Δυστυχώς ακόμα δεν είναι ομάδα

• Θα γίνουν ποτέ ομάδα;
• Ρεαλισμός και αυτογνωσία

Το βασικότερο συμπέρασμα μετά και την χτεσινή ήττα του Παναθηναϊκού στο Ισραήλ είναι λογικό και παράδοξο μαζί. Όταν οι Πράσινοι προσπαθούν να παίξουν μέσα από συστήματα και ομαδικότητα δεν τσουλάει ακριβώς γιατί «προσπαθούν», δεν τους βγαίνει αβίαστα. Πολλή σκέψη, πολύ σάστισμα, αργές αντιδράσεις. Όταν αφήνονται στην ατομική πρωτοβουλία, ειδικά όταν έχουν χάσει την επαφή με το σκορ, τα πράγματα καλυτερεύουν και βλέπουμε μεγάλες ή μικρές ανατροπές.

Θα γίνουν ποτέ ομάδα;

Για αρχή ας πούμε κάτι αισιόδοξο. Ο Παναθηναϊκός έχει καλό προπονητή. Είχε προπονητή και επί Βόβορα και επί Κάτας. Στον Πρίφτη όμως πρέπει και μπορεί να δώσει χρόνο. Γιατί έχει τον πρότερο επιτυχημένο προπονητικό βίο που δεν είχε ο ρούκι Βόβορας, γιατί μπορεί να έχει ψυχική σύνδεση με τους παίκτες που ήταν δύσκολο για τον Mr Iceman Οντέτ Κάτας.

Με γυμνό μάτι μπορώ κι εγώ να γράψω ότι Πέρι και Έβανς δεν κάνουν. Αλλά δεν είμαι και δεν θα γίνω προπονητής. Ο Πέρι δεν μπορεί, δεν γίνεται να είναι τόσο κακός. Κάτι άλλο συμβαίνει, κάτι στο μυαλό του δεν έχει κουμπώσει, κάτι στην ψυχολογία του δεν είναι αρκετά «σκληρό». Αν ο Πρίφτης τον ξεκλειδώσει μαγκιά του, θα είναι χρήσιμος. Τι να πεις για έναν παίκτη που σπάει το στεφάνι ακόμα και σε κάρφωμα μετά από drive;

Ο Έβανς γίνεται να ξέχασε πως να κάνει box out ή να καρφώνει κι αυτός εύστοχα αντί για το γάμο του καραγκιόζη; Κι όμως γίνεται κι αυτό. Χρειάζεται προπονητική παρέμβαση για να τα μάθει; Δεν νομίζω.

Τα σημαντικά όμως δεν αφορούν έναν ή δύο παίκτες. Ο Παναθηναϊκός είναι πολύ στατικός, κυκλοφορεί άτσαλα την μπάλα και πολύ συχνά δεν απειλεί. Η ρακέτα είναι συχνά ακατοίκητη στην επίθεση και τα αναγκαστικά τρίποντα διαδέχονται