοναξιά. Καμία συζήτηση, καμία συναναστροφή. Αμίλητος, σκεπτικός, οχυρωμένος στις σκέψεις του.

Το ίδιο και ο Κέντρικ Ναν. Ακόμα και στην Αθήνα, την ώρα που περιμέναμε τις βαλίτσες, ο Ναν ήταν ένας άνθρωπος μόνος του. Απομονωμένος, μακριά από όλους, περιμένοντας τη στιγμή που θα φύγει από το αεροδρόμιο για να μείνει μόνος του μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η μορφή του Φραγκίσκου Αλβέρτη ήταν εκεί για να θυμίσει τι σημαίνει Παναθηναϊκός. Πλησίασε τον Τσεντι Όσμαν, του μίλησε χαμηλόφωνα, προσπάθησε να μαζέψει τα κομμάτια μιας ψυχολογίας που είχε γίνει θρύψαλα.

Στο ίδιο μήκος κύματος λίγες στιγμές νωρίτερα, ο Ματίας Λεσόρ περίμενε καρτερικά την κάμερα της NOVA για τις καθιερωμένες δηλώσεις με το κεφάλι χαμηλωμένο και το βλέμμα στο πάτωμα. Η ενέργεια που ξεχειλίζει συνήθως από πάνω του είχε δώσει τη θέση της σε μια θλίψη που δεν κρυβόταν πίσω από λέξεις.

«Είναι δύσκολο να το αναλύσεις. Μετά από μια τέτοια εμφάνιση, η αίσθησή μου είναι ότι δεν εμφανιστήκαμε. Φαινόμασταν ανέτοιμοι και δεν είναι η εικόνα που πρέπει να δείχνεις όταν φοράς τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Όταν είσαι στο 2-0 δεν είναι αυτή η εικόνα. Είναι δύσκολο να περιγράψω τα συναισθήματα. Ευχαριστώ τους οπαδούς που ήταν δίπλα μας ακόμη και σήμερα και μας στήριξαν. Συγγνώμη για την απογοήτευση και για ό,τι δείξαμε απόψε. Δεν μπορώ να εξηγήσω τώρα γιατί δείξαμε τόσο κακή εικόνα. Πρέπει να βελτιωθούμε. Πρέπει να επικεντρωθούμε στο πρωτάθλημα για τον κόσμο. Άμα δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία για εμάς τους παίκτες, ας το κάνουμε για τους οπαδούς μας», τόνισε στις δηλώσεις του.

Το μεγαλείο των «κυρίων» Χέιζ-Ντέιβις και Χουάντσο

Αν κάτι έμεινε ως παράσημο ήθους, ήταν η στάση του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις. Μετά το ματς, πήγε στα αποδυτήρια της Βαλένθια για να συναναστραφεί με τους αληθινούς πρωταγωνιστές και άξιους νικητές. Είχε το τετ-α-τετ του με τον Νέιτ Ρίβερς, τον παλιό του φίλο από το κολέγιο του οποίου ζήτησε τη φανέλα και φυσικά την πήρε.

Φυσικά δεν γινόταν να μην συνατηθεί και με τον κρυπτονήτη του Παναθηναϊκού και τον πιο περιζήτητο παίκτη των ημερών, τον Ζαν Μοντέρο.

Αυτός ο επαγγελματισμός, αυτό το μεγαλείο χαρακτήρα που βλέπουμε και στον Χουάντσο, τον άνθρωπο που στους περσινούς τελικούς της GBL ήταν ο μοναδικός που έμεινε να παρακολουθήσει ολόκληρη την απονομή του Ολυμπιακού, είναι η κληρονομιά αυτών των παικτών και αυτής της ομάδας. Ακόμα και στην ήττα, διδάσκουν συμπεριφορά κι όπως αναφέρθηκε, ο Ισπανός φόργουορντ ήταν εκείνος που το «ζούσε» περισσότερο απ' όλους και στον πάγκο και στο παρκέ.

Το κοντράστ, όμως, ήταν πολύ πιο σκληρό. Από τη μία πλευρά του τοίχου ακούγονταν μουσικές, σαμπάνιες και πανηγυρισμοί των Ισπανών. Από την άλλη, στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού, η σιωπή ήταν τόσο πυκνή που μπορούσες να την κόψεις με το μαχαίρι.

Εκεί, σε αυτές τις ώρες της ησυχίας, η απουσία του Κώστα Σλούκα «φώναζε». Έλειψε ο παίκτης, σίγουρα, αλλά έλειψε κυρίως η προσωπικότητά του. Ο ηγετικός χαρακτήρας που θα έπαιρνε πάνω του το βάρος, που θα συσπείρωνε τους υπόλοιπους, που θα έβγαινε μπροστά την κρίσιμη στιγμή. Εκείνος επέλεξε (και καλά έκανε) να μείνει στην Αθήνα για θεραπείες, ώστε να βοηθήσει τον εαυτό του να είναι έτοιμος σε περίπτωση που θα προκρινόταν ο Παναθηναϊκός στο Final Four της Αθήνας.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να πήγε στη Βαλένθια μιλώντας για απόλυτη συγκέντρωση και προσήλωση στον στόχο, όμως στο τέλος τίποτα δεν απέδωσε καρπούς κι αυτό που έμεινε πίσω ήταν μία μελαγχολία και μία εκκωφαντική σιωπή.