Και τώρα, ο σώζων εαυτόν σωθήτω

«Καλή η έδρα με την υπερφυσική δύναμή της,αλλά ο Παναθηναϊκός θα χρειαστεί να παίξει και μπάσκετ για να φτάσει στο 2-0», έγραφα προχθές. Η φανέλα του πρωταθλητή Ευρώπης ήταν (και) απόψε ένα αδειανό πουκάμισο και η λυπητερή του εναρκτήριου τριημέρου αποδίδει δικαιοσύνη, αφού οι δύο μονομάχοι κοιτάχτηκαν στα μάτια δίχως να πολυσκοτίζονται για τις ιαχές των 20.000 θεατών.

‘Ένα εμείς, λοιπόν, ένα εσείς. Ένα ο πρωταθλητής, ένα ο σφετεριστής. Ένα τα παιδιά του Αταμάν, ένα τα παιδιά του Αταμάν. Ή μήπως ήταν άλλος Λάρκιν αυτός που οδήγησε την Εφές στους back-to-back τίτλους (που θα μπορούσαν να είναι τέσσερις) στη διετία 2021-22;

Πρωτοπαλίκαρο του Εργκίν Αταμάν ακόμα και στην Εθνική Τουρκίας, αλλά ουδέποτε ΜVP σε πείσμα του γυμνού οφθαλμού και των γυμνών αποτελεσμάτων, ο 32χρονος Λάρκιν άλωσε την πιο δύσβατη έδρα της Ευρώπης (76-79) και προσκαλεί τους πρωταθλητές για σεισμόπληκτο δείπνο τρόμου την Τετάρτη και την Παρασκευή στην από δω όχθη του Βοσπόρου.

Στην από κει, τσιμογελάει πονηρά ο Σάρας, θύτης του πρώτου 2-0 αυτών των αινιγματικών πλέι-οφ. Ξαφνικά, ο ορίζοντας προς το Άμπου Ντάμπι γέμισε με σύννεφα. Ο Παναθηναϊκός έφτασε στο περυσινό φάιναλ-φορ με βασικό επιχείρημα ένα ξερό διπλό επί της Μακάμπι, αλλά δεν χρειάστηκε τότε να στήσει τρόπαιο σε πεδίο μάχης γεμάτο με εχθρούς. Η έδρα της Μακάμπι ήταν ένα παγερό, μισοάδειο, ουδέτερο Βελιγράδι.

Το γήπεδο της Εφές μπορεί να κατοικείται από μετροσέξουαλς και ινφλουένσερς, αλλά σε αυτά τα δύο ραντεβού θα κοχλάζει. Ο Παναθηναϊκός της εποχής Σλούκα και Ναν έχει μπροστά του το πιο στριφνό τεστ της εποχής Αταμάν. Όταν πάντως γνώρισε συντριβή 26 πόντων από την Εφές, στα μέσα Δεκεμβρίου, παρατάχθηκε χωρίς τον τιμωρημένο Ναν.

Ο Ναν έπαιξε σε αυτούς τους δύο αγώνες όχι σαν τιμωρημένος, αλλά σαν ματιασμένος. Αντιμέτωπος με μία πονηρή, «ελληνοσερβικής» έμπνευσης *αν και με ιταλική σφραγίδα) άμυνα προσαρμοσμένη εξ ολοκλήρου στην εξουδετέρωσή του, ο ΜVP της σεζόν αγωνίστηκε σαν να τον βάραινε το έπαθλο και χρειάστηκε 32 σουτ για να βάλει 10 καλάθια.

Το μοναδικό αποψινό του τρίποντο ήταν φιλί ζωής για τον Παναθηναϊκό, αφού μείωσε τη διαφορά στον πόντο 18’’ πριν την κόρνα, αλλά το σουτ της παρ’ ολίγον ισοφάρισης βρήκε σίδερο και υπέγραψε την απόδραση των Τούρκων. Οι λεπτολόγοι των ριπλέι θα ζητήσουν φάουλ και θα βρουν άλλοθι για την ήττα, αλλά τέτοιο φάουλ, δάχτυλα πάνω σε δάχτυλα με τη μπάλα ήδη στον αέρα, σπανίως σφυρίζεται. Προπονητής και παίκτες του Παναθηναϊκού δεν διαμαρτυρήθηκαν καν.

Σε κάθε περίπτωση, με ή χωρίς τρίδιπλες επαναληπτικές προβολές και VAR, ο Παναθηναϊκός άφησε τη νίκη να ξεγλιστρήσει μέσα από τα χέρια του. Ο πρωταθλητής είχε προβάδισμα από το πρώτο λεπτό μέχρι το 38ο : 8-0, 32-17, 53-39, 65-57, 73-68 με το παράξενο γκολ-φάουλ (δύσκολο «γκολ» και επιθετικό φάουλ) του Τζέριαν Γκραντ.

