Παναθηναϊκός: Ηγέτης ή είσαι ή δεν είσαι, δεν στο μαθαίνει κανείς

Πεσιμιστή δεν με λέτε. Όμως ρε διάβολε, δεν ήμουν και ο πλέον αισιόδοξος άνθρωπος αναφορικά με την αναμέτρηση του Παναθηναϊκού με τη Φενέρμπαχτσε.

Θέλετε επειδή είχα στο μυαλό μου το προηγούμενο ματς στο Μιλάνο όπου είχε πραγματοποιήσει (και πάντα τηρουμένων των αναλογιών) το πιο κακό παιχνίδι μέσα στη σεζόν; Θέλετε επειδή η τουρκική ομάδα ήταν «φουλ φορμαρισμένη» με έξι σερί νίκες στην Euroleague; Θέλετε επειδή ο Παναθηναϊκός είχε πολλά προβλήματα με απουσίες και αποτελούσε ερωτηματικό το αν θα μπορούσε να «ματσάρει» τη Φενέρ; Θέλετε όλα αυτά μαζί; Το σίγουρο είναι ότι δεν πίστευα ότι ο Παναθηναϊκός ξεκινούσε από τη θέση του φαβορί. Και ας έπαιζε στο ΟΑΚΑ το οποίο αποτελεί και την μεγάλη του δύναμη...

Refuse to lose

Τελικά τα κατάφερε αφήνοντας και την τελευταία ικμάδα... ψυχής, θέλησης και αυταπάρνησης πάνω στο «Glass Floor». Φαίνεται ότι είχε ζηλέψει την ποδοσφαιρική ομάδα η οποία δεν τα παράτησε ποτέ λίγα μέτρα πιο δίπλα το περασμένο Σαββάτο και έβγαλαν και οι παίκτες του Αταμάν το «refuse to lose» σε αυτό το ματς. Ε, εδώ που τα λέμε δεν ήθελε και πολύ για να... στραβώσει. Ένα σουτ ήταν. Ούτε δύο, ούτε τρία. Ένα. Είδαν τον (κατά τ' άλλα εξαιρετικό) Χέιζ-Ντέιβις να αστοχεί πριν από το τέλος και με το σκορ στο 90-90 υπό την πίεση του Κέντρικ Ναν και στη συνέχεια να κάνει ένα χαζό φάουλ στον συμπατριώτη του. Αυτό ήταν. Τετέλεσται. Σιγά μην έχανε ξανά κρίσιμη βολή. Έβαλε την πρώτη, αστόχησε επίτηδες στην δεύτερη για να κυλήσει ο χρόνος και... γεια σας.

Όμως επειδή είμαι και λίγο γκρινιάρης, να βάλω έναν μικρό αστερίσκο; Δεν ξέρω εάν μετά την επαναφορά της μπάλας της Φενέρ στα 11'' πριν από το τέλος του αγώνα και δη στη μεριά που έκανε επίθεση είδε δοθεί εντολή να μην γίνει φάουλ. Γιατί ο Παναθηναϊκός είχε να δώσει ένα ακόμα φάουλ. Φαντάζομαι ότι εάν υπήρχε σχετική εντολή από τον πάγκο θα είχε γίνει φάουλ. Ενδεχομένως και οι παίκτες της τουρκικής ομάδας να περίμεναν κάποιο φάουλ και γι' αυτό να μην λειτούργησαν όπως ενδεχομένως να ήθελαν μετά την επαναφορά. Ναι μεν βγήκε σουτ, αλλά το θέμα είναι πώς... βγήκε αυτό το σουτ.

