Βαλένθια: Μέθοδος και υπομονή!

Ένας οργανισμός που σφύζει από υγεία. Τρέχει με υπομονή ένα συγκεκριμένο πρότζεκτ χωρίς “επανεκκινήσεις” και δράματα, όταν αντίκρυσε την αποτυχία. Συνδυάζει θέαμα, ανάπτυξη νέων παιχτών και αποτέλεσμα. Η εικόνα της Βαλένθια στη φετινή Ευρωλίγκα δεν είναι καθόλου τυχαία.

Από την εποχή του μισού γηπέδου, των συνεργασιών και των γεμάτων με fundamental “Ευρωπαίους” παίχτες ρόστερ (λες και βλέπαμε μια εκδοχή των παραδοσιακά “λευκών” Γκονζάγκα ή Ουισκόνσιν στη Γηραιά ήπειρο) στον Πονσαρνάου και στον Πενιαρόγια, στη στροφή στην αθλητικότητα με τον Μούμπρου και πλέον σε μια άλλη αγωνιστική πλατφόρμα η οποία απαιτεί ορκισμένους πιστούς για να επιτύχει.

Η ομάδα που “έγραψε” φέτος 4-0 απέναντι στους δικούς μας “αιωνίους”, είναι μια Paris on steroids. Ξεκίνησε να δουλεύει αυτό το μοντέλο περύσι, βασιζόμενη (και) σε έμπειρους -εκτός των άλλων- αθλητές όπως ο Κρις Τζόουνς, ο Οτζελέι, ο Γιόβιτς ή ο Σεστίνα. Η απογοήτευση την πότισε, όταν στους ημιτελικούς του EuroCup (μπαίνοντας ως μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου) γνώρισε δύο σερί ήττες και τον αποκλεισμό από τη Χάποελ Τελ Αβίβ του Δημήτρη Ιτούδη για να ακολουθήσει το “σκούπισμα” από τη Ρεάλ Μαδρίτης στους τελικούς της ACB. Όμως ο Πέδρο Μαρτίνεθ συνέχισε μεθοδικά τη βελτίωση αυτού του πρότζεκτ, αναζητώντας στην αγορά. “δεξιότητες” που ταίριαζαν σε αυτό που παίζει. Έβαλε μέγεθος και αθλητικότητα στα γκαρντ (Τόμπσον-Μουρ), σκληράδα και αμυντικό φίλτρο (Τέιλορ, Μπράξτον Κι, Νόγκες) στις θέσεις των πλαγιών αγοράζοντας παίχτες με παραδοσιακά καλό conditioning που μπορούν να παίξουν στο όριο.

Όλα αυτά βέβαια χωρίς να έχει απωλέσει την ιδιότητα του “δασκάλου”. Οι νυχτερίδες αναπτύσσουν ένα από τα πιο ταλαντούχα παιδιά της Ιβηρικής, τον 20χρονο διεθνή με την ανδρική ομάδα Σέρχιο Ντε Λαρέα και έχουν ως ηγέτη τους τον 22χρονο Ζαν Μοντέρο, ο οποίος από πέρυσι πήρε τα κλειδιά του γκρουπ αφήνοντας πίσω του έναν σημαντικό παίχτη όπως ο Τζόουνς. Παράλληλα βελτιώνει αθλητές σε διαφορετικό σημείο της καριέρας τους όπως ο Μπάντιο (ο κόουτς τον έφερε από τη Μανρέσα) και ο Ρίβερς , ο οποίος έχει ήδη λάβει καινούργιο συμβόλαιο από την ομάδα.

Η Βαλένθια είναι “καλοπροπονημένη” ομάδα. Παίζει στα “κόκκινα” για σαράντα λεπτά, κυνηγώντας το ανοιχτό γήπεδο. Χρησιμοποιεί όλα τα τακτικά “εργαλεία” στην κατεύθυνση αυτή, στοχεύοντας να επιβάλλει τον δικό της ρυθμό. Τόνοι περιφερειακής εκτέλεσης και μάλιστα σε πρώτο χρόνο, επιθέσεις στα 7-8 πρώτα δευτερόλεπτα, κυνήγι του επιθετικού ριμπάουντ, διάταξη 5-out που αυξάνει τους διαθέσιμους χώρους στην καρδιά του ζωγραφιστού και ψηλοί σε ρόλο connective playmaker (και όχι divers), press-άμυνες στα 3 ή 4/4 του γηπέδου. Spot ups αντί Post ups, ταχυδύναμη, ανοιχτό γηπέδο αντί σετ καταστάσεων.

Για να την κερδίσεις, πρέπει να την αναγκάσεις να επιτεθεί στο δεύτερο μισό του χρονομέτρου. Η transition επίθεση της (1.219 πόντοι/κατοχή) είναι No6 στην Ευρωλίγκα ενώ στο μισό γήπεδο (0.985) βρίσκεται στο Νο12. Το πρόσφατο ματς στην πανέμορφη Roig Arena απέναντι στη Μπαρτσελόνα και το masterpiece του Τσάβι Πασκουάλ, ο οποίος έκοψε το γήπεδο στη μέση παρασύροντας το καθαρόαιμο σε “μάχη στο κελί”, είναι ενδεικτικό της ιδιαιτερότητας αυτού του αγωνιστικού μοντέλου.

Η Βαλένθια έχει σημαντικές πιθανότητες να κατακτήσει τη δεύτερη θέση της κανονικής περιόδου και αυτό θα είναι ένα σπουδαίο επίτευγμα για μια ομάδα που μπήκε στη φετινή διοργάνωση με στόχο το Play-In. Κανείς δε ξέρει που μπορεί να φτάσει, όσο προχωράει η σεζόν. Σύντομα αυτό το αγωνιστικό μοντέλο αλλά και αυτό το γκρουπ θα τεσταριστεί στο υψηλότερο επίπεδο και στα παιχνίδια των playoffs που διακρίνονται για τον δικό τους ιδιαίτερο, μυσταγωγικό χαρακτήρα. Δεν θα είναι εύκολο καθώς μιλάμε για τελείως “άλλη” πίστα.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, οι ζυμώσεις που θα δεχθούν οι “νυχτερίδες” θα αποτελέσουν το καλύτερο εφόδιο, ώστε το όλο πρότζεκτ να πάρει του χρόνου, το επόμενο του βήμα. Γιατί η μεγαλύτερη νίκη σε μια τέτοια διαδικασία, είναι το να μπορείς να διαχειρίζεσαι και να χρησιμοποιείς ως καύσιμο, μια πιθανό αποτυχία.