Παναθηναϊκός: Δώσε τους κίνητρο και πάρε τους την ψυχή

• «Τρέφεται» από την… αμφισβήτηση
• Τα credits και πάλι στον Άταμαν
• Πόσο (μα πόσο) έλειψε ο Όσμαν
• Αρχηγού παρόντος...
• Ο ρόλος του Καλαϊτζάκη

Συζητούσαμε στην εκπομπή «Gazz Floor» λίγες ώρες πριν από το τζάμπολ του αγώνα με τη Χάποελ Τελ Αβίβ για την 17η αγωνιστική της Euroleague, για τις ομοιότητες που υπάρχουν σε αυτήν την διπλή αγωνιστική για τον Παναθηναϊκό συγκριτικά με την προηγούμενη «διαβολοβδομάδα» και τα back to back παιχνίδια σε Παρίσι και Μαδρίτη. Και όπως αναφέραμε χαρακτηριστικά ήταν πολλές.

Και τότε ο Παναθηναϊκός προέρχονταν από βαριά ήττα και κάκιστη εμφάνιση στο Βελιγράδι. Το αποτέλεσμα; Άμεση αντίδραση και δύο μεγάλες εκτός έδρας νίκες απέναντι στην Παρί και στη Ρεάλ. Κάτι ανάλογο είχε να αντιμετωπίσει και αυτήν την «διαβολοβδομάδα». Είχε προηγηθεί νέα βαριά ήττα στο Μιλάνο με σχεδόν ανύπαρκτη αμυντική παρουσία και έπρεπε να αντιδράσει. Ξανά.

«Τρέφεται» από την… αμφισβήτηση

Και όχι μόνο αντέδρασε, αλλά το έκανε με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Δεν είναι ότι απλά έφτασε στο 2/2 σε διάστημα 48 ωρών, αλλά είναι ο τρόπος με τον οποίο το έκανε και απέναντι σε ποιες ομάδες το κατάφερε! Παίζοντας σεμιναριακή άμυνα στο μεγαλύτερο διάστημα των συνολικά 80 λεπτών σε αυτά τα δύο παιχνίδια που ακολούθησαν του αγώνα με την Αρμάνι, ο Παναθηναϊκός πρώτα υπέταξε την Φενέρμπαχτσε (και μάλιστα την κέρδισε μέσα στο σπίτι της) την πιο φορμαρισμένη ομάδα και κάτοχο του τροπαίου της Euroleague η οποία μετρούσε έξι σερί νίκες ενώ στη συνέχεια «κατάπιε» την πρωτοπόρο της κατάταξης, Χάποελ Τελ Αβίβ!

Δηλαδή τι πρέπει να γίνεται; Να χάνει ένα ματς «πολλά με λίγα» και στη συνέχεια να γυρίζουν όλοι τον διακόπτη τους και να βγάζουν τις πραγματικές τους δυνατότητες; Φυσικά και αστειεύομαι. Όμως είναι δεδομένο, πλέον, ότι ο Παναθηναϊκός «τρέφεται» από το κίνητρο.

Όταν αρχίσει να μπαίνει στην κουβέντα η αμφισβήτηση και το «ίσως να μην είμαστε τόσο καλοί όσο πιστεύουμε», αυτομάτως αλλάζει άρδην το «τσιπάκι» και έχουν το μαχαίρι στα δόντια. Όπως έγραψα και μετά το ματς στην Πόλη κόντρα στη Φενέρμπαχτσε, μπήκαν στο παρκέ με μάτια που γυάλιζαν. Όπως ακριβώς πρέπει να μπαίνουν σε ΚΑΘΕ παιχνίδι της Euroleague. Και αυτό διότι δεν συγχωρείται ούτε ένα… δευτερόλεπτο χαλάρωσης στη συγκεκριμένη διοργάνωση.

