Ρήξεις αχίλλειου τένοντα: Οι 4 λόγοι που έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια

• Η γενική εικόνα για τις ρήξεις αχίλλειου τένοντα
• Οι λόγοι που προκαλούν ρήξη αχίλλειου τένοντα

Ο χθεσινός σοκαριστικός τραυματισμός του Κίναν Έβανς κατά την διάρκεια του Ολυμπιακός-Ζαλγκίρις έφερε στην επιφάνεια ένα από τα μεγάλα προβλήματα του σύγχρονου αθλητισμού. Τις συχνές ρήξεις αχίλλειου τένοντα, οι οποίες έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια...

Το 2024 μία ομάδα επιστημόνων δημοσίευσε στο «Sports Medicine – Open» μία έρευνα με τίτλο «Πρόσφατες εξελίξεις στην ανάλυση κινδύνου ρήξης του αχίλλειου τένοντα: Μια συστηματική ανασκόπηση». Σε αυτή λοιπόν συμμετείχαν οι Tomás de Campos Noronha, Christian D. Weber, Yannick Bäcker, Linda Zanetti, Alysson Ronaldo Pedrini, Jakob Näslund, Michael Diehl, Arndt Wilcke και Daniel Popp που προέρχονταν από Κλινικές Ορθοπαιδικής & Τραυματολογίας στη Γερμανία, Πανεπιστημιακά νοσοκομεία (ιδίως Πανεπιστήμιο της Βόννης / Bonn University Hospital), Ερευνητικά κέντρα αθλητικών κακώσεων και Ινστιτούτα βιοϊατρικής και επιστήμης άσκησης.

C'EST PAS POSSIBLE 😰😰

Keenan Evans était enfin de retour de blessure après une saison sur la touche et voilà qu'il se blesse après deux minutes à peine. La poisse 😩 pic.twitter.com/yKXK5FLIuG

Δείτε Επίσης

«Έχασα τα πάντα από μια λάθος διάγνωση»

— VOOsport (@VOOsport) November 12, 2025

Η γενική εικόνα για τις ρήξεις αχίλλειου τένοντα

Τα τελευταία χρόνια, ο αχίλλειος τένοντας έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο επιβαρυμένους και ευάλωτους ιστούς στους αθλητές υψηλού επιπέδου, ιδιαίτερα σε αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Η αύξηση των περιστατικών ρήξης δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα συγκεκριμένων αθλητικών παραγόντων που συνδέονται άμεσα με τον τρόπο που εξελίχθηκε το παιχνίδι, την προπόνηση και τις απαιτήσεις του σύγχρονου αθλητισμού.

Οι λόγοι που προκαλούν ρήξη αχίλλειου τένοντα

Πρώτος και σημαντικότερος λόγος είναι η τεράστια αύξηση της αγωνιστικής επιβάρυνσης. Στο ποδόσφαιρο, οι παίκτες παίζουν πλέον περισσότερα παιχνίδια μέσα στη σεζόν, με λιγότερα διαλείμματα, λιγότερη περίοδο αποκατάστασης και συχνά με μετακινήσεις που επιβαρύνουν περαιτέρω τον οργανισμό. Το ίδιο ισχύει και στο μπάσκετ, όπου οι συνεχόμενες αναμετρήσεις, οι back-to-back αγώνες (πρωτάθλημα και Euroleague), και οι υψηλοί ρυθμοί παιχνιδιού δημιουργούν συσσωρευμένη φόρτιση στους τένοντες των κάτω άκρων. Ο αχίλλειος, ως ο ισχυρότερος και ταυτόχρονα πιο επιβαρυνόμενος τένοντας του σώματος, επηρεάζεται περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο σημείο.

Δεύτερος κρίσιμος παράγοντας είναι η αύξηση της ταχύτητας και της εκρηκτικότητας του σύγχρονου αθλητισμού. Το παιχνίδι έχει γίνει ταχύτερο, με πολύ πιο απότομες αλλαγές ρυθμού, επιτάχυνσης και κατεύθυνσης. Κάθε σπριντ, κάθε άλμα και κάθε εκρηκτική κίνηση δημιουργεί τεράστια δύναμη έλξης στον αχίλλειο. Όσο πιο εκρηκτικός γίνεται ο αθλητής και όσο πιο συχνά εκτελεί τέτοιες κινήσεις, τόσο αυξάνει ο κίνδυνος μικροβλαβών, οι οποίες με τον χρόνο οδηγούν σε οξεία ρήξη.

Τρίτος παράγοντας είναι η αλλαγή στην προπονητική φιλοσοφία, με έμφαση πλέον στην υψηλή ένταση (high-intensity training), στα συνεχόμενα φορτία, στην πλειομετρική προπόνηση και στις ασκήσεις μέγιστης ισχύος. Αν και αυτές οι μέθοδοι αυξάνουν την απόδοση, παράλληλα αυξάνουν σημαντικά τις επαναλαμβανόμενες φορτίσεις στον τένοντα, ειδικά όταν δεν συνοδεύονται από επαρκή προπόνηση ενδυνάμωσης των μυών της γάμπας ή σωστή περίοδο αποκατάστασης.

Τέλος, σημαντικό ρόλο παίζει η ελλιπής αποφόρτιση ανάμεσα στις προπονήσεις και τους αγώνες λόγω του φορτωμένου προγράμματος. Το σώμα πολλών αθλητών λειτουργεί συνεχώς στα «κόκκινα» χωρίς οι τένοντες να προλαβαίνουν να επουλωθούν από τις μικροκακώσεις. Αυτό οδηγεί σε υποκλινικές τενοντίτιδες και εκφυλιστικές αλλοιώσεις που αποτελούν το υπόβαθρο για ολική ρήξη.

Συνολικά, η αύξηση των ρήξεων δεν είναι τυχαία. Όπως επισημαίνεται είναι ο φυσικός απόηχος ενός σύγχρονου αθλητισμού που έγινε πιο γρήγορος, πιο απαιτητικός και πιο συνεχής, με τον αχίλλειο τένοντα να πληρώνει το τίμημα.