Η παρέλαση της 17ης Μαρτίου

Τριάντα εύστοχες στις τριανταεπτά προσπάθειες για δίποντο, ποσοστά ευστοχίας ή μάλλον ισοπέδωσης 81,1%, απέναντι στην κορυφαία, στολισμένη μάλιστα με τα γαλόνια της πρωταθλήτριας, άμυνα της διοργάνωσης. Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, με αυτό μου φέρνει τρόμο.

Ο Ολυμπιακός, που έχει πάψει προ πολλού να είναι το «αμυντικό τέρας» για το οποίο μιλούσαμε πριν από 2-3 χρόνια, κερδίζει τα ντέρμπι με την επίθεσή του και βρίσκει πολιορκητικούς κριούς ακόμα και όταν το μακρινό σουτ βρίσκει σίδερο. Εάν φορτώσουμε στην εξίσωση του αγώνα τα δικά του 8/25 τρίποντα, τα 14/28 της Φενέρ και την 30άρα του Τέιλεν Χόρτον-Τάκερ, θα φτιάξουμε στατιστική ήττας για τον Ολυμπιακό.

Και όμως, η ομάδα του Μπαρτζώκα κέρδισε με +17 και έγραψε στο κοντέρ τριψήφιο νούμερο ενώ είχε μόνο δύο παίκτες με περισσότερους από 10 πόντους ενεργητικό. Τα 11+11 δίποντα που βρήκαν μέσα από τη ροή του παιχνιδιού οι δύο κορυφαίοι σκόρερς του Ολυμπιακού είναι νούμερο εξωπραγματικό ακόμα και χωρίς το 90% του Βεζένκοφ και το 82% του Φουρνιέ.

Οι «ερυθρόλευκοι» μοίρασαν 25 ασίστ και υπέπεσαν σε 7 μόνο λάθη. Έφτασαν στο εκκωφαντικό 104 μολονότι πήραν 2/12 σουτ από τους Ντόρσεϊ, Βεζένκοφ, Πίτερς, Γουόρντ. Νίκησαν με 17 παρ’ όλο που έπαιξαν άμυνα μόνο για ένα ημίχρονο. Όταν ο Σάρας αντιλήφθηκε ότι όφειλε να τραβήξει τον Χόρτον-Τάκερ στον πάγκο για να ξαναβρεί η ομάδα του το κανονικό μπάσκετ που την ανέβασε στην ευρωπαϊκή κορυφή, είδε το οικοδόμημα να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.

Από το 78-75 και μετά, στην τελική ευθεία του αγώνα, η Φενέρ πέτυχε μόλις 12 πόντους και ο Φουρνιέ μοναχός του 17. Άλλους 17 μπουμπούνισε μαζεμένους ο Γάλλος στο πρώτο ημίχρονο, όταν ο Ολυμπιακός χρειάστηκε νωρίς το ιππικό (με τρεις αλλαγές μονοκοπανιά στην περιμετρική γραμμή στο 7ο λεπτό) για να ανακόψει την προέλαση των πρωταθλητών.

«Metro, boulot, dodo», θα έλεγαν στην πατρίδα του: μετρό, δουλειά, ύπνος. Πάει να πει, ρουτίνα της καθημερινότητας, μιας καθημερινότητας ωστόσο βγαλμένης από τα νιάτα του στο Αμέρικα, και χωρίς ασύδοτους υβριστές να του τεντώνουν τα νεύρα. Ο Φουρνιέ ξαναβρήκε τον Εβάν, πάνω που είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι με όρους 2026 δεν είναι παρά ένας αναπληρωματικός υπερπολυτελείας για τα σπάνια «ρεπό» του Τάιλερ Ντόρσεϊ.

Παραεείναι όμως απλουστευτικό να πούμε ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε χάρη στα γενέθλια του Φουρνιέ. Ολόκληρη η μηχανή του δούλεψε στην εντέλεια, ιδίως όταν ποτίστηκε με αμυντικό φίλτρο. Το στραπάτσο στο Μόντε Κάρλο αρχειοθετήθηκε με την επιστροφή των Βεζένκοφ, Γουόκαπ και με το «παρών» του Ντόντα Χολ, που τελευταία παίζει σαν να μην υπήρξε ποτέ Ταϊρίκ Τζόουνς.

Το κέντρο βάρος του παιχνιδιού μετακινήθηκε με ένα τρίλεπτο του Χολ (τάπα, ασίστ, κλέψιμο, επιθετικό ριμπάουντ, τάπα, καλάθι) στις αρχές της β’ περιόδου και με ένα πεντάλεπτο του Γουόκαπ (καλάθι, ασίστ, κλέψιμο, ασίστ, ασίστ, καλάθι, ασίστ) αμέσως μετά την ανάπαυλα.

Αυτοί, μαζί με τον ΜακΚίσικ που έπαιξε 13 λεπτά σερί στο δεύτερο ημίχρονο και καμουφλάρισε πολυάριθμες αδυναμίες, τοποθέτησαν το λίπασμα για να πρασινίσει το χωράφι. Οι απουσίες των Γιάντουνεν, Μέλι έκαναν τη Φενέρ πιο ευάλωτη στα μετόπισθεν, αλλά δεν αρκούν για να δικαιολογηθεί η ισοπεδωτική κυριαρχία του Ολυμπιακού.

Όταν μοιράστηκε η λυπητερή, ουδείς «ερυθρόλευκους» είχε αριθμό μεγαλύτερο από το 24:49 (Μιλουτίνοφ) στη στήλη με τα λεπτά συμμετοχής. «Αισθάνομαι εξαντλημένος, πόσο μάλλον οι παίκτες», ομολόγησε ο Γιώργος Μπαρτζώκας, με το ροζ φύλλο στο τσεπάκι.

Η ήττα από τη Μονακό και η απώλεια του Κυπέλλου Ελλάδας έδωσαν τροφή στους καθ’ έξιν γκρινιάρηδες, αλλά το 21-11 αποτελεί ισχυρό εφαλτήριο στον δρόμο προς το φάιναλ-φορ, αφού θεμελιώνει το πλεονέκτημα έδρας για τα πλέι-οφ. Ο «αιώνιος αντίπαλος» βρίσκεται πολλά πατώματα χαμηλότερα.

Tα υπόλοιπα τα είπαμε χθες στο Gazz Floor, με τον Ιωάννη Παπαπέτρου όπως πάντοτε κορυφαίο του χορού. Εάν το χάσατε, πρώτον εσείς χάσατε, δεύτερον να έρθετε την Πέμπτη με τον κηδεμόνα σας και τρίτον μπορείτε να το παρακολουθήσετε με ένα απλό κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο. Μείνετε συντονισμένοι, διότι τα καλύτερα έρχονται.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.