Τα credits και πάλι στον Άταμαν

Και πρέπει να πιστωθεί τα περισσότερα credits ο Εργκίν Άταμαν ο οποίος είχε προετοιμάσει στο 100% την ομάδα του για αυτά τα δύο ματς. Όχι 99.9%, αλλά 100%. Καθένας ήξερε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει. Ήξερε ποιος θα ήταν ο ρόλος του. Και απέναντι στη Φενέρ, αλλά και τώρα κόντρα στή Χάποελ. Με δεδομένη την κρισιμότητα και τη δυναμική των δύο ομάδων, θεωρώ ότι ίσως να ήταν οι δύο μεγαλύτερες νίκες του Παναθηναϊκού φέτος. Μαζί με το διπλό στη Μαδρίτη.

Ότι ήταν απολύτως προετοιμασμένος και έτοιμος να «θυσιάσει» ακόμα και τις αρχές του, φάνηκε από το πρώτο τζάμπολ του αγώνα. Επέλεξε αμυντική πεντάδα που θα έδινε σκληράδα, ενέργεια και μέγεθος, έχοντας ως απώτερο σκοπό τον περιορισμό των pick n’ roll των Μίτσιτς και Μπράιαντ. Περίμενε κανείς ότι θα ξεκινούσε ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης στην πεντάδα μαζί με τον Γκραντ, τον Όσμαν, τον Μήτογλου και τον Γιούρτσεβεν; Ενδεχομένως όχι, αλλά όποιος το σκέφτηκε ήταν και πολύ λογικό να το σκεφτεί. Η Χάποελ έχει πολύ ποιοτικά γκαρντ και ο Άταμαν ήθελε να τους καταστρέψει το παιχνίδι τους. Και το κατάφερε. Με τον Καλαϊτζάκη σχεδόν να «εξαφανίζει» από το glass floor τον Μίτσιτς, η ισραηλινή ομάδα έχασε μεγάλο μέρος από τη δυναμική της.

«Θυσίασε» λοιπόν ο Άταμαν το επιθετικό του δόγμα, αλλά γνώριζε πολύ καλά ότι έτσι και ΜΟΝΟ έτσι θα μπορούσε να μετατρέψει τον Παναθηναϊκό σε «αφεντικό» του αγώνα. Άλλωστε με αυτήν την συνταγή «πέτυχε» στην Κωνσταντινούπολη, την ίδια συνταγή έπρεπε να εφαρμόσει και απέναντι στους Ισραηλινούς. Ή σχεδόν την ίδια και αυτό διότι έκανε ακόμα πιο σκληρή την ομάδα του αφήνοντας (στο ξεκίνημα του αγώνα) τον Κέντρικ Ναν στον πάγκο.

Με τα «εάν» και τα «εφόσον» δεν γράφεται καμία ιστορία αλλά σε μια υπόθεση εργασίας που δεν υπήρχε αυτό το αμυντικό φίλτρο μετά το πρώτο τζάμπολ του αγώνα και η Χάποελ έβρισκε επιθετικό ρυθμό, πολύ φοβάμαι ότι η συνέχεια θα ήταν πολύ διαφορετική και ενδεχομένως όχι υπέρ του Παναθηναϊκού. Ίσως οι «πράσινοι» να κυνηγούσαν το σκορ και στη συνέχεια να έτρεχαν και να μην έφταναν. Ακόμα και έτσι η Χάποελ έβρισκε μομέντουμ και ρυθμό ανατρέποντας την εις βάρος της κατάσταση με αποτέλεσμα να ανακτούσε τα ηνία του αγώνα.

Πόσο (μα πόσο) έλειψε ο Όσμαν

Για δεύτερο σερί παιχνίδι αποδείχθηκε το πόσο κομβική ήταν η απουσία του Όσμαν τις τελευταίες τρεις εβδομάδες. Υπενθυμίζω ότι έχασε τρία παιχνίδια μετά το διάστρεμμα στις 20 Νοεμβρίου στο ματς με την Ντουμπάϊ BC, όπου ο Παναθηναϊκός γνώρισε δύο ήττες (από Βαλένθια εντός και Αρμάνι εκτός) και νίκησε μόλις τη μία φορά (την Παρτίζαν στο Telekom Center Athens).

