Παναθηναϊκός: Η παράδοση του «εγώ» στο «εμείς»

Σίγουρα κάποιοι από εσάς παρακολουθούν ΝΒΑ. Σίγουρα κάποιοι άλλοι το αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι. Εγώ ανήκω στην πρώτη «συνομοταξία». Στους ΝΒΑ fans. Το λέω αυτό γιατί παρακολουθώντας την αναμέτρηση του Παναθηναϊκού με τον Ερυθρό Αστέρα και έχοντας εστιάσει στο δεύτερο ημίχρονο και δη στο σημείο της ανατροπής, θυμήθηκα δύο ατάκες του Φιλ Τζάκσον. Την πρώτη την ψιλοδιαβάσατε και στον τίτλο.

Συγκεκριμένα ο μεγάλος αυτός προπονητής των 11 πρωταθλημάτων στο ΝΒΑ, είχε πει οτι «οι καλές ομάδες γίνονται σπουδαίες όταν τα μέλη της εμπιστεύονται το ένα το αλλο, παραδίδοντας το 'εγώ' στο 'εμείς'.”» Και η δεύτερη ότι «η δύναμη της ομάδας είναι το κάθε μέλος της ξεχωριστά. Και η δύναμη του κάθε μέλους είναι η ίδια η ομάδα». Έπειτα ήρθε και έδεσε η ατάκα του Σερέλη ο οποίος είπε ότι «κανείς δεν είναι πάνω από την ομάδα» με τον ίδιο να είχε ακόμα πάνω στα ρούχα του ουκ ολίγα λίτρα νερού από το «μπουγέλωμα» που του είχαν επιφυλάξει οι παίκτες.

Η μαγκιά του Σερέλη

Εικόνες, οι οποίες ήταν άγνωστες στα «πράσινα» αποδυτήρια τη φετινή σεζόν. Και ομολογώ δεν περίμενα ότι θα τις έβλεπα και ποτέ. Ο Παναθηναϊκός άρχισε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ (σ.σ. ναι, με κεφαλαία γράμματα) να θυμίζει κανονική ομάδα. Δεν είπα ότι έγινε, αλλά ότι άρχισε να θυμίζει. Να γίνονται απλά πράγματα εντός και εκτός παρκέ τα οποία να παραμπέμπουν σε σωστή λειτουργία ενός τεράστιου μπασκετικού οργανισμού όπως είναι ο Παναθηναϊκός. Και ξέρετε, είναι πολύ δύσκολο να συμβεί από τη στιγμή που η ψυχολογία των περισσοτέρων παικτών είχε πέσει στα τάρταρα και ταυτόχρονα δεν υπάρχει κανένα αγωνιστικό και βαθμολογικό κίνητρο στην Euroleague. Φαντάζομαι εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κάποιος πόσο (πιο) δύσκολο είναι το έργο του... rookie, Χρήστου Σερέλη.

• Σερέλης: «Η ομάδα πάνω απ' όλους»

Αν θέλετε την άποψή μου ο Σερέλης είχε τα «κοχόνες» να αφήσει εκτός ομάδας τον πιο παραγωγικό παίκτη των «πρασίνων». Τον καλύτερο σκόρερ. Έναν από τους καλύτερους παίκτες στην περσινή Euroleague, ο οποίος ξεκίνησε με φόρα και τη φετινή σεζόν, αλλά από ένα σημείο και μετά «έσβησε» τις μηχανές του και δεν έκανε τίποτε απολύτως. Μάλλον, έκανε. Έκανε κακό στη συνολική λειτουργία της ομάδας. Όμως για τον λόγο του ότι είναι ο Ντουέιν Μπέικον, πόσο εύκολα θα μπορούσε κάποιος να πάρει την απόφαση και να τον αφήσει εκτός; Ειδικά όταν μιλάμε για έναν προπονητή με λιγότερο από έναν μήνα στον πάγκο και ο οποίος ανέλαβε για πρώτη φορά στην καριέρα του να καθοδηγήσει ένα τόσο μεγάλο brand.

