Ολυμπιακός: Παιχνίδια που τα κερδίζεις στο πρώτο, όχι στο τελευταίο πεντάλεπτο

Βγάζοντας στην άκρη τα όσα συνέβησαν με τον Κίναν Έβανς, περίπου 48 ώρες πριν το τζάμπολ, ο Ολυμπιακός έμοιαζε να παίζει με τα λευκά στην παρτίδα. Η Αρμάνι ήταν ταλαιπωρημένη από τις απουσίες, είχε μια τετράδα βασικών παικτών της εκτός, την ώρα που οι «ερυθρόλευκοι», έχοντας κερδίσει και τη Ζάλγκιρις, με ένα «διπλό» θα παρέμεναν στην κορυφή της κατάταξης.

Τέτοια παιχνίδια συνήθως μπαίνεις και τα κερδίζεις στο... πεντάλεπτο. Κάνοντας τους αντιπάλους σου να καταλάβουν πού έχουν μπλέξει, με την απαιτούμενη σκληράδα. Τι έκανε ο Ολυμπιακός; Επέτρεψε στους Ιταλούς να σουτάρουν 50% τρίποντο, να μαζέψουν τα επιθετικά ριμπάουντ, να νιώσουν άνετα.

«Προφανώς η δική μας προσέγγιση στο πρώτο μέρος δεν ήταν επαρκής» ανέφερε ο κόουτς Μπαρτζώκας στις δηλώσεις του, μετά το φινάλε της αναμέτρησης. Τα 35 λεπτά έμοιαζαν καταστροφικά, για έναν Ολυμπιακό που τίποτα δε λειτουργούσε.

Όχι κατά μόνας, διότι η εμφάνιση του Άλεκ Πίτερς ήταν συγκλονιστική. Το hero ball του Τάιλερ Ντόρσεϊ έφερε μερικές ανάσες, αλλά ο Ολυμπιακός θύμισε... Ολυμπιακό για κάποια σκόρπια δίλεπτα.

Ακόμα και έτσι, έφτασε να παίζει αυτό το παιχνίδι στο σουτ και να βρίσκει ευκαιρία ισοφάρισης. Κάτι που δεν άξιζε και στο φινάλε δεν πήρε. Παίρνοντας τα δεδομένα από την ανάποδη, ο Σάσα Βεζένκοβ πήρε την ευκαιρία να στείλει το ματς στην παράταση και πολύ καλά έκανε.

Ακόμα και αν το βράδυ «φώναζε» Πίτερς. Δε γνωρίζω αν το play του Γιώργου Μπαρτζώκα είχε ως πρώτο πλάνο το σουτ του Βεζένκοβ. Με πρώτη ματιά από το γήπεδο, εικάζω πως όχι. Η Αρμάνι έκλεισε τις εισαγωγικές πάσες και προς αποφυγή των πέντε δευτερολέπτων, ο Βεζένκοβ υποδέχτηκε την μπάλα, πήρε ένα σουτ που για άλλους μοιάζει δύσκολο, αλλά έχει στο ρεπερτόριό του. Ανέλαβε την ευθύνη, ανάλογη με το «ύψος» του στην ομάδα. Πριν από μερικές εβδομάδες θυσίασε ένα δικό του, καλό σουτ, απέναντι στην Εφές, για ένα καλύτερο του Τάισον Γουόρντ. Τώρα, το καλύτερο δεν υπήρχε, οπότε σωστά ανέλαβε να εκτελέσει.

Πάμε όμως παρακάτω. Οι «ερυθρόλευκοι» αρχικά έμειναν στο παιχνίδι με τα σουτ του Πίτερς, οπότε το small ball ήταν μονόδρομος. Το δεύτερο ημίχρονο δεν είχε ούτε Χολ, ούτε Λι, αφού η 2nd unit παρέδωσε λευκή κόλλα στο διάστημα που συνυπήρξε. Ο κατάκοπος Γουόκαπ έγινε ΜακΚίσικ, ως δεύτερος χειριστής και ο Μιλουτίνοφ για να πάρει ανάσες και να βρεθεί μια λύση στο pick n' pop του Μπούκερ, έγινε small ball.

