Τα δάχτυλα στη μπάλα, το ρολόι στον εγκέφαλο

Όταν ο χρόνος τρέχει αδυσώπητα με προορισμό το απόλυτο μηδέν, ο Εβάν Φουρνιέ μοιάζει σαν να έχει το ρολόι ενσωματωμένο μέσα στον εγκέφαλό του. Μετράει ένα ένα τα βήματα, μετράει τα δευτερόλεπτα, μετράει ακόμα και τα κλάσματα για να είναι βέβαιος ότι θα σουτάρει μισό «τικ» πριν το χρονόμετρο γεμίσει με μηδενικά.

Από μία λίγκα που συνηθίζει να βάζει όλες τις μάρκες της στο ένστικτο, ο Ολυμπιακός κατόρθωσε να πάρει έναν παίκτη κομπιούτερ, απόλυτα ταιριαστό στο modus operandi αυτής της καταπληκτικής ομάδας, αυτού του καταπληκτικού προπονητή. Άλλος στη θέση του Φουρνιέ θα είχε σουτάρει πανικόβλητος πατώντας δύο βήματα πιο πίσω ή θα είχε ξεφορτωθεί τη μπάλα για να αποφύγει την ευθύνη.

Αυτός ο αθεόφοβος κράτησε την ισορροπία του όταν γλίστρησε, σήκωσε το κεφάλι για να κοιτάξει το ταμπλό, είδε τον Μιλουτίνοφ να βγάζει νοκ-άουτ τον Μέτου με κάτι σαν Gortat screen, έβγαλε τη γλώσσα σε όσους περίμεναν τζαμπ σουτ και τελείωσε το ματς με ένα περίτεχνο υπόγειο finger roll, αφήνοντας τα δαχτυλικά του αποτυπώματα στη μπάλα: 88-90, αλοζανφάν.

Ο χρυσοπληρωμένος αλλά χρυσοδάκτυλος Φουρνιέ ανήκει (ναι, όπως και ο Κέντρικ Ναν) στην παράδοση των μεγάλων σκόρερς, αυτών που ζουν για να σκορπίζουν τη νεκρική σιγή με buzzer beaters σε εχθρικές έδρες. Οι ενθουσιώδες κραυγές των 800 Ελλήνων χάλασαν το σκηνικό της παγωμάρας, αλλά έχει την πλάκα του, όταν ακούγονται μόνο τα ορεινά.

Συνέβη στο Παρίσι, συνέβη και στη Βαρκελώνη, συνέβη σε άλλες επτά αφιλόξενες έδρες (με εξαίρεση το ΟΑΚΑ όπου δεν υπήρχε εξέδρα φιλοξενουμένων για να πανηγυρίσει), πιθανότατα θα συμβεί και αλλού πριν το τέλος της σεζόν. Εάν ο Ολυμπιακός πετύχει άλλες δύο νίκες, θα καταρρίψει το ρεκόρ του και θα τερματίσει την κανονική περίοδο στρογγυλοκαθισμένος στην κορυφή, εκεί όπου παραμένει αμετακίνητος εδώ και πολλές εβδομάδες.

Μετά την εκστρατεία της 28ης Φεβρουαρίου στη Μπολόνια, έχει στο πρόγραμμά του πέντε αγώνες στο Φάληρο (στριφνούς ωστόσο) και δύο ταξίδια με τουριστική αύρα: Βιλερμπάν, Άλμπα. Και άντε να συστήσεις ψυχραιμία στο κοινό του που θα ξαμολυθεί στις 26 του μήνα στα μαρμαρένια αλώνια του διαδικτύου για εισιτήρια του final-4.

Ο Ολυμπιακός κερδίζει όταν το χρειάζεται, κερδίζει και όταν δεν το χρειάζεται. Η πολυτέλεια της ήττας (που δεν ήρθε ποτέ) ήταν ίσως το σημαντικότερο όπλο του απόψε στην Καταλούνια. Μεταφράστηκε βεβαίως και σε αμυντική χαλαρότητα, αλλά το πρόβλημα λύθηκε στα τελευταία 15 λεπτά και κάθε κατεργάρης κάθισε στον πάγκο του.

