Final Four 2025, Παναθηναϊκός: Όχι δάκρυα για αυτήν την ομάδα

• Το λαμπρό μέλλον και η διαχείριση του «αύριο»
• Η «παγίδα» που έπεσε και έφερε τη δίκαιη ήττα
• Κρίμα και για τον Λεσόρ

Δεν σταματάω να λέω και να γράφω ένα πράγμα: Το μπάσκετ είναι το πιο αξιοκρατικό άθλημα. Είσαι καλύτερος; 99 φορές στις 100 θα κερδίσεις! Τελεία και παύλα. Και στον ημιτελικό του Final Four στο Αμπου Ντάμπι, η Φενέρμπαχτσε ήταν καλύτερη από τον Παναθηναϊκό και κέρδισε απολύτως δίκαια παίρνοντας το εισιτήριο για τον τελικό. Δεν χρειάζονται ούτε υπεραναλύσεις, ούτε τίποτα. Ένα και ένα κάνουν δύο.

Αν μένει πίκρα; Σαφέστατα και μένει στον Παναθηναϊκό. Πίκρα και εγωισμός. Πήγε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχοντας έναν και μόνο στόχο. Να κατακτήσει το τρόπαιο για 8η φορά στην ιστορία του. Δεν το έκανε; Θα προχωρήσει. Θα πάει παρακάτω. Καμία ομάδα δεν υπογράφει συμβόλαιο με την επιτυχία και ούτε εξασφαλίζει το βαρύτιμο τρόπαιο της Euroleague κάθε χρονιά. Πολύ απλά φέτος δεν ήταν η χρονιά των «πρασίνων». Μπορεί να είναι του χρόνου ή του παραχρόνου.

Το σίγουρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει παρόν και φυσικά εχει και λαμπρό, ακόμα πιο λαμπρό, μέλλον. Αν είναι πετυχημένος; Σαφέστατα και είναι. Ξέρετε πολλές ομάδες οι οποίες να βρίσκονται μεταξύ φθορας και αφθαρσίας για 2-3 σερί σεζόν, να μην μπορούν να σκαρφαλώσουν πιο ψηλά από την 17η θέση στην κανονική περίοδο της regular season και ξαφνικά να κατακτούν το τρόπαιο; Ναι, ξέρω. Ρητορική η ερώτηση.

Το λαμπρό μέλλον και η διαχείριση του «αύριο»

Όμως όπως ανέφερα και προηγουμένως ο Παναθηναϊκός έχει μέλλον. Βάσει και των επενδύσεων που γίνονται και των όσων (σίγουρα) θα γίνουν σε όλα τα επίπεδα, ο στόχος θα παραμένει ο ίδιος. Η διάκριση και η κορυφή. Δεν το κατάφερε φέτος; Δεν χάλασε και ο κόσμος. Θα προσπαθήσει και θα διεκδικήσει την κορυφή την επόμενη σεζόν. Και την μεθεπόμενη. Που θέλω να καταλήξω; Δεν χρειάζονται ούτε στεναχώρια αλλά ούτε και δάκρυα για αυτήν την ομάδα. Θα είναι πιστή στα ραντεβού της. Κάντε το «pin». Εδώ θα είμαστε.

Το δύσκολο για τον Παναθηναϊκό είναι το «αύριο». Και δεν αναφέρομαι στον μικρό τελικό για τον οποίο δεν ενδιαφέρεται κανείς και απορώ για τον λόγο της ύπαρξής του, αλλά για τις μέρες που θα ξημερώσουν με τους τελικούς της Stoiximan GBL. Ε, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να συγκεντρώσει κάποιος τις σκέψεις του, να γυρίσει άμεσα τον διακόπτη και να παρουσιαστεί έτοιμος σωματικά και ψυχολογικά για τον τελευταίο τίτλο της σεζόν. Για τον τίτλο που αφήνει την τελευταία εντύπωση της σεζόν.

