Ένας καμικάζι και ένα φάντασμα

O Παναθηναϊκός είχε τις ευκαιρίες του για να κερδίσει το ντέρμπι, αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν ασέβεια σε βάρος του μπάσκετ. Απέναντι στον διαβασμένο, συγκεντρωμένο και έτοιμο για όλα Ολυμπιακό, παρουσιάστηκε μία ομάδα φάντασμα, που για κάποιον λόγο πίστευε ότι θα άρπαζε κληρονομικώ τω δικαιώματι τη νίκη μέσα από τα δόντια της ήττας.

Αλλά σε τέτοια ντέρμπι, όπου το «θέλω» είναι συχνά ισχυρότερο από το «μπορώ», τα δόντια της ήττας είναι τα πιο κοφτερά. Οι δύο ομάδες βάδιζαν προς αντίθετες κατευθύνσεις τις προηγούμενες εβδομάδες, αλλά χθες συναντήθηκαν ξανά και κοίταζαν ανάποδα, σαν τους μαραθωνοδρόμους που συναντιούνται εκ νέου αμέσως μετά το μέσον της διαδρομής.

Ο Ολυμπιακός ξαναβρήκε τον βηματισμό του και τρέχει προς τα μπρος με δύο εκκωφαντικά διπλά σε οκτώ ημέρες, ενώ ο Παναθηναϊκός ξαναβρήκε τον αλλοπρόσαλλο εαυτό του και κουτρουβαλάει, πάνω που είχε την ευκαιρία να πιάσει την κορυφή. Εκτός των άλλων, οι «ερυθρόλευκοι» δίδαξαν σε εαυτούς και αλλήλους τον τρόπο για να νικηθεί ο οικοδεσπότης του φάιναλ-φορ μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Το πρώτο εφόδιο είναι η αγωνιστική προετοιμασία, το δεύτερο η πνευματική. Διαβάζεται και με την αντίστροφη φορά. Ο Παναθηναϊκός έμεινε μετεξεταστέος τόσο στις ερωτήσεις του κορμιού όσο και στις ερωτήσεις του μυαλού. Αν για το πρώτο σκέλος υπάρχει δικαιολογία (οι χαμένες προπονήσεις πολλών βασικών), το δεύτερο δεν αντέχει καμία κριτική και κανένα άλλοθι. Όπως θα έλεγε μια ψυχή, ο Παναθηναϊκός κρατούσε στα δόντια του όχι μαχαίρι, αλλά γκοφρέτα.

Εάν ο Ολυμπιακός κινδύνευσε να απωλέσει τα με πολύ ιδρώτα και φαιά ουσία κεκτημένα, το οφείλει στην αρνητική παρουσία του Εβάν Φουρνιέ στο πρώτο ημίχρονο. Το second unit μπορεί ενδεχομένως να ζήσει χωρίς το σουτ του Πίτερς και χωρίς πόντους από τις θέσεις «1» και «3», αλλά δίχως το σκοράρισμα του Γάλλου είναι αδύνατο να επιβιώσει. Πόσο μάλλον, να τον κουβαλήσει κιόλας στις πλάτες του.

Το σκορ στη β’ περίοδο ήταν 30-15 και η χλιαρή άμυνα του Φουρνιέ στον αρχικά άσφαιρο Ναν έκανε την κατάσταση ακόμα χειρότερη. Οι λύσεις που βρήκε ο Παναθηναϊκός, οι όποιες, προήλθαν από τη γνώριμη τακτική του Άταμαν: ανακατεύουμε την τράπουλα μέχρι να βγουν οι άσοι πάνω πάνω ή μέχρι να εμφανιστεί κάποιος φαντομάς (τύπου Ρογκαβόπουλου) από την άκρη του πάγκου.

Όπως αναμενόταν, ο Γιώργος Μπαρτζώκας αποφάσισε να σφίξει το ροτέισιον όσο το επέτρεπε η ηλικία μονάδων κομβικής σημασίας για την ομαδική λειτουργία, όπως ο Παπανικολάου και ο Γουόκαπ. Ωστόσο, οι έμπειροι έλαβαν ψήφο εμπιστοσύνης και αντάμειψαν τον προπονητή τους.

Ο Φουρνιέ κατόρθωσε να φρενάρει τον αβοήθητο και φυσιολογικά κουρασμένο Ναν, ενώ ο Μόντε Μόρις έτρεξε σωστά την ομάδα μέσα σε πρωτόγνωρο για τα δικά του αυτιά χαλασμό. Πήρε πρωτοβουλίες, έδωσε σωστές βοήθειες στην άμυνα, θα έφτανε και σε διψήφιο αριθμό πόντων αν δεν έχανε βολές.

Ο Ντόντα Χολ έπαιξε με το πάθος του ανθρώπου που φοβάται ότι θα χάσει τη θέση του και έδωσε ανάσες στον απολαυστικό Μιλουτίνοφ και εμμέσως στον Σάσα Βεζένκοφ, ο οποίος ξαναείδε καθαρά τον ορίζοντα όταν η μπάλα πήρε τις σωστές στροφές. Μπορεί το νικητήριο καλάθι του Ολυμπιακού (από τον Ντόρσεϊ στα 00:50) να ήταν απόκτο της συνταγής ένας εναντίον της λογικής, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά όταν όλοι αμύνονται με νύχια και με δόντια.

