Παναθηναϊκός: Ξεπέρασε και τον πληγωμένο του εαυτό

• Οι πιο σημαντικές νίκες μέχρι τις... επόμενες
• Άθλος που παίζει χωρίς «πρώτο σέντερ»
• Unleash the beast
• Ο πληθωρικός Όσμαν

Δεν θέλω να ακουστώ «μελό» ή τίποτα τέτοιο αλλά παρακολουθώντας τα παιχνίδια των «πρασίνων» μετά και τους τραυματισμούς των Ματίας Λεσόρ και Ομέρ Γιούρτσεβεν, μόνο μια λέξη μου έρχεται στο μυαλό συνολικά για τον Παναθηναϊκός: «Συγκινητικός».

Ε, δεν είναι; Άλλωστε γνωρίζετε πολλές ομάδες οι οποίες να χάνουν τους δύο σέντερ της και ο ένας εκ των οποίων να είναι ο καλύτερος της Euroleague και στη συνέχεια να παραμένουν ανταγωνιστικές και σε υψηλό επίπεδο διεκδικώντας το αβαντάζ της έδρας στα playoffs; Ο Παναθηναϊκός έχει πάει κόντρα σε όλους και όλα. Μέρα με την ημέρα, παιχνίδι με το παιχνίδι, προσπαθεί να προσπεράσει τα πάμπολλα προβλήματα αποδεικνύοντας για ποιον λόγο είναι ο κάτοχος του βαρύτιμου τροπαίου.

Αυτά που κάνουν οι «πράσινοι» το τελευταίο διάστημα είναι τρομερά. Δεν λέω. Και οι ήττες μέσα στο πρόγραμμα είναι. Και ήρθαν. Και θα έρθουν και στη συνέχεια. Και εννοείται και εξυπακούεται ότι θα σχολιαστούν αναλόγως. Όμως τηρουμένων των αναλογιών και των σημαντικών απουσιών που έχει ο Παναθηναϊκός τους δύο τελευταίους μήνες περίπου, η προσπάθεια που κάνει η ομάδα είναι άξια συγχαρητηρίων.

Οι πιο σημαντικές νίκες μέχρι τις... επόμενες

Θεωρώ ότι τα δύο παιχνίδια που έδωσε σε αυτήν την εβδομάδα ίσως να αποδειχθούν στο τέλος της ημέρας και το πιο κομβικά όσον αφορά την τελική κατάταξη στην regular season. Μετά την κακή ήττα στο Μιλάνο την περασμένη εβδομάδα και ύστερα από μια κάκιστη εμφάνιση, το «πρέπει» για το 2/2 κόντρα σε Φενέρμπαχτσε και Αναντολού Έφες ήταν κάτι παραπάνω από τεράστιο. Πόσο εύκολο και πόσο εφικτό ήταν όμως;

Σίγουρα το ΟΑΚΑ δίνει άλλη δυναμική στην ομάδα και δίνει την ώθηση που θέλουν οι παίκτες όταν στραβώνουν τα πράγματα, αλλά πόσοι έβαζαν το χέρι τους στην φωτιά για το 2/2; Η μεν Φενέρ ήταν η πιο φορμαρισμένη ομάδα της Euroleague με έξι σερί νίκες. Η δε Έφες είχε «σμπαραλιάσει» πριν από 48 ώρες τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Ο Παναθηναϊκός; Θα έπαιζε χωρίς κανονικό σέντερ! Ως γνωστό εκτός ο Λεσόρ. Εκτός ο Γιούρτσεβεν. Παρελθόν ο Κώστας Αντετοκούνμπο ο οποίος θα ήταν μια επιπλέον λύση έστω ως κορμί για 4-5 λεπτά. Εκτός (και δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό) και ο Μάριους Γκριγκόνις. Με όλους και όλους 12 παίκτες, εκ των οποίων οι Μωραΐτης, Σαμοντούροβ έχουν από ελάχιστη έως μηδαμινή συμμετοχή στην Euroleague.

Χρειαζόταν πραγματική υπέρβαση. Χρειαζόταν να νικήσει τα προβλήματά του. Χρειαζόταν η ποιότητα των υπολοίπων. Και στα δύο αυτά παιχνίδια ο Παναθηναϊκός ξεπέρασε τον εαυτό του και μπορεί να νιώσει πολύ πιο άνετα στη συνέχεια. Άλλωστε η διακοπή για το Final 8 του Κυπέλλου και τις υποχρεώσεις των Εθνικών ομάδων αναμένεται να αποτελέσει βάλσαμο στις πληγές μέχρι την επανέναρξη της Euroleague. Όπου εκεί μπορεί να δούμε έναν τελείως διαφορετικό και πιο «γεμάτο» Παναθηναϊκό.

