Παναθηναϊκός: Στην τελική τι θέλει ένας παίκτης; Εμπιστοσύνη και κίνητρο

• Παραδοχή του λάθους του
• DNP προς... γνώση και συμμόρφωση;
• Αυτά είναι τα αποτελέσματα όταν κάποιος νιώσει, πραγματικά, σημαντικός
• Οι Έλληνες έκαναν την διαφορά

Μπορεί τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, κάπου στην Αττική ο Βασίλης Τολιόπουλος να ξυπνάει από τον ύπνο του, να τσιμπιέται και να σκέφτεται:

«Τώρα το έζησα αυτό; Πράγματι συνέβη;» Προς Θεού δεν αναφέρομαι στην εμφάνισή του, έτσι; Ταλαντούχο παιδί είναι, καντάρια μπάσκετ ξέρει και θα ξαναπαίξει το ίδιο καλά στην Euroleague. Μπορεί και ακόμη καλύτερα.

Αναφέρομαι περισσότερο στον χρόνο συμμετοχής που πήρε και στο χρονικό σημείο στο οποίο κλήθηκε να πατήσει για πρώτη φορά στο παρκέ. Ακόμα και εγώ αναρωτιόμουν εάν ήταν ο Βασίλης Τολιόπουλος εκείνος που μπήκε στο ματς λίγο πριν συμπληρωθεί το πεντάλεπτο στο παιχνίδι με την Μπασκόνια ή κάποιος άλλος που είχε μπερδευτεί και είχε φορέσει τη φανέλα με το νούμερο «27».

Παραδοχή του λάθους του

Κακά τα ψέματα. Δεν μας είχε συνηθίσει έτσι ο Εργκίν Άταμαν. Άλλωστε τα γεγονότα «μιλούσαν» από μόνα τους. Πριν από το τζάμπολ του αγώνα για την 23η αγωνιστική της Euroleague, ο 30χρονος γκαρντ είχε αγωνιστεί σε όλα και όλα δύο εκτός έδρας ματς απέναντι στην Αναντολού Εφές (04:14, χωρίς να πάρει σουτ και με 1 ριμπάουντ) και στον Ερυθρό Αστέρα (08:54 με 3 πόντους και 1/3 σουτ). Με συνολικό απολογισμό 3 πόντοι με 0/1 δίποντο και 1/2 τρίποντα σε 13:08’!

Όμως ο Τούρκος προπονητής έκτος του ότι ήταν άκρως δυσαρεστημένος από τις τελευταίες εμφανίσεις του Τι Τζέι Σορτς και σε συνδυασμό με την απουσία του Κέντρικ Ναν, έπρεπε να βρει μια άλλη λύση. Να «ψάξει» περισσότερο στον πάγκο και στο δεύτερο rotation για τον παίκτη ο οποίος θα μπορούσε να (του) κάνει τη δουλειά. Και ο «Τολιό» όχι μόνο έκανε τη δουλειά αλλά ήταν και ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Ήταν η βραδιά του. Από αυτές που κάθε παίκτης περιμένει.

Ειδικά εάν τη μία φορά παίζει και την άλλη δεν παίζει, εάν είναι παραγκωνισμένος, εάν περιμένει καρτερικά και με περίσσια υπομονή την δική του ευκαιρία. Ο Τολιόπουλος δεν γκρίνιαξε ποτέ. Και ας πίστευε μέσα του ότι πιθανόν να είχε αδικηθεί. Άλλωστε εμείς τα έχουμε πει πολλές φορές από εδώ ή από την εκπομπή «Gazz Floor» ότι ο Άταμαν τον αδικεί και ότι πρέπει να του δώσει κάποια στιγμή την ευκαιρία. Στην τελική εάν δεν δοκιμαστεί, πώς θα μπορέσει να κριθεί κιόλας;

Και δοκιμάστηκε με απόλυτη επιτυχία έχοντας 21 πόντους με 5/9 τρίποντα και 5 ασίστ σε κάτι περισσότερο από 26 λεπτά συμμετοχής. Για εμένα είναι παραδοχή του λάθος του, του Άταμαν.

DNP προς... γνώση και συμμόρφωση;

Όχι μόνο δεν γκρίνιαξε αλλά έσκυβε το κεφάλι, προσπαθούσε, δούλευε. Και επειδή ο Άταμαν (σε γενικές γραμμές και εξαιρώντας την υπόθεση Τολιόπουλου που κατά τα φαινόμενα έχει κάνει λάθος) είναι δίκαιος προπονητής θα έρθει η στιγμή που θα ανταμείψει τον δουλευταρά και πολύ περισσότερο αυτόν που θα μπει στο παρκέ και θα πρωταγωνιστήσει. Λίγο - πολύ η χρησιμοποίηση του Τολιόπολου απέναντι στην Μπασκόνια αποτέλεσε και παραδοχή του λάθους του. Ε, δεν ήταν ανεξήγητο το γεγονός ότι δεν είχε πάρει έως τώρα την ευκαιρία του; Εγώ να δεχτώ ότι με τον Ναν στην 12άδα και δίπλα του, τους Γκραντ, Σλούκα, Σορτς θα ήταν δύσκολο να βρει χρόνο συμμετοχής. Όμως την περασμένη εβδομάδα στο Μόναχο; Ανεξήγητο.