Ακόμα και όταν οι Ισπανοί βρέθηκαν στο +9 με απανωτά τρίποντα, οι «ερυθρόλευκοι» του Πειραιά αντέδρασαν με το σταθερό χέρι της ομάδας που δεν φοβόταν το κίτρινο φύλλο. Αλλά ο χαρακτήρας μίας ομάδας δεν χτίζεται με «δεν βαριέσαι» και με «δεν πειράζει». Ο Σάσα Βεζένκοβ χρειάστηκε 1:11 για να σκαρώσει προσωπικό κρεσέντο 7 αναπάντητων πόντων μέσα στο παλιό του σπίτι, ο Φουρνιέ 1:57 για να βάλει 8 δικούς του: 59-62, από 56-47.

Σε εκείνο το οργιαστικό τετράλεπτο χρειάστηκε το «έτσι θέλω» τον δύο αστέρων, αλλά πίσω από κάθε ζητωκραυγή κρυβόταν η δουλειά του Νάιτζελ Γουίλιαμς-Γκος. Αβοήθητος και αυτή τη φορά, με μοναδική ανάσα ένα χλιαρό οκτάλεπτο του Ναζ Μήτρου-Λονγκ στη δεύτερη περίοδο, ο Αμερικανός έπαιξε φορώντας τη φανέλα του Ρεάλ μέσα από το ερυθρόλευκο μπλουζάκι και σφράγισε ένα τριήμερο προσωπικής καταξίωσης: 10 πόντοι στα πρώτα τρία δεκάλεπτα και άλλοι 10 στο τελευταίο, 5 ασίστ, 4 ριμπάουντ, 3 λάθη αδιόρατης κόπωσης, 9/13 σουτ, καθόλου βολές, 31:32 συμμετοχής.

Η αφελής και μπερδεμένη Μπαρτσελόνα δεν τον πίεσε ιδιαίτερα ούτε τον έτρεξε στον αιφνιδιασμό και πλήρωσε τις επιλογές της σε σκληρό νόμισμα. Οι Ισπανοί (που πλέον βρίσκονται στο όριο της οχτάδας) απείλησαν με ανατροπή στο φινάλε όταν κατόρθωσαν να σημαδέψουν την άμυνα του Βεζένκοβ πάνω στον Κέβιν Πάντερ, αλλά η τελευταία λέξη, le dernier mot, ειπώθηκε γαλλιστί.

Και αφιερώθηκε σιωπηλά στον Γιώργο Μπαρτζώκα, που κάποτε (2016) έφυγε από τη Βαρκελώνη απολυμένος, αδικημένος, εξαπατημένος θα πει ο ίδιος. Για τον προπονητή του Ολυμπιακού, κάθε χαμόγελο στο Παλάου Μπλαουγκράνα μετράει διπλό. Και το περυσινό, στο Game 5 των προημιτελικών εν όψει Βερολίνου, πενταπλό.

Κάπως έτσι, εν χορδαίς και οργάνω, η «διαβολοβδομάδα» ολοκληρώθηκε με ελληνικό 4-0 στο κουαρτέτο των ντέρμπι για τους Έλληνες «αιωνίους», σε πείσμα όσων πιστεύαμε ότι και με 2-2 μια χαρά είμαστε. Μέχρι να επιστρέψουν οι μονομάχοι στην αρένα, ανανεωμένοι και με παραστάσεις από άλλα ανέκδοτα, ο Ολυμπιακός θα είναι 1ος και ο Παναθηναϊκός 3ος. Απομένει να δούμε ποιος από τους δύο θα μείνει όρθιος την επόμενη εβδομάδα, όταν θα βγάλουν τα μάτια τους μεταξύ τους στο Ηράκλειο.