Ο φόργουορντ που μπορεί να «γεμίσει» το παιχνίδι της ομάδας του. Δεν ήταν μόνο οι 17 πόντοι που σημείωσε και το γεγονός ότι μοιάζει με «καθαρόαιμο» κάθε φορά που τρέχει στο ανοικτό γήπεδο, ούτε και το πόσο αξιόπιστος έχει γίνει με τα σουτ έξω από τα 6.75 μέτρα. Στέκομαι περισσότερο στην σκληράδα που έδωσε στον Παναθηναϊκό, στο αμυντικό μέγεθος που πρόσθεσε, στην ενέργεια που έβγαλε, όπως επίσης και στο hustleness που τον διακατέχει.

Θα κυνηγήσει μπάλες, θα βουτήξει, ενώ «υπηρετεί» τα αμυντικά του καθήκοντα, είτε έχει να μαρκάρει στο χαμηλό ποστ (κάτι που έκανε απέναντι στον Οτούρου κατά τη διάρκεια του αγώνα), είτε έχει να μαρκάρει στην περιφέρεια (κάτι που επίσης το έκανε πάνω στον Μίτσιτς) χάρη στα γρήγορα πόδια του και στην ικανότητά του να «κυνηγήσει» τον οποιονδήποτε αντίπαλο.

Ο Τσέντι Όσμαν δεν κάνει την διαφορά μόνο για το σκοράρισμα του αλλά για την πληθωρική παρουσία του σε κάθε ματς. Είναι από τους πιο κομβικούς παίκτες του Παναθηναϊκού και θεωρώ ότι στα δύο τελευταία παιχνίδια αποδείχθηκε και το ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ είχε λείψει από την ομάδα σε αυτό το διάστημα των 25 (περίπου) ημερών.

Αρχηγού παρόντος...

Θα ήθελα να γράψω για τον Σλούκα, αλλά οι λέξεις έχουν αρχίσει να στερεύουν. Όσο πλούσιο και αν είναι το ελληνικό λεξικό. Απλά θα επαναλάβω αυτό που έγραψα στο live του αγώνα και μόλις άρχισε να παίρνει την κατάσταση στα χέρια του για το «πράσινο» ξέσπασμα και το μομέντουμ που έδωσε στην ομάδα του.

Όπως λένε και οι Αμερικανοί «when the tough gets going the going gets tough». Δηλαδή στα δύσκολα θα βγουν μπροστά αυτοί που… πρέπει να βγουν. Και ο Σλούκας ΔΕΝ κρύφτηκε ποτέ στην καριέρα του. Όταν τον είχε πραγματικά ανάγκη ο Παναθηναϊκός ώστε να «ξεκλειδώσει» το μομέντουμ που έψαχνε στην 4η περίοδο, εκείνος πήρε την μπάλα στα χέρια του… and the rest is history.

Μιας και είπα Σλούκας. Ένα ακόμα ματς με «μηδέν» λάθη ο αρχηγός του «τριφυλλιού»! 4 ασίστ - κανένα λάθος. Έφτασε αισίως τις 96 ασίστ τη φετινή χρονιά για μόλις 15 λάθη. Μιλάμε ο άνθρωπος είναι εξωπραγματικός με αυτά που κάνει φέτος και μάλιστα τρεις εβδομάδες πριν σβήσει 36 κεράκια στην τούρτα των γενεθλίων του.