Αν θέλετε την άποψη μου και απομονώνοντας την εξέλιξη της φάσης και τι έγινε στο τέλος, ίσως να ήταν λάθος που δεν έγινε φάουλ από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός είχε τρία ομαδικά σ' εκείνο το σημείο. Λίγο καλύτερα να είχε σουτάρει ο Χέιζ-Ντέιβις και τώρα θα είχαμε αφιερώσει χιλιάδες λέξεις για την επιλογή να μην γίνει φάουλ. Καλύτερα να επισημανθούν τώρα που νίκησε ο Παναθηναϊκός, παρά να τα επισημαίναμε σε περίπτωση ήττας. Βέβαια το γεγονός αυτό δεν μπορεί να μειώσει ούτε στο 0.1% την τεράστια (από πολλές απόψεις) νίκη των «πρασίνων» σε αυτό το παιχνίδι.

Καταρχάς είναι σημαντική για βαθμολογικούς λόγους καθώς παραμένει στο «κόλπο» της τετράδας και του πλεονεκτήματος έδρας ενώ ήταν μια νίκη (και ειδικά με τον τρόπο τον οποίο ήρθε) την οποία είχε μεγάλη ανάγκη για ψυχολογικούς λόγους. Άλλωστε ακόμα «νωπές» ήταν οι μνήμες από την τραγική εμφάνιση στο Μιλάνο. Φανταστείτε να είχε χάσει και αυτό το ματς με τη Φενέρ. Ενδεχομένως να έκανε την εμφάνισή της η απογοήτευση η οποία θα ήταν πολύ κακός σύμβουλος ενόψει του (επίσης κρίσιμου και σημαντικού) αγώνα με την Εφές. Μην ξεχνιόμαστε. Η δουλειά δεν έχει τελειώσει. Το «ΠΡΕΠΕΙ» παραμένει πολύ μεγάλο και στο αμέσως επόμενο παιχνίδι. Απλά τώρα θα μπει με... άλλον αέρα στο παρκέ ο Παναθηναϊκός. Όπως θα μπει αντιστοίχως και ο κόσμος στην εξέδρα.

Το «σάλτο μορτάλε» έδειξε και «τι εστί» Σλούκας

Απέναντι στη Φενέρ «μίλησαν» οι μεγάλες προσωπικότητες με πρώτη και καλύτερη αυτή του Κώστα Σλούκα. Όπως συνηθίζεται να λένε σε τέτοιες περιπτώσεις «αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω». Ανέλαβε δράση ο αρχηγός όταν «έκαιγε» η μπάλα και... από εδώ πάνε και οι άλλοι. Αρχηγός όνομα και πράγμα. Ηγέτης όνομα και πράγμα. Και όχι. Δεν είναι υπερβολικοί οι εν λόγω χαρακτηρισμοί για τον Κώστα Σλούκα.

Ξέρετε τι γίνεται; Κάποια πράγματα στην ζωή δεν διδάσκονται. Μπορεί να δοθεί κάποιο παράδειγμα ή κάποιο πρότυπο προς μίμηση, αλλά από εκεί και πέρα έχει να κάνει με την προσωπικότητα, την ψυχοσύνθεση και τη θέληση του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Ε, τα ηγετικά στοιχεία που βγάζει ο Κώστας Σλούκας, ακόμα και στα 35 του χρόνια που ειρήσθω εν παρόδω είναι πιο γραμμωμένος και από 25άρηδες, είναι σπάνια. Δεν μπορούν να τα έχουν όλοι. Δεν γίνεται να τα έχουν όλοι. Με τη σκληρή δουλειά μπορεί κάποιος να φτιάξει το σώμα του, τη φυσική του κατάσταση, ακόμα και τις μπασκετικές του ικανότητες, αλλά κάποια θέματα νοοτροπία ή τα έχεις ή δεν τα έχεις.

Όπως τα είχε ο Βασίλης Σπανούλης. Όπως τα είχε ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Όπως τα είχε ο Νίκος Γκάλης, Όπως τα είχε ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Όπως τα έχει ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Βάλτε στην εξίσωση τη δουλειά που έριχνε καθένας από αυτούς και βγάλτε το αποτέλεσμα. Γι' αυτό και κάποια πράγματα είναι για πολύ λίγους. Ελάχιστους. Μετρημένους στα δάχτυλα. Ε, ο Κώστας Σλούκας είναι ένας από αυτούς.

