Το κορόιδο, ο ξοφλημένος, ο λαθρεπιβάτης...

To τηλεφώνημα του ανθρώπου που δεν περίμενα ποτέ να μου τηλεφωνήσει με βρήκε στη Μανίλα, λίγες ώρες πριν από έναν αγώνα της αποδεκατισμένης Εθνικής μας στο Μουντομπάσκετ του 2023. Επειδή η τεχνολογία δεν λέει ψέματα, ήμουν υποχρεωμένος να πιστέψω ότι θα άκουγα στην άλλη άκρη της γραμμής τον Μάκη Αγγελόπουλο. Τον οποίο είχα συναντήσει μία και μοναδική φορά στη ζωή μου, για μία συνέντευξη που του πήρα για το Documento τον Μαρτιο του 2018.

Κάτι είχα γράψει τότε εδώ στο Gazzetta, αλλά ο πρόεδρος της ΚΑΕ ΑΕΚ δεν σκόπευε να διαμαρτυρηθεί. «Σε πήρα για να σου πω τον πόνο μου», μου εξομολογήθηκε μόλις πείστηκε να μου μιλήσει στον ενικό. Και βάλθηκε να μου λέει για τον Αυγενάκη και για τα γραφειοκρατικά προβλήματα που αντιμετώπιζε στην προσπάθειά του να μετατρέψει το κλειστό των Λιοσίων σε παλάτι της ΑΕΚ.

Η κατακλείδα, μετά από διηπειρωτικό προεδρικό μονόλογο 45 λεπτών: «Είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που χάνει λεφτά από το μπάσκετ στην Ελλάδα». Κάπως αλλιώς το είπε το «άνθρωπος», αλλά νομίζω καταλαβαινόμαστε. Του ευχήθηκα καλό κουράγιο, όπως θα ευχόμουν σε οποιονδήποτε καλοπροαίρετο παράγοντα που μπήκε στο άθλημα για να προσφέρει.

Ή μήπως κερδίζει κάτι ο Μαυροειδής Αγγελόπουλος από την ενασχόλησή του με την ΑΕΚ; Ακόμα και η διοργάνωση εκείνου του Final-8 τον καιρό της πανδημίας, ο κούκος αηδόνι του στοίχισε. Τουλάχιστον η φετινή δοργάνωση θα γίνει εκτός έδρας, αντίθετα με τις τρεις προηγούμενες όπου έπαιξε η «Ενωση». Τη λυπητερή θα την πληρώσει άλλος..

Περισσότερο γι’ αυτόν τη χάρηκα την πρόκριση της ΑΕΚ στο Final-4 του φετινού BCL: για τον πρόεδρο που θα τηλεφωνήσει στον άγνωστό του δημοσιογράφο για να ομολογήσει ότι αισθάνεται κορόιδο. Επίσης για τον αιωνίως υποτιμημένο Ντράγκαν Σάκοτα, τον οποίο οι κακοθελητές αποκαλούσαν «γέρο» και «ξοφλημένο» ήδη από τον καιρό που ο Σερβοέλληνας οδηγούσε την ΑΕΚ στην κατάκτηση του ίδιου τροπαίου το μακρινό 2018.

Και τέλος, εάν πρέπει να συμπληρωθεί τριανδρία, για τον Δημήτρη Κατσίβελη, ο οποίος έφτασε στην τελική ευθεία του δίχως αύριο αγώνα αποφασισμένος να δείξει στους συμπαίκτες του όλα όσα έμαθε ντυμένος στα γαλανόλευκα τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Ευρωμπάσκετ. Εκεί που οι παντογνώστες τον είπαν λαθρεπιβάτη.

Τα τρία καταπληκτικά καλάθια που πέτυχε ο Κατσίβελης μετά από το 54-59 θα τα ζήλευε οποιοσδήποτε από τους μεγάλους γκαρντ των μοντέρνων καιρών του ελληνικού μπάσκετ. «Η Μπανταλόνα μπορεί να έπαιζε το ματς της χρονιάς, αλλά εμείς έχουμε άλλα δύο τέτοια», είπε μετά ο φυσικός αρχηγός της ΑΕΚ. Και αυτό από κάποιον μεγάλο το έχει κλέψει, μου φαίνεται.