Θεωρώ ότι όσο δύσκολο ήταν πέρυσι να διαχειριστούν οι «πράσινοι» την έκρηξη χαράς με την κατάκτηση της Euroleague στο Βερολίνο, αλλά τόσο δύσκολο είναι να διαχειριστούν και τον πληγωμένο τους εγωισμό. Σίγουρα έχουν το βάθος και τις προσωπικότητες ώστε να το κάνουν, αλλά πιστέψτε με, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Όμως οφείλουν να το κάνουν. Κυρίως για τους ίδιους.

Η «παγίδα» που έπεσε και έφερε τη δίκαιη ήττα

Το «τριφύλλι» ίσως να έπεσε στην παγίδα του «είμαι ο Πρωταθλητής Ευρώπης» με αποτέλεσμα να εμφανιστεί τόσο ράθυμος και τόσο εκτός κλίματος. Θα έλεγα ότι «έπαθε Φενέρ» από πέρυσι στο Βερολίνο καθώς πλήρωσε το κακό του ξεκίνημα, έδωσε στην τουρκική ομάδα την αυτοπεποίθηση και τον έλεγχο του αγώνα στην μεγαλύτερη διάρκειά του. Ουσιαστικά ο Παναθηναϊκος δεν πέρασε ποτέ μπροστά στο σκορ. Πάντα «κυνηγούσε». Και εδώ που τα λέμε δεν... έπαιξε μπάσκετ. Τουλάχιστον όχι το μπάσκετ που ξέρει και μπορεί να παίξει.

Και αυτό οφείλεται σε πολλά πράγματα. Κυρίως στην επιθετική άμυνα της Φενέρμπαχτσε η οποία είχε «εγκλωβίσει» όλο το παιχνίδι, στους κρυφούς «άσους» που έβγαλε από τα μανίκια του ο Σάρας Γιασικεβίτσιους με τους Ντέβον Χολ και Έρικ ΜακΚόλουμ, στον περιορισμό του Κέντρικ Ναν καθώς είχε «διαβάσει» καλά τι έπρεπε να κάνει ο Λιθουανός προπονητής για να μην τον αφήσει να κάνει το παιχνίδι του, στο γεγονός ότι τα δύο «τεσσάρια» του Παναθηναϊκού, οι Χουάντσο και Μήτογλου έμειναν σχεδόν στο «μηδέν», στο ότι ο Κώστας Σλούκας δεν ήταν στη μέρα του, στο έλλειμα ενέργειας και φυσικά στο γεγονός ότι η ομάδα δεν φάνηκε να είναι σωστά προετοιμασμένη για ένα τόσο μεγάλο ραντεβού. Κυρίως πνευματικά. Δεν ήταν σκληρή. Δεν δάγκωνε σίδερα. Και το πλήρωσε.

Κρίμα και για τον Λεσόρ

Πάντως σε αυτόν τον ημιτελικό δεν μπόρεσε να γραφτεί μια τρομερή και μοναδική ιστορία. Η επιστροφή του Ματίας Λεσόρ στην ενεργό δράση να συνδυαζόταν με μια πρόκριση και γιατί όχι με μια back to back κατάκτηση. Θα σας μεταφέρω εικόνα από τα αποδυτήρια μετά το τέλος. Κανείς δεν μιλούσε. Κυρίως γιατί ήταν στεναχωρημένοι με τους ίδιους γιατί ήξεραν ότι μπορούσαν να τα πάνε καλύτερα. Πολύ καλύτερα.

Ο Γάλλος σέντερ κρατούσε μια πετσέτα και είχε βυθίσει μέσα το πρόσωπό του. Σχεδόν βουρκωμένος. Και ήταν στεναχωρημένος και θυμωμένος με τον εαυτό του γιατί ήξερε ότι μπορούσε καλύτερα. Ακόμα και αν είχε επιστρέψει στην ενεργό δράση ύστερα 155 ημέρες. Αυτός και αν έχει κίνητρο τώρα. Και μεγάλο. Σίγουρα τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά εάν ο Λεσόρ ήταν υγιής χωρίς να έχει περάσει έναν τόσο σοβαρό τραυματισμό. Όμως με τα «εάν» δεν γράφεται ιστορία στον αθλητισμό!

Ανακάλυψε τώρα τις νέες AI συσκευές της Lenovo και ζήσε την εμπειρία της κορυφαίας απόδοσης, κάθε στιγμή.