Τρανό παράδειγμα στο ματς με τη Φενέρ η βουτιά αυτοθυσίας προκειμένου να κλέψει τη μπάλα μέσα από τα χέρια του Γκούντουριτς. Ένα σημείο του αγώνα όπου κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί και να πει (όπως ο υπογράφων τρομάρα μου) ότι το ματς είχε τελειώσει. Η τουρκική ομάδα στο +2 και με τη μπάλα δική της. Να έχανε; Πώς;

Περίμενε κανείς τον Σλούκα να κάνει αυτό το... σάλτο μορτάλε στα πόδια του Γκούντουριτς για να του πάρει τη μπάλα; Και να 'ταν μόνο αυτό; Πραγματικά είναι να απορεί κάποιος με την ψυχραιμία του. Να πάρει τη μπάλα και να ξεκινήσει άμεσα ντρίπλα για να μην χρεωθεί βήματα. Και όχι μόνο δεν έκανε βήματα, αλλά κέρδισε και δύο βολές με τις οποίες έφερε το ματς στα ίσια. Αυτό ήταν και το σημείο που ο Παναθηναϊκός... κέρδισε το ματς.

Κάποια πράγματα, είτε τα έχεις, είτε δεν τα έχεις. Και ο Σλούκας όχι μόνο τα έχει, αλλά δίνει και... ρέστα. «Chapeau» που λένε και οι Γάλλοι. Αυτά για να τα βλέπουν οι νεότεροι και να μαθαίνουν. Να μαθαίνουν τι πραγματικά χρειάζεται για είναι κάποιος αθλητής πετυχημένος.

Ο «πάντα έτοιμος» Χουάντσο και ο αστερίσκος της ενίσχυσης

Για να φτάσει το ματς στην κόψη του ξυραφιού προκειμένου να επιστρατευτούν τα μεγάλα μέσα όπως είναι ο Κώστας Σλούκας, έπρεπε να είχαν προηγηθεί τα μεγάλα σουτ του Ερνανγκόμεθ. Μέχρι και πεντάρι έπαιξε ο Ισπανός. Δεν ξέρω εάν έριξε και ένα σφουγγαρισματάκι φεύγοντας από το ΟΑΚΑ. Όμως ήταν παντού και έκανε τα πάντα.

Σαν να μπήκε άλλος παίκτης στο δεύτερο ημίχρονο. Πάντως στο πρώτο μισό δεν ήταν αυτός αλλά κάποιος σωσίας του. Ε, δεν εξηγείται αλλιώς αυτή τρομακτική αλλαγή! Πέτυχε και τους 15 πόντους στο δεύτερο ημίχρονο ενώ «καθάριζε» το ένα ριμπάουντ μετά το άλλο. Ήταν εκείνος που άναψε την σπίθα στο ΟΑΚΑ προκειμένου να πάρει «φωτιά» η εξέδρα και να παρασύρει με την πράσινη λάβα της τη Φενέρ. Ήταν με μια λέξη και μάλιστα συλλαβιστή κα-τα-πλη-κτι-κός!

Όμως και πάλι θα βάλω έναν ακόμα αστερίσκο. Μπορεί να υπάρχει ένα ακόμη ματς (και μάλιστα εξίσου κρίσιμο με αυτό της Φενέρ αν όχι και πιο επικίνδυνο) απέναντι στην Εφές, μπορεί η Euroleague να αργεί να ξεκινήσει ξανά και δη στα τέλη του μήνα από τη στιγμή που μεσολαβούν το Κύπελλο και τα ματς της Εθνικής, αλλά ο Παναθηναϊκός χρειάζεται ενίσχυση στους ψηλούς. Το έλεγα μετά από ήττες, το λέω και μετά από νίκες.