Η συνύπαρξη των Φουρνιέ και Ντόρσεϊ δε λειτούργησε για ακόμα μια βραδιά. Ο Γάλλος έγινε Γουόρντ για μεγαλύτερη αμυντική ισορροπία και αν σε κάτι οφείλει να βελτιωθεί ο Ολυμπιακός είναι σε αυτό το κομμάτι. Στη συνύπαρξη των δύο «όπλων» του στην περίμετρο, χωρίς αυτό να γίνεται επιζήμιο στην πίσω πλευρά του παρκέ. Κάτι που πρέπει να λυθεί και δεν έχει να κάνει με την απόκτηση του γκαρντ που θα καλύψει το κενό, το οποίο αφήνει ο Κίναν Έβανς.

Η ιδέα δούλεψε, αλλά δεν ήταν αρκετή, μιας και o Κουίν Έλις συστήθηκε για τα καλά στο κοινό της EuroLeague. Σε αυτόν απάντηση δε βρέθηκε ποτέ και όλα γύρω του πήγαιναν ρολόι.

Η ήττα, αυτή καθ'αυτή δεν αποτελεί καταστροφή. Αυτό που ξενίζει είναι η εικόνα, μιας ομάδας που 48 ώρες πριν έκανε μια γεμάτη two way εμφάνιση. Αλλά αυτό πρέπει να το συνηθίσουμε πρώτα από όλα εμείς οι ίδιοι, γιατί στην EuroLeague χάνουν όλοι από όλους και η απόσταση από το «5» ως το «10» απέχει πολλές φορές μονάχα δύο βράδια.

Η εβδομάδα αυτή σόκαρε τον Ολυμπιακό, ο οποίος καλείται να μαζέψει τα κομμάτια του. Αυτό που δεν κατάφερε στο Μιλάνο, ήταν να αγοράσει λίγη περισσότερη ηρεμία για τη συνέχεια. Για να κοιτάξει τον παίκτη που θα αποκτήσει στα γκαρντ και αν εκείνος θα φέρει τα στοιχεία που είχε επιφορτιστεί ο Κίναν Έβανς, προτού καλά καλά φορέσει τα «ερυθρόλευκα».

Χρειάζεται ηρεμία και υπομονή. Το πρώτο αποκτάται με τις νίκες. Εδώ που τα λέμε και το δεύτερο κάπως έτσι έρχεται. Χρειάζεται όμως και βελτίωση ως ομάδα, η οποία εν πολλοίς κρύβεται στον γκαρντ που θα φέρει μεγαλύτερη ισορροπία και θα δώσει ευελιξία στα σχήματα, χωρίς να πειραχτούν πράγματα και καταστάσεις που αυτήν τη στιγμή λειτουργούν, όπως για παράδειγμα οι κατοχές του Ντόρσεϊ. Ο Ολυμπιακός ακόμα ψάχνεται και είναι λογικό.

Αν βάλεις κάτω τα αποτελέσματά του, δεν είχε ηττηθεί σε κάποιο παιχνίδι εκτός προγράμματος. Η Μονακό δεν είναι ένα τέτοιο, ειδικά στο συγκεκριμένο ζευγάρωμα. Απέναντι στην Εφές του λείψαν οι γκαρντ του. Στο Μιλάνο έχασε το πρώτο «must win». Την παρτίδα που είχε ευκαιρία, στα χαρτιά, να κάνει δική του. Όχι από πλευράς σημαντικότητας, ούτε ευκολίας, αλλά λόγω των απουσιών του αντιπάλου. Ένα παιχνίδι που ήθελε για να διευκολύνει τη δική του συνέχεια. Σε αυτήν την EuroLeague, τέτοιου είδους παιχνίδια, τα κερδίζεις με την είσοδό σου στο πρώτο πεντάλεπτο, όχι στο τελευταίο.