Η Μπανταλόνα του Ρούμπιο έπαθε στην Αθήνα το ίδιο χουνέρι που είχε υποστεί η γειτόνισσα Μπαρτσελόνα του Ρούμπιο από τον γείτονα της ΑΕΚ Παναθηναϊκό πριν από 15 χρόνια: αποκλείστηκε από το δικό της φάιναλ-φορ και καταδικάστηκε να το παρακολουθήσει από τον καναπέ της. Μακάρι να είναι και το τελικό αποτέλεσμα ίδιο. Και είναι κούκλα η Βαρκελώνη το Μάιο.

Στα χαρτιά και στο πρωτόπειρο μάτι η ομάδα των Ρούμπιο, Πάρκερ, Χάνγκα και σία έμοιαζε παρασάγγας ανώτερη, αλλά αυτές οι παρασάγγες εξανεμίστηκαν στην πράξη και η ταπεινή πλην τίμια ΑΕΚ ταξιδεύει στην Καταλούνια για να λύσει τους περυσινούς λογαριασμούς της με την εξαίρετη Ουνικάχα Μάλαγα. Σε πείσμα των συνωμοσιολόγων, που προέβλεπαν ...σφαγιασμό για χατίρι της οικοδέσποινας της διοργάνωσης Γιοβεντούτ.

H Mάλαγα σημειωτέον είναι 8η στην ισπανική ACB, η Μπανταλόνα 7η, η Μούρθια που είδε τις πλάτες του ΠΑΟΚ στην παραπλεύρως αίθουσα χορού 3η. Την πρωτοπόρο Ρεάλ και τη δεύτερη Βαλένθια θα τις βάλω στη συζήτηση από αύριο, αλλά μέχρι τότε αφήστε με να διασκεδάσω τα παθήματα των Ισπανών στα χέρια των δικών μας «μεγαλομεσαίων» ομάδων.

Και ακόμη δεν έχουν κοπάσει τα χάχανα της Λεμεσού, ε; Αυτό δεν έχει σχέση με τη συζήτησή μας, αλλά μου είναι αδύνατο να κλείσω κείμενο με λιγότερες από δύο αναφορές στην Εθνική ομάδα.

Το στοιχείο που με έφερε σε τούτο το μονοπάτι είναι το ακραιφνώς ελληνικό, έστω σερβοελληνικό σαν τον Σάκοτα, μπάσκετ με το οποίο η ΑΕΚ τούμπαρε το ματς από το 50-57 του 31ου λεπτού: άμυνα που λύγιζε σίδερα, αλτρουισμός, φαιά ουσία, πολύς ιδρώτας, οι χαμάληδες σε πρώτο πλάνο, ένας για όλους, όλοι για έναν. Διαφορετικά θα ήταν αδύνατο να νικηθεί ο υπέροχος Ρίκι Ρούμπιο, αυτός ο αληθινός επιστήμονας του μπάσκετ.

Σε αναζήτηση του μεγάλου σουτ που θα άναβε το φυτίλι της εξέδρας, η ΑΕΚ δέχθηκε μόνο 27 πόντους στο δεύτερο ημίχρονο, μάζεψε σχεδόν όλα τα αδέσποτα ριμπάουντ στα μετόπισθεν, έβαλε τις τέσσερις κρίσιμες βολές πάνω στο τεντωμένο σχοινί, σκόραρε με το «έτσι θέλω» σαν να ήταν καταδικασμένη να κερδίσει, βρήκε και την εκκωφαντική τριποντάρα που λέγαμε.

Το σουτ με το οποίο ο Φρανκ Μπάρτλεϊ έγραψε το 68-67 εβδομήντα και ένα δευτερόλεπτα πριν το φινάλε έμοιαζε με χαριστική βολή. Ο Κορνέλιους Τόμπσον, που κάποτε έδωσε στη Μπανταλόνα ευρωπαϊκό στέμμα με πανομοιότυπο σουτ, θα ένιωθε υπερήφανος.