Άντε και επιστρέφει ο Γιούρτσεβεν στα τέλη του μήνα. Σε τι κατάσταση θα είναι; Θα μπορεί να είναι εξίσου και περισσότερο ποιοτικός απέναντι σε ψηλούς όπως ο Ταβάρες, ο Φερνάντο, ο Ιμπάκα και ο Γκαρούμπα στο ματς με τη Ρεάλ την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου; Θα έχει βρει ρυθμό ενόψει του αγώνα που θα ακολουθεί στο ΣΕΦ; Θεωρώ ότι ένα κορμί ακόμα εξακολουθεί να είναι απαραίτητο. Και ας μην παίξει στο Κύπελλο.

Ο εκνευρισμός του Ναν ήταν δικαιολογημένος

Πάμε τώρα και στον Κέντρικ Ναν. Πραγματικά δεν θυμάμαι τον Αμερικανό γκαρντ τόσο πολύ εκνευρισμένο και αμίλητο. Στο ματς με την Παρτίζαν στο Βελιγράδι, ξέσπασε. Ξεσπάθωσε. Έβγαλε τον θυμό που του είχε συσσωρευτεί από τον τρόπο με τον οποίο είχε αντιμετωπιστεί. Στο ΟΑΚΑ δεν το έκανε. Μάλιστα μετά το τέλος ήταν παντελώς ανέκφραστος. Είτε στους πανηγυρισμούς της νίκης, είτε μετά το τέλος στα αποδυτήρια. Ήξερε ότι δεν... έπρεπε να μιλήσει! Γενικά είναι ένας παίκτης που του «χαλάει» το μυαλό πολύ εύκολα και αυτό έχει αντίκτυπο και στα ματς του Παναθηναϊκού.

Όμως άδικο είχε; Οι διαιτητές στο ΟΑΚΑ σφύριζαν άλλα αντί άλλων. Χρειάστηκε να πάνε δύο φορές στο Instant Replay για να δικαιώσουν το challenge του Αταμάν. Και τις δύο φορές για βολές έχοντας υποδείξει ότι τα φάουλ (ένα στον Γκραντ για τρεις βολές και ένα στον Σλούκα για γκολ-φάουλ) ήταν «κάτω» και όχι σε προσπάθεια για σουτ. Εν τέλει αποδείχθηκε και στις δύο περιπτώσεις ότι ήταν σε προσπάθεια για σουτ.

Αποκορύφωμα; Το πεντακάθαρο φάουλ στον Κέντρικ Ναν από τον Σάνλι σε προσπάθεια για layup στα 2:33 για το τέλος με το σκορ στο 83-80. Στην εξέλιξη της φάσης κέρδισε φάουλ ο Γκούντουριτς ο οποίο μείωσε σε 83-82 ενώ θα μπορούσε ο Ναν να είχε βολές για υποτιθέμενο 85-80. Διαφορετικά τα δεδομένα που είχαν διαμορφωθεί στο παιχνίδι και με τόσο μικρό χρονικό διάστημα να απομένει για το τέλος.

Σε γενικές γραμμές η Φενέρ αντιμετώπιζε τον Ναν με δύο παίκτες. Και αν κρίνουμε από τη συνολική εικόνα του αγώνα, κατάφερε να τον βγάλει εκτός ρυθμού. Τον είχε περιορίσει στους 4 πόντους στο ημίχρονο έχοντας πετύχει από ένα καλάθι σε πρώτη και δεύτερη περίοδο, ήταν στο «μηδέν» στο 3ο δεκάλεπτο αλλά όταν η μπάλα «έκαιγε» πέτυχε 10 σερί πόντους και 13 στο τελευταίο δεκάλεπτο μεταξύ των οποίων και τη βολή της νίκης. Είχε 17 πόντους. Και φανταστείτε. Η γενική αίσθηση που επικρατούσε ήταν ότι δεν έπαιξε καλά. Που να... ξαναπαίξει καλά!