Και όσον αφορά το ματς, εάν προσθέσουμε και τις 6 τελικές πάσες του Τζέριαν Γκραντ ο οποίος ήταν επίσης αλάνθαστος, μάνι-μάνι οι δυο τους είχαν 10 ασίστ για κανένα λάθος! Και συνολικά ο Παναθηναϊκός 17 για μόλις 4. Ε, πώς να χάσει με τέτοια νούμερα; Και ας είχε μόλις 7/26 τρίποντα και ποσοστό 26.9%. Ήταν τόσα πολλά τα ελεύθερα που σουτ που χάθηκαν (με τον Χουάντσο να ξεκινάει με 1/1 και να τελειώνει με 1/7!) που η αναλογία ασίστ λαθών θα μπορούσε να ήταν ακόμα πιο εξωπραγματική!

Ο ρόλος του Καλαϊτζάκη

Τα εύσημα πρέπει να δοθούν στον Παναγιώτη Καλαϊτζάκη. Ένα παιδί το οποίο γνωρίζει πολύ καλά ότι θα πάρει χρόνο μέσα από την άμυνα του, ότι θα πάρει χρόνο σε ειδικές καταστάσεις, ότι θα πάρει χρόνο που μπορεί να είναι και μόλις μερικά δευτερόλεπτα, ότι σε κάποια ματς δεν θα αγωνιστεί καθόλου, ότι θα πρέπει να είναι έτοιμος να ανταποκριθεί ακόμα και στην μία λεπτομέρεια που θα του ζητηθεί. Στα δικά μου μάτια ο «Κάλα» είναι πιστός στρατιώτης του Παναθηναϊκού. Ξέρει πολύ καλά που βρίσκεται και το κυριότερο; ΤΙ πρέπει να κάνει.

Ο Μίτσιτς θα ακούει Καλαϊτζάκη και αλλάζει στενό μετά το ματς της Πέμπτης (18/12). Του είχε γίνει πραγματική σκιά. Δεν τον άφηνε να πάρει ανάσα. Ήταν κολλημένος πάνω του. Του χάλασε το παιχνίδι του. Και όταν ο παίκτης-σταρ της ομάδας, ο βασικός δημιουργός, εκείνος που επωμίζεται τις περισσότερες αποφάσεις του αγώνα για την ομάδα του χάσει το μυαλό του, τότε το πρόβλημα είναι μεγάλο. Και θαρρώ φάνηκε σε αυτό το παιχνίδι. Του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια περισσότερο για το πόσο έτοιμος παρουσιάζεται κάθε φορά που αγωνίζεται προκειμένου να βγάλει εις πέρας τα (αμυντικά) καθήκοντα του.

Τώρα; Τώρα η Ζαλγκίρις στο Κάουνας. Εάν περάσει και από τη Λιθουανία ο Παναθηναϊκός θα έχει βάλει πολύ γερές βάσεις ενόψει του β’ γύρου ενώ θα έχει κρατήσει την ψυχολογία στα ύψη ενόψει και του πολύ μεγάλου ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στις 2 Ιανουαρίου.

ΥΓ: Ο Παναθηναϊκός έπραξε όπως έπρεπε να πράξει και όπως θα έπραττε ένας μεγάλος σύλλογος. Είτε στην Ευρώπη, είτε στο ΝΒΑ. Αφαίρεσε το διαρκείας από τον φίλαθλο της ομάδας μετά το επεισόδιο που είχε με τον ιδιοκτήτη της Χάποελ Τελ Αβίβ, δίνοντας να καταλάβουν όλοι αυτά τα περιστατικά δεν έχουν και δεν θα έχουν ποτέ καμία θέση μέσα στον αθλητισμό!

ΥΓ2: Ορθή η απόφαση του Άταμαν να αφήσει εκτός ο Ρισόν Χολμς. Ιατρικώς είναι 100% έτοιμος αλλά σ’ ένα ματς όπου υπήρχε «πρέπει», ήταν υψηλών απαιτήσεων και θα υπήρχε και μεγάλη ένταση, ίσως να ήταν ρίσκο η χρησιμοποίηση του. Θα παίξει με τον Ηρακλή (20/12) και στη συνέχεια θα ταξιδέψει για το Κάουνας.