Οπότε η μαγκιά του Σερέλη είναι ακόμα πιο μεγάλη. Το αν θα δικαιωνόταν δεν το ήξερε κανείς. Όπως νίκησε ο Παναθηναϊκός τον Ερυθρό Αστέρα σε αυτό το ματς, θα μπορούσε κάλλιστα και να είχε χάσει όταν η διαφορά έφτασε στο -16 στο 25'. Προσωπικά πόνταρα στο να αυξηθεί, παρά στο να μειωθεί. Ε, δεν είναι και ο Παναθηναϊκός η πλέον αξιόπιστη ομάδα της Euroleague που μπορεί να σημειώνει τη μία ανατροπή μετά την άλλη.

Η λύση με τον Μπέικον

Ομολογώ δεν περίμενα ότι θα επαναλάμβανε παρόμοιο ημίχρονο όπως και στο ματς με την Ζάλγκιρις Κάουνας. Και αυτή τη φορά παίζοντας μπάσκετ καλού επιπέδου και στις δύο πλευρές του παρκέ. Ήταν ολοφάνερο ότι όλοι οι παίκτες λειτούργησαν με βάση το «εμείς» και σε καμία περίπτωση με βάση το «εγώ» το οποίο δεν έκανε σχεδόν καθόλου την εμφάνισή του σε αυτό το ματς. Ακόμα και όταν ο Παναθηναϊκός βρέθηκε να «κυνηγάει» στο σκορ, είχε «βγάλει» καλά σουτ και είχε τις προϋποθέσεις για να σκοράρει. Όμως το καλάθι έμοιαζε με... κουμπότρυπα το οποίο μετατράπηκε σε... βαρέλι στο δεύτερο ημίχρονο.

• Επιμέρους 30-5 μέσα σε διάστημα 10 λεπτών για τους «πράσινους»

Είναι αυτό που λένε και οι προπονητές. Μέσα από την καλή άμυνα θα μπορέσεις να πάρεις ψυχολογία και να να δημιουργήσεις τις καλύτερες δυνατές καταστάσεις και για να σκοράρεις. Και αυτό ακριβώς έκαναν οι «πράσινοι» στο δεύτερο μισό του ματς. Έβγαλαν περίσσια ενέργεια στην άμυνα, έδειξαν ομαδικότητα και διάθεση για hustle plays, σταμάτησαν να δίνουν το δικαίωμα στον Ερυθρό Αστέρα να ανανεώνει τις επιθέσεις του, ενώ μπόρεσαν να βγάλουν εκτός ματς τους Καμπάτσο και Βιλντόζα. Ε, ήταν ζήτημα χρόνου για να ολοκληρωθεί το μεγάλο come back για μια νίκη που είχε ανάγκη η ομάδα.

Το έχω αναφέρει ξανά. Την είχε ανάγκη για ψυχολογικούς λόγους, για να πιστέψουν όλοι περισσότερο στους εαυτούς τους, να φανούν όλοι χρήσιμοι και να αποδείξουν ότι μπορούν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά και χωρίς τον πρώτο σκόρερ τους. Και ας μην υπάρχει κανένα βαθμολογικό κίνητρο. Θυμάστε τι είχα γράψει μετά το ματς στο Πριγκιπάτο; Ότι έπρεπε ΑΜΕΣΑ να βρεθεί λύση με τον (κατά τ' άλλα παικταρά) Μπέικον για το καλό της ομάδας και του συνόλου. Δεν πέρασαν καλά-καλά δύο 24ώρα και ιδού τα αποτελέσματα. Δεν λέω ότι και την επόμενη εβδομάδα στη Λιόν θα έχει ο Παναθηναϊκός ανάλογη εικόνα όπως και στο β' ημίχρονο, αλλά σίγουρα είναι η σωστή νοοτροπία που πρέπει να έχει μια ομάδα προκειμένου να λειτουργεί άρτια με γνώμονα το καλό του συνόλου.