Κακά τα ψέματα, ο Παναθηναϊκός έπαψε να παίζει μπάσκετ μετά το τρίτο δεκάλεπτο και έψαχνε τεχνητές αναπνοές σε προσωπικές ενέργειες του Ναν ή του Σλούκα ή όποιου άλλου είχε έμπνευση. Ακόμα και όταν οι Τούρκοι έχαναν με διψήφιες διαφορές, είχαν στη στατιστική τους περισσότερες ασίστ από τον Παναθηναϊκό (17-19 στο φινάλε). Και ας είχαν άσφαιρους τους βασικούς σκόρερς, Μπράιαντ και Νουόρα.

Ο Αταμάν πάρκαρε μυστηριωδώς τον θαρραλέο Όσμαν στον πάγκο (κράμπες, είπαν μετά), έδωσε ανεξήγητα ψήφο εμπιστοσύνης στον φορτωμένο με φάουλ Γιούρτσεβεν που δεν μπορούσε να μαρκάρει ούτε κλειδωμένη πόρτα και παρέδωσε τα κλειδιά στους παίκτες του, καταπώς συνηθίζει όταν η ομάδα του έχει προβάδισμα.

Αλίμονο, όμως, ο Παναθηναϊκός είναι ένα σύνολο εξουθενωμένων παικτών, που -έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να το λέμε με τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη στο Old School- είναι μοιραίο να πληρώσει κάποια στιγμή τη συσσωρευμένη κόπωση. Η περίπτωση Ερνανγκόμεθ είναι τρανό παράδειγμα: ο υπεράνθρωπος της Τρίτης δυσκολευόταν να πάρει τα πόδια του την Πέμπτη και ζήτησε αλλαγή από το 5ο λεπτό κιόλας.

Ο Ισπανός σούταρε απόψε 1 στα 6 και κόλλησε στους 4 πόντους, μάζεψε μόνο 5 ριμπάουντ, έχασε πολλές άμυνες και σούταρε στο τέλος με τρεμάμενα χέρια. Αυτός, τουλάχιστον, έχει για δικαιολογία την υπερπροσπάθεια του πρώτου αγώνα. Για τον Μήτογλου, τον Γιούρτσεβεν, τον Γκέιμπριελ και τον Μπράουν, ποιο ακριβώς είναι το άλλοθι;

Στις τελευταίες εννέα κατοχές, πάνω στο τεντωμένο σχοινί, ο Παναθηναϊκός εκτέλεσε έξι σουτ τριών πόντων σχεδόν χωρίς πάσα (έβαλε ένα, με τον Ναν), σκόραρε μία φορά στον αιφνιδιασμό, στάθηκε τυχερός σε μία άτσαλη πάσα που τελικά έδωσε βολές στον Καλαϊτζάκη και πέτυχε ένα καλάθι τραβηγμένο από τα μαλλιά (αυτό του Γκραντ). Kάπως έτσι, το κοντέρ της ομάδας που συνηθίζει να γράφει τριψήφια σκορ σταμάτησε στο 34 για το δεύτερο ημίχρονο, 76 συνολικά. Αρνητικό ρεκόρ για φέτος στο ΟΑΚΑ.

Η Εφές χρειάστηκε φυσικά μία προσευχή στον Αλλάχ -το σχεδόν νικητήριο τρίποντο του Λάρκιν μπροστά στον Γκραντ στο 73-73- αλλά σε όλες τις άλλες φάσεις έπαιξε μεθοδικά και βρήκε ιδανικές επιλογές μέσα σε χαλασμό κόσμου. Ή μήπως θα έπρεπε να φοβηθεί ο Λάρκιν το ένας εναντίον ενός με τον Χουάντσο;

Ο Ντόζιερ αξιοποίησε την αυτοπεποίθηση που του χάρισαν οι αμυντικές του νίκες, ο Πουαριέ έπιασε αιχμάλωτο τον Γιούρτσεβεν και η νίκη έκανε φτερά, με επί μέρους σκορ 3-11 στο τελευταίο δίλεπτο. Και τώρα, ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Λέγαμε για φάιναλ-φορ με δύο ελληνικές και δύο γαλλικές ομάδες, ξαφνικά όμως θέριεψε το σενάριο για δύο τουρκικές.

«Θα προκριθεί όποιος πάρει το αποψινό ματς», έλεγα στο podcast κάπου έξι ώρες πριν το τζάμπολ. Ελπίζω να διαψευστώ, αφού άλλωστε είμαι σκράπας στις προβλέψεις. Αλλά ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε κατώτερος των προσδοκιών στα πρώτα δύο παιχνίδια και τώρα καλείται να κατατροπώσει εκτός έδρας έναν αντίπαλο που μετράει 9 νίκες στους τελευταίους 10 αγώνες του. Και που κέρδισε στο ΟΑΚΑ χωρίς καν να πλησιάσει το δικό του ταβάνι.