Με λίγα λόγια η αποστολή... εξετελέσθη. Χωρίς απώλειες. Και να σας πω και κάτι ακόμα; Πέρυσι, τέτοια εποχή και δη μία εβδομάδα πριν από το Final 8, ο Παναθηναϊκός είχε ακριβώς το ίδιο ρεκόρ στην Euroleague! 16-10! Μήπως να σας υπενθυμίσω τι συνέβη στη συνέχεια της διοργάνωσης; Φαντάζομαι θυμάστε. Απλά θέλω να πω ότι δεν χάθηκε τίποτε με τις 10 ήττες, αλλά ούτε και κερδήθηκε και κάτι μετά το 2/2 σε αυτήν την «διαβολοβδομάδα». Σίγουρα όμως θα μπορούσαν να είχαν χαθεί πολλά όσον αφορά την κούρσα για την τετράδα και το αβαντάζ της έδρας στα playoffs εάν υπήρχε έστω και μία απώλεια. Όμως τέλος καλό, όλα καλά. Τουλάχιστον βαθμολογικά. Γιατί αγωνιστικά υπάρχουν προβλήματα και τα οποία παραμένουν άλυτα με την υπάρχουσα front line.

Άθλος που παίζει χωρίς «πρώτο σέντερ»

Για να μην παρεξηγηθώ. Ο Γουένιεν Γκέιμπριελ είναι κάτι παραπάνω από τίμιος. Για άλλον ρόλο αποκτήθηκε και άλλον ρόλο παίζει εδώ και σχεδόν τρεις εβδομάδες. Αποκτήθηκε για να είναι πίσω από τον Γιούρτσεβεν μετά τον τραυματισμό του Λεσόρ, αλλά ο τραυματισμός του Τούρκου τον έκανε... πρώτο σέντερ. Και όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά πρόκειται για έναν παίκτη με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και για συγκεκριμένες δουλειές στο γήπεδο. Και φαίνεται αυτό. Φορτώνεται γρήγορα με φάουλ, ενώ επιθετικά δεν έχει ρεπερτόριο. Αμυντικά προσφέρει. Αρκεί να μην κάνει πολλά φάουλ.

Από την άλλη ο Ντίνος Μήτογλου δεν είναι πεντάρι, αλλά τεσσάρι. Στην καλύτερη των περιπτώσεων «τεσσεραμισάρι». Οπότε και εκείνος έχει κληθεί να παίξει σε μια θέση που δεν ξέρει καλά και απλά έχει χρησιμοποιηθεί κατά συνθήκη στην καριέρα του. Όπερ και σημαίνει ότι δεν πρέπει να κρίνεται με αυστηρότητα σε αυτήν την θέση. Ό,τι μπορεί, το κάνει. Απλά θέλω να πω ότι χωρίς τους κανονικούς σέντερ ο Παναθηναϊκός θα βγάζει αγωνιστικά προβλήματα και θα στηρίζεται περισσότερο στο ατομικό ταλέντο.

Πλέον τα pick n roll τελειώνουν μόνο με τον χειριστή, δεν υπάρχει πια το παιχνίδι από μέσα προς τα έξω (πλην ελαχίστων περιπτώσεων και δη όταν είναι ο Μήτογλου στο 'πέντε' ο οποίος 'σπάει' τη μπάλα στην περιφέρεια), ενώ αμυντικά υπάρχει σοβαρή αδυναμία στο 'ένας εναντίον ενός' στο «ζωγραφιστό», κάτι που αποτυπώθηκε με εμφατικό τρόπο στο ματς με την Εφές.

Τώρα θα αναρωτιέστε γιατί στέκομαι στα αρνητικά ύστερα από μια μεγάλη νίκη και όχι στα θετικά. Ουσιαστικά θετικά είναι αυτά που λέω. Γιατί ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΤΣΙ, ο Παναθηναϊκός έχει βρει τους τρόπους να προσπερνάει τα προβλήματά του και βγάζει τον χαρακτήρα του Πρωταθλητή Ευρώπης. Γι' αυτό και είναι ΤΟΣΟ σημαντικές αυτές οι δύο νίκες απέναντι σε Φενέρ και Έφες. Εκτός από βαθμολογική ανάσα για την μάχη της τετράδας, του δίνουν και τη δυνατότητα να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά τις επόμενες εβδομάδες και μέχρι την επανέναρξη της Euroleague.

Και θέλω να πιστεύω ότι έως τότε θα έχει αποκτηθεί και άλλος ψηλός. Και ας γυρίσει ο Γιούρτσεβεν (καλώς εχόντων των πραγμάτων) στα τέλη του μήνα. Το ανέφερα και στο προηγούμενο κείμενό μου. Δεν γίνεται να μην πάρει σέντερ ο Παναθηναϊκός. Δεν βγαίνουν τα κουκιά. Και θεωρώ ότι ο πρώτος που το γνωρίζει αυτό είναι ο ίδιος ο Αταμάν.