Η τελική στατιστική δίνει στους «ερυθρόλευκους» 21 ασίστ για 13 λάθη, αλλά και 15 ανανεωμένες κατοχές και εννέα διαφορετικούς σκόρερς (εκ των οποίων οι πέντε έβαλαν τουλάχιστον 8 πόντους) και τρεις ψηλούς που μάζεψαν από 7-9 ριμπάουντ έκαστος και συνολικά μία εικόνα καταλυτικής κυριαρχίας, παρ’ όλο που ένα ιλιγγιώδες προβάδισμα εξανεμίστηκε μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο, όπως και στη Μπολόνια.

Ποιος θα βρεθεί να ισχυριστεί ότι το αποτέλεσμα είναι άδικο; Μόνο ο Άταμαν είδε κατάφωρη αδικία, ίσως επειδή είναι μέρος του job description, να αποδίδεται κάθε ήττα στη διαιτησία. Στον επόμενο -ή μάλλον στον προηγούμενο- τόνο, ο Τούρκος έριξε κάτω από τις ρόδες τους παίκτες του και βασικά τα «τεσσάρια», που δεν πέτυχαν ούτε έναν πόντο στο ματς. Λες και δεν έπαιξαν απόψε στο «4» ο Όσμαν (13 π.) και ο Ρογκαβόπουλος (10 π.).

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο για όποιον καθίσει να μελετήσει τη διακύμανση του σκορ, το ντέρμπι κρίθηκε στο ξεκίνημα, όταν ο καμικάζι Ολυμπιακός κατάλαβε ότι δεν είχε τίποτε να φοβηθεί, πέρα από τον κακό εαυτό του, που πάντως δεν είναι και τόσο ακριβοθώρητος φέτος.

Οι παίκτες του Μπαρτζώκα προηγήθηκαν με 17 πόντους χωρίς να κάνουν κάτι ακραίο στο γήπεδο και δίχως να έχει γενέθλια κάποιο από τα αστέρια τους. Ήταν κανονικός Ολυμπιακός και πήγαινε πάντοτε από τον σίγουρο δρόμο, απέναντι σε έναν αντίπαλο ασυνάρτητο και ασουλούπωτο, που ακόμα και όταν έβρισκε λύσεις δεν ήξερε τι να τις κάνει.

Ακόμα και ο πολύς Ναν χρειάστηκε ένα δεκάλεπτο για να ανοίξει τον λογαριασμό του και να γίνει πολύς. Στο ίδιο διάστημα, οι αποσβολωμένοι θεατές είδαν τους «ερυθρόλευκους» να καρφώνουν μέσα στο μποτιλιάρισμα ο ένας μετά τον άλλον, κατάπληκτοι και οι ίδιοι από την υποτυπώδη αντίσταση που αντιμετώπιζαν: ο Παπανικολάου, ο Μιλουτίνοφ, ο Χολ, ακόμα και ο Βεζένκοφ.

Ο Ντόρσεϊ ήταν ο γνωστός Ντόρσεϊ του 2025-6, που ήρθε από το πουθενά και πάει στο παντού. Κάποιος ξένος δημοσιογράφος τον ρώτησε αν πλέον οραματίζεται τον τίτλο του MVP και να που κανένας εκεί γύρω δεν ξαφνιάστηκε. Άλλο τίποτε δεν χρειάζεται να προσθέσει κάποιος για την περίπτωσή του. «Όταν παίζω δεν σκέφτομαι καν», πρόσθεσε ο ίδιος. «Απλά, παίζω».

Eάν ο Παναθηναϊκός κέρδιζε απόψε, θα έπαιρνε απόσταση 3 νικών από τον άσπονδο αντίπαλό του, στο halfway point της σεζόν. Πλέον, η διαφορά μεταξύ τους είναι ...το ντέρμπι του Φαλήρου σε μερικούς μήνες. Ο Ολυμπιακός, που από τον περασμένο Ιούνιο κερδίζει τη μία μετά την άλλη τις κρίσιμες μονομαχίες, μετράει πλέον 10 σερί ευρωπαϊκές νίκες επί των «πρασίνων». Και δικαιούται βάσιμα να πιστεύει ότι τον Μάρτιο θα τις κάνει 11.

Τώρα που ολοκληρώσατε την ανάγνωση, κοπιάστε στο Gazz Floor, όπου έχει ήδη ξεκινήσει η ανάλυση του ντέρμπι και της επόμενης ημέρας, με Ιωάννη Παπαπέτρου και Hoopfellas. Mπορείτε επίσης να παρακολουθήσετε το φρέσκο Old School, επί παντός του μπασκετικού επιστητού, ακολουθώντας αυτόν εδώ τον σύνδεσμο. Και εδώ κάτι για τον Ταϊρίκ Τζόουνς, μέχρι να μάθουμε με σιγουριά ποιος είναι ότι ο επόμενος προορισμός, εδώ, υπό μορφή ψαλμωδίας.