Και το ότι είναι δίκαιος προπονητής ο Άταμαν φάνηκε από το DNP που είχαν οι Σορτς και Γιούρτσεβεν σε αυτό το παιχνίδι. Όπως σας είχα αναφέρει την επόμενη ημέρα των σκληρών δηλώσεων του Τούρκου τεχνικού στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, αυτοί οι δύο ήταν που συγκέντρωσαν και τα περισσότερα «πυρά» του. Και σε καμία περίπτωση δεν θα κοιτάξει αριθμούς, ονόματα και συμβόλαια. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να «παρκάρει» τα 2.2 του Σορτς και το 1.3 του Γιούρτσεβεν και να εμπιστευτεί τα 500.000 ευρώ του Τολιοπούλου. Άλλωστε η απόδοση στο παρκέ δεν μετριέται με τα χρήματα, αλλά με την διάθεση, την όρεξη, τη δίψα, τη θέληση, το ταλέντο, την αποφασιστικότητα, την προσήλωση, την συγκέντρωση και την winner mentality που απαιτεί ο Άταμαν από τους παίκτες του.

Από τη στιγμή που ο Σορτς δεν βρίσκεται σε καλό φεγγάρι και ο Τούρκος σέντερ εξακολουθεί να είναι στα περισσότερα παιχνίδια «μηδέν οξέα, μηδέν λιπαρά» έπρεπε να πάρει τα δραστικά μέτρα που είχε προαναγγείλει. Δεν αποκλείω το γεγονός ότι δεν αγωνίστηκαν ούτε δευτερόλεπτο απέναντι στη Μπασκόνια να ήταν «προς γνώση και συμμόρφωσή» τους. Και το λέω αυτό διότι περιμένω να δω τον Σορτς κόντρα στην Μακάμπι Τελ Αβίβ. Έχει τα χαρακτηριστικά που χρειάζονται και είναι απαραίτητα για τις απαιτήσεις του συγκεκριμένου ματς. Αντίθετα για τον Γιούρτσεβεν δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά ότι μπορεί να ανταποκριθεί αμυντικά απέναντι στην αθλητικότατη ομάδα των Ισραηλινών.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα όταν κάποιος νιώσει, πραγματικά, σημαντικός

Επιστρέφω στον Τολιόπουλο. Ξέρετε είναι πολύ δύσκολο για έναν παίκτη ο οποίος βρίσκεται μεταξύ πάγκου και εκτός 12άδας να είναι πνευματικά έτοιμος ώστε να μπορεί να αποδώσει σε τόσο υψηλό επίπεδο. Και εδώ φάνηκε το πόσο «άνιωθος» είναι ο συγκεκριμένος παίκτης. Κρύο αίμα. Ice in his veins όπως λένε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και έχει εξελιχθεί σε πανηγυρισμό (όπως του Ναν).

Μαζί με τον Κέντρικ Ναν και τον Κώστα Σλούκα, ο Τολιόπουλος είναι (κατά τη προσωπική μου άποψη) ο παίκτης ο οποίος θα ζητήσει να πάρει το κρίσιμο σουτ (ή κάποια κρίσιμα σουτ) πιστεύοντας μέσα του ότι θα ευστοχήσει. Και αν είναι ύστερα από ντρίπλα που είναι και το δυνατό του σημείο; Ακόμα καλύτερα!

Πολλώ δε μάλλον όταν νιώσει μέσα του ότι μπορεί να φανεί σημαντικός για την ομάδα του. Ότι η ομάδα του περιμένει πολλά από εκείνον. Υπάρχει καλύτερο πράγμα για εκείνον; Να γνωρίζει (ή να τον κάνει η ομάδα του και ο προπονητής του να το καταλάβει) ότι τον εμπιστεύονται και να του δίνουν συνέχεια κίνητρο. Θέλει κάτι άλλο μετά; Και αν είχε τις (δικαιολογημένες) αμφιβολίες του, στο ματς με την Μπασκόνια άρχισαν σιγά-σιγά να διαλύονται. Μέχρι φυσικά το επόμενο ματς.