Unleash the beast

Πάμε τώρα και στα πιο προφανή. Το πρώτο ημίχρονο του Κέντρικ Ναν ήταν μια συνέχεια των μέτριων (σε γενικές γραμμές) εμφανίσεών του. Άστοχος, χωρίς συγκέντρωση και μερικές φορές και προσπάθειες τραβηγμένες από τα μαλλιά. Το δεύτερο ημίχρονο; Βγαλμένο από τα καλύτερα μπασκετικά όνειρα.

Το επιθετικό ταλέντο του Αμερικανού είναι σπάνιο. Πολύ σπάνιο. Και στην τελική τι θέλουν οι μεγάλοι σκόρερ; Ένα μίνι-ξέσπασμα. Μετά... αναλαμβάνουν δράση. Όπως και έκανε στο δεύτερο ημίχρονο. Ευστόχησε στο πρώτο τρίποντο που επιχείρησε ενώ είχε 0/4 στο πρώτο μισό του αγώνα και στη συνέχεια, ποιος τον είδε και δεν τον φοβήθηκε.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε η τρομερή δημιουργία του Κώστα Σλούκα, ο οποίος χάρη στο μπασκετικό του IQ και την οξυδέρκειά του, του «σέρβιρε» τρία αμαρκάριστα τρίποντα. Ο Ναν δεν είπε «όχι» στα δώρα του συμπαίκτη του and the rest is history. Μετά άνοιξε η κάνουλα και άρχισε να... βρέχει το ένα καλάθι μετά το άλλο. Σταμάτησε στους 36 πόντους έχοντας πετύχει 30 πόντους στο δεύτερο ημίχρονο. Ε, τι να λέμε τώρα...

Αν και ο ίδιος σκοράρει πολύ ύστερα από pick n roll καταστάσεις εκμεταλλευόμενος το εξαιρετικό pull up σουτ που έχει ύστερα από ντρίπλα, είδαμε ότι τις στιγμές που έχει ο Σλούκας την μπάλα ξέρει πώς θα κινηθεί μακριά από την μπάλα ώστε να την υποδεχθεί στο κατάλληλο σημείο για ελεύθερο catch and shoot τρίποντο. Έτσι μπόρεσε να βρει ψυχολογία και να μοιάζει ασταμάτητος στη συνέχεια. Αυτός και αν είχε ανάγκη μια τέτοια εμφάνιση... Έπρεπε να επιστρέψει στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις!

Ο πληθωρικός Όσμαν

Όπως... ασταμάτητος μοιάζει να είναι και ο Τσέντι Όσμαν. Θυμάστε τις αμφιβολίες που υπήρχαν για τον Τούρκο φόργουορντ στο ξεκίνημα της χρονιάς; Όμως το περσινό «πάθημα» με τον Χουάντσο δεν είχε γίνει μάθημα. Οπως και ο Ισπανός φόργουορντ πριν από έναν χρόνο, έτσι και ο Τούρκος θα χρειαζόταν με τη σειρά του χρόνο προσαρμογής στην Euroleague ύστερα από επτά χρόνια στο NBA.

Έχοντας προσέξει αρκετά το σώμα του και έχοντας βάλει και πάλι την έκρηξη στο παιχνίδι του όντας ένας από τους καλύτερους παίκτες της Euroleague στο transition «κουβαλώντας» την μπάλα από τη μία άκρη του παρκέ έως την άλλη μέχρι να τελειώσει τη φάση, ο Όσμαν έχει φτάσει στο σημείο να αποτελεί πρωταγωνιστή των «πρασίνων». Στη φετινή Euroleague έχει 7.9 πόντους κατά μέσο όρο, αλλά μέσα στο 2025 έχει «γράψει» 13.2 πόντους με 64% στα δίποντα (20/32) και 47% στα τρίποντα (15/32). Αν μη τι άλλο έχει ανεβάσει για τα καλά στροφές αποτελώντας, πλέον, αναπόσπαστο κομμάτι της ομάδας. Και δεν είναι μόνο η επιθετική του συνεισφορά.

Έχει τη δυνατότητα να μπορεί να μαρκάρει τέσσερις θέσεις (από τον «άσο» έως και το αντίπαλο «τεσσάρι»), να βγάζει ενέργεια και παράλληλα να βοηθάει πάρα πολύ στα ριμπάουντ καθώς στο ίδιο διάστημα «κατεβάζει» κατά μέσο όρο 3.5 ριμπάουντ. Δικαιολογεί πλέον τον ντόρο που έγινε γύρω από το όνομά του. Άλλωστε η αξία του Όσμαν ήταν γνωστή και απλά ήταν θέμα χρόνου (και μόνο θέμα χρόνου) να έβγαζε την ποιότητά του και στα παρκέ της Euroleague. Και το κάνει.

Όσο για τον Σλούκα; Δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτε περισσότερο από τα όσα έγραψα για τον αρχηγό μετά το ματς με τη Φενέρ... Παίκτης πραγματική ορχήστρα. Ο ηγέτης του Παναθηναϊκού. Period.