Ο Τόμας που... σκόραρε χωρίς να ακουμπήσει μπάλα

Μπορεί αύριο-μεθάυριο να μπει ο Μπέικον να παίξει και να τρίβουμε όλοι τα μάτια μας με αυτά που (ενδεχομένως) θα κάνει. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό το ματς που έμεινε στον πάγ(κ)ο, μόνο σε καλό να (του) βγει. Να καταλάβει καλά και εκείνος ότι μόνο μέσα από την ομάδα και τη συνολική προσπάθεια θα έρθουν καλύτερες ημέρες. Σε γενικές γραμμές ο Σερέλης το πήγε πολύ καλά το ματς.

Και θα σταθώ και σε μια λεπτομέρεια η οποία δείχνει το πόσο απαραίτητος είναι ο Ματ Τόμας στην πεντάδα. Η διαφορά μειώθηκε και η ανατροπή έγινε όταν ο Αμερικανός ήταν στο παρκέ. Ακόμα και όταν δεν σκόραρε (σ.σ. για την ακρίβεια όταν δεν έπαιρνε καν προσπάθεια) η παρουσία του ήταν πολύτιμη διότι ο αντίπαλος προπονητής γνωρίζοντας το πόσο «Killer» είναι ο Αμερικανός έξω από τα 6.75 μέτρα, είχε πάντα παίκτη πάνω του. Αποτέλεσμα; Να δημιουργείται «κενό» στη «ρακέτα», ο Παπαγιάννης να κάνει πιο εύκολα το dive για το alley oop και ταυτόχρονα να διεκδικείται πιο εύκολα το επιθετικό ριμπάουντ. Ψιλά γράμματα θα πει κάποιος. Πλην όμως ουσιαστικά.

• Παναθηναϊκός - Ερυθρός Αστέρας 75-66: «Ματ» ανατροπής με Παπαγιάννη (vid)

Μιας και ανέφερα τον Παπαγιάννη. Είδατε πως μπορεί να διακρiθεί ο Έλληνας σέντερ; Όταν οι γκαρντ τον εκμεταλλεύονται. Και αν μην τι άλλο πήρε πολλές μπάλες στο «ζωγραφιστό». Τελείωσε φάσεις, πήρε ψυχολογία και μπόρεσε να γίνει και επιδραστικός στην άμυνα. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω. Ο Παπαγιάννης έχει ανάγκη την καλή επιθετική παρουσία προκειμένου να φανεί αποτελεσματικός και στην άμυνα. Και θαρρώ το είδαμε στο δεύτερο μισό του εν λόγω αγώνα.

Και φυσικά ύστερα από πολύ καιρό, είδαμε επιτέλους και τον Νέιτ Γουόλτερς να κάνει ένα καλό ματς. Ήταν πολύ πιο ορεξάτος, πήρε προσπάθειες, έτρεξε, ενώ έβγαλε και εκείνος άμυνες στην περιφέρεια βοηθώντας και στην ομαδική πίεση για το κλέψιμο ή το λάθος των αντιπάλων του. Απλά ο Αμερικανός είναι επιρρεπής στους τραυματισμούς και το γεγονός αυτό τον κάνει σε πολλά ματς πολύ πιο προσεκτικό.

Εν κατακλείδι: Ο Παναθηναϊκός έδειξε σε αυτό το ματς στοιχεία κανονικής ομάδας. Τουλάχιστον είχε αυτήν την νοοτροπία. Και όσο δεδομένο και αν φαίνεται ή αν ακούγεται σε κάποιους, τόσο άγνωστο ήταν στα περισσότερα ματς της φετινής σεζόν. Σίγουρα θα έρθουν και άλλες ήττες. Εννοείται. Όμως οι «πράσινοι» δείχνουν να μπαίνουν σιγά-σιγά στον σωστό τον δρόμο προκειμένου (σε πρώτη φάση) να βελτιώσουν την εικόνα τους. Τα υπόλοιπα, εν καιρώ...