Το ότι ο Τολιόπουλος είχε τον δεύτερο μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής από παίκτη Παναθηναϊκού με 26:19 λεπτά (μετά τα 29:02’ του Τζέριαν Γκραντ) δεν του εγγυάται ότι θα επαναληφθεί στο Τελ Αβίβ ή στη Λυόν την επόμενη εβδομάδα. Σίγουρα όμως ο Άταμαν κοιτάζει, πλέον, τον 30χρονο γκαρντ με… άλλο μάτι. Και ότι ούτε καν με την άκρη του ματιού του σε κάποια θέση του πάγκου.

Με αυτήν εμφάνιση ο Τολιόπουλος ναι μεν δικαίωσε τον προπονητή του ο οποίος τον επέλεξε από νωρίς για να παίξει αλλά από την άλλη τον… εξέθεσε κιόλας υπενθυμίζοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι θα μπορούσε να είχε πάρει περισσότερο χρόνο συμμετοχής και σε πολλά άλλα παιχνίδια που είχαν προηγηθεί.

Οι Έλληνες έκαναν την διαφορά

Δεν μου αρέσει να κοιτάζω πίσω. Ό,τι έγινε-έγινε. Και ας αποτέλεσε αυτό το ματς και αυτή η εμφάνιση του Τολιόπουλου ως ένα εφαλτήριο για να κάνει ο Άταμαν δεύτερες και τρίτες σκέψεις όσον αφορά κάποιους παίκτες που είχε ξεχασμένους. Όπως και τον Σαμοντούροβ, ο οποίος στο Μόναχο έπαιξε εννέα λεπτά, είχε 2/2 τρίποντα ανοίγοντας την άμυνα των Βαυαρών στο πρώτο ημίχρονο και στη συνέχεια παρακολούθησε το παιχνίδι από τις… καλύτερες θέσεις του SAP Garden. Απέναντι στην Μπασκόνια ήταν χάρμα ιδέσθαι. Και επιθετικά με τους 11 πόντους του αλλά και αμυντικά με το τρομερό μπλοκ πάνω στον Ντιόπ στην προσπάθεια του παίκτη της ισπανικής ομάδας να καρφώσει. Ένα hustle play με την διαφορά στο +17 και με τέσσερα, μόλις, λεπτά να απομένουν για το τέλος.

Θετικός και ο Καλαϊτζάκης. Ο Σλούκας από την άλλη ήταν και πάλι ο… γνωστός Σλούκας μετά από 2-3 ματς που δεν είχε παίξει καλά. Εξαιρετικός και στην εκτέλεση (15π.) αλλά και στην δημιουργία του (5ασ.) κάνοντας την διαφορά.

Κοινώς οι Έλληνες είχαν την τιμητική του απέναντι στην Μπασκόνια σκοράροντας τους 52 από τους 93 πόντους του Παναθηναϊκού. Και με τους Χολμς και Φαρίντ να μοιράζονται ιδανικά τη θέση του σέντερ, με τον Άταμαν να κρατάει και τους δύο παίκτες πολύ φρέσκους κάθε φορά που πατούσαν το πόδι τους στο Glass Floor. Και ξαναλέω κάτι. Επειδή πιστεύω ότι ο Άταμαν είναι ένας δίκαιος προπονητής ο οποίος είχε κάνει λάθος με τον Τολιόπουλο, θεωρώ ότι δεν θα το επαναλάβει και ότι από εδώ και στο εξής θα τον χρησιμοποιεί διαφορετικά. Και να σας πω και κάτι χαρακτηριστικό; Ίσως η ενοχή του Άταμαν να αποτυπώθηκε στο γεγονός ότι έκανε δύο φορές high five με τον Τολιόπουλο όταν τον απέσυρε από το ματς. Και ο Άταμαν δεν τα κάνει αυτά. Με κανέναν παίκτη. Σπάνια δίνει χέρι σε κάποια αλλαγή. Σχεδόν ποτέ δηλαδή.

Εν κατακλείδι ήταν μια νίκη που είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός. Τόσο για τη νίκη ως… νίκη, όσο -και περισσότερο- με την εμφάνιση με την οποία ήρθε. Με καλή άμυνα και κατα διαστήματα καλό μπάσκετ. Ήταν μια νίκη που ΕΠΡΕΠΕ να πάρει πριν από τη δύσκολη αποστολή στο Τελ Αβίβ απέναντι στην Μακάμπι. Αν δεν είχε προηγηθεί η ήττα στο Μόναχο ίσως να μην υπήρχε τόσο μεγάλο «πρέπει» όσο υπάρχει τώρα. Και είναι εφάμιλλο με το «ΠΡΕΠΕΙ» κόντρα στη Μπασκόνια…

VISA
Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.