Ό,τι σπέρνεις, θερίζεις!

Ο Παναθηναϊκός AKTOR επέστρεψε στη Roig Arena το βράδυ της Τετάρτης (13/5) για να σώσει μια σειρά των playoffs της Euroleague που ήταν στα χέρια του, αλλά έκανε «φτερά» μετά τα δυο ματς στο Telekom Center Athens, χωρίς όμως να τα καταφέρει γνωρίζοντας την ήττα (81-64) στο Game 5 και πήγε στο σπίτι του! Ούτε Final Four, ούτε τρόπαιο, αυτά έμειναν απλώς σκέψεις μιας πανάκριβης ομάδας που φρόντισε πολλές φορές μέσα στη σεζόν να... πείσει πως μπορεί να μην τα καταφέρει!

Και το επιβεβαίωσε πολύ καλά στον τελικό του Game 5, όπου δεν μπήκε ποτέ με το «μαχαίρι στα δόντια» και μετά το 16-17 στο ξεκίνημα της αναμέτρησης δεν προηγήθηκε ποτέ ξανά στο ματς ως το τέλος του αγώνα! Το μόνο που πέτυχε ήταν να πλησιάσει στους 6 πόντους (56-50) στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου, όπου χάθηκαν εύκολα λέι απ από τον Τσέντι Όσμαν και τον Βασίλη Τολιόπουλο που δεν επέτρεψαν στην ελληνική ομάδα να βάλει παραπάνω πίεση στην παρέα του Ζαν Μοντέρο.

Ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού AKTOR ήταν η φυσική κατάληξη μιας ομάδας που πίστευε αλαζονικά πως μπορεί να τα καταφέρει ακόμη και όταν δεν έπαιζε μπάσκετ ούτε στο ελάχιστο από αυτό που πραγματικά μπορούσε και με αυτό θα πήγαινε στο Final Four. Τελικά, δεν τα κατάφερε δικαιώνοντας όσους επέμεναν για κάτι τέτοιο.

Η ομάδα του Έργκιν Άταμαν παρουσιάστηκε χωρίς καθαρό μυαλό, χωρίς ένταση στην άμυνα και κυρίως χωρίς χαρακτήρα στα κρίσιμα σημεία της σειράς. Όταν έπρεπε να επιβάλει τον ρυθμό του ισοπεδώνοντας τη Βαλένθια μετά το εμφατικό 0-2 στα πρώτα δυο ματς, επέστρεψε στην Αθήνα και το Telekom Center Athens, όπου έκανε το ακριβώς αντίθετο. Έδωσε ζωή σε έναν αντίπαλο που έδειχνε έτοιμος να λυγίσει. Βέβαια, όταν ήρθαν στην Αθήνα οι Ισπανοί φρόντισαν από το πρώτο κιόλας ματς να μείνουν πιστοί στο πλάνο τους, αυτό που αποτελεί εγγύηση όλη τη σεζόν στην εκπληκτική πορεία τους.

Με υψηλό ρυθμό στην επίθεση, αξιοποίηση του επιθετικού transition στο έπακρο, αλλά και έμφαση στα ριμπάουντ (ειδικά τα επιθετικά) η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνεθ «παγίδευσε» την ελληνική ομάδα, που έμοιαζε με υπνωτισμένη ή καλύτερα με ομάδα που είχε έναν εφησυχασμό, που εν τέλει τον πλήρωσε ακριβά.

Αυτή τη φορά επέστρεψε στη Βαλένθια, ο Παναθηναϊκός AKTOR και έμοιαζε άδειος πριν καν αρχίσει το ματς. Καμία αντίδραση όταν η διαφορά άνοιγε, κανένα πλάνο όταν το παιχνίδι έδειχνε να μην εξελίσσεται ομαλά, καμία προσωπικότητα μέσα στο παρκέ. Μια ομάδα γεμάτη ακριβοπληρωμένα ονόματα έπαιξε σαν να περίμενε κάποιος άλλος να κάνει τη δουλειά.

Οι ευθύνες δεν βαραίνουν βέβαια μόνο τους παίκτες. Ο Έργκιν Άταμαν απέτυχε να κρατήσει την ομάδα συγκεντρωμένη και πνευματικά έτοιμη. Στο κορυφαίο επίπεδο δεν κερδίζεις με λόγια, αλλά με συνέπεια, πειθαρχία και διάρκεια. Και ο Παναθηναϊκός AKTOR δεν είχε τίποτα από αυτά όταν κρίθηκε η σεζόν και έφτασε στο Game 5.

Το πιο σκληρό για τον κόσμο του «τριφυλλιού» που ξέρει μπάσκετ δεν είναι ο αποκλεισμός. Είναι ο τρόπος που ήρθε, στωϊκά, με εικόνα ομάδας που δεν κατάλαβε ποτέ τη σημασία της στιγμής. Το Final Four της Αθήνας παρουσιαζόταν ως προορισμός και εξελίχθηκε σε... εφιάλτη.

Ό,τι σπέρνεις, θερίζεις σ’ αυτή τη ζωή. Και ο φετινός Παναθηναϊκός AKTOR θέρισε την υπεροψία, την προχειρότητα και τα λάθη που ο ίδιος προκάλεσε.

Η ομάδα που δημιουργήθηκε το περασμένο καλοκαίρι και υπερβαίνει τα 30 εκατομμύρια ευρώ δεν φτιάχτηκε για να διεκδικήσει το ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά για να επιστρέψει στην κορυφή της Ευρώπης. Και απέτυχε παταγωδώς.

Οι ευθύνες βαραίνουν παίκτες και προπονητή, δεν είναι ώρα για να προσδιοριστεί το ποσοστό τους, αλλά σε κάθε περίπτωση ο Τούρκος τεχνικός μοιάζει να έχει χάσει κάθε «δέσιμο» με τους αθλητές, που πλέον θα κληθούν να παλέψουν για τον τελευταίο στόχο που είναι το πρωτάθλημα...

ΥΓ: Απαράδεκτος ο τρόπος που «άδειασε» ο Έργκιν Άταμαν τον Τι Τζέι Σορτς στις δηλώσεις του ημιχρόνου του Game 5. Το «παίζαμε 4 εναντίον 5» στο πρώτο 20λεπτο είναι βαθιά απαξιωτικό για έναν παίκτη όπως ο βραχύσωμος γκαρντ της ομάδας. Φάνηκε πάντως ξακάθαρα πως έψαχνε «εξιλαστήριο θύμα» για την αγωνιστική ανορθογραφία της ομάδας του.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.