Στέμμα τον Απρίλιο δεν φόρεσε κανείς

Eπτάμισυ μήνες από το ξεκίνημα της γλυκιάς περιπέτειας και ένα συναπτό τετράμηνο από τότε που το 8-7 μας έκανε να αναρωτιόμαστε φωναχτά μήπως χρειάζεται να αλλάξει λογισμικό, ο Ολυμπιακός έκοψε το νήμα της κανονικής περιόδου, αρνήθηκε για άλλη μία φορά τις δεισιδαιμονίες και θα περιμένει για ένα οκταήμερο μέχρι να μάθει το όνομα του τελευταίου αντιπάλου του καθ’ οδόν προς το φάιναλ-φορ της Αθήνας.

Μπορεί να είναι ο εξίσου Ερυθρός Αστέρας, μπορεί ο Παναθηναϊκός, μπορεί κάποιος τρίτος, μπορεί και ο δικός του κακός εαυτός. Εδώ που τα λέμε, βέβαια, ο Ολυμπιακός φοβάται τον Ολυμπιακό όχι τόσο στα πλέι-οφ όσο στο κατώφλι της αίθουσα του θρόνου. Και αυτή δεν πρόκειται να υποδεχθεί κανέναν Απρίλιο μήνα.

Τέσσερα χρόνια σερί ο Ολυμπιακός περνάει εύκολα ή λιγότερο εύκολα τους προημιτελικούς, με ένα διπλό πάντοτε στο μητρώο του, αλλά και με εντός έδρας ήττες (από Μονακό, Φενέρ, Μπαρτσελόνα) στο παθητικό του. Φέτος που τελείωσε τον μαραθώνιο των 38 αγώνων χωρίς να αλώσει την πραγματική έδρα κάποιας ομάδας του Top-10 εκτός Ελλάδας, ίσως να χρειαστεί την έδρα περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά. Την κρατάει αλώβητη από τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν την άλωσε η κούκλα Βαλένθια.

«Όλα είναι θέμα χημείας», σχολίασε ο Γιώργος Μπαρτζώκας λίγα λεπτά μετά τη λήξη του αγώνα με την Αρμάνι. «Λένε όττι το τρόπαιο το κερδίζει η ομάδα με το περισσότερο ταλέντο, αλλά εμείς θα μείνουμε πιστοί στη φιλοσοφία μας». Πάει να πει, ότι η συνταγή που οδήγησε τον Ολυμπιακό στην κορυφογραμμή επί συναπτή πενταετία λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης, από τη στιγμή μάλιστα που η ομάδα στρίβει το τελευταίο βιράζ πλήρης, χωρίς σοβαρά προβλήματα τραυματισμών και με σερί 8 νικών (και 2 ηττών στον πόντο) στα τελευταία 10 παιχνίδια της.

Το ακροτελεύτιο παιχνίδι, με την βαθμολογικά τελειωμένη Αρμάνι, είχε ενδιαφέρον μόνο για εκείνους που υποψιάζονταν ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να το έχανε επίτηδες για να ξορκίσει την κατάρα της πρώτης θέσης. Το μικρό μπαράζ των Ιταλών μετά το 79-59 υπενθύμισε ότι ο Ολυμπιακός έχει το κακό συνήθειο να χάνει γρήγορα διψήφιες διαφορές, αλλά η απόσταση των 20 πόντων παραήταν μεγάλη για να εξανεμιστεί σε 7-8 λεπτά και μάλιστα στο κατάμεστο ΣΕΦ.

Ο Μπαρτζώκας έστειλε στο παρκέ για το φινάλε ένα βαρύ σχήμα με τον Άλεκ Πίτερς στο «3» (όπως και στο ματς με τη Χάποελ) και έκανε το γήπεδο να μοιάζει μικρότερο στα μάτια των φιλοξενούμενων, χωρίς να αμελεί την επιθετική απειλή. Από το 36ο λεπτό μέχρι το 39ο, το επί μέρους σκορ ήταν …2-0, λες και έπαιζαν ΑΕΚ-Ράγιο.

Η Αρμάνι του Τζουζέπε Ποέτα μπορεί να μην είναι ποίημα, ούτε όμως είναι η ομάδα που κάνει ακόμα και τους νεαρούς να μοιάζουν παλαίμαχοι. Δεν ξέρω βέβαια τι εξέλιξη θα είχαν ο Μιλουτίνοφ και ο Ντόρσεϊ εάν φορούσαν σήμερα τα πατροπαράδοτα μιλανέζικα scarpette rosse αντί για τις κόκκινες φανέλες του Ολυμπιακού.

Ο Σάσα Βεζένκοφ καπάρωσε το έπαθλο του αρχισκόρερ με ασυνήθιστα υψηλό usage (20 σουτ εντός παιδιας σε 27,5 λεπτά), ο …Ντιφαλά άκουσε για πρώτη φορά στη ζωή του το επώνυμό του να γίνεται σύνθημα, ο Μιλουτίνοφ έπαιξε με τα νεύρα των Ιταλών με ένα θηριώδες νταμπλ νταμπλ, ο Ντόντα Χολ συνέχισε τα βελτιωτικά έργα πάνω στο παρκέ και όλα κύλησαν ομαλά. Το δίλεπτο στο οποίο ο Μπαρτζώκας δοκίμασε σχήμα χωρίς πλέι-μέικερ, με την αόρατο Φουρνιέ τυπικά στη θέση «1», καλύτερα να το ξεχάσουμε.

Τώρα που ολοκληρώσατε την ανάγνωση, σπεύσατε ταχέως στο κατάφωτο Gazz Floor, όπου σας περιμένουμε με Ιωάννη Παπαπέτρου και Hoopfellas για ανάλυση, σενάρια και προβλέψεις, χωρίς φόβο αλλά με πάθος και νηφαλιότητα όπως πάντοτε. Το λινκ, για να μη χάνετε χρόνο ψάχνοντας, είναι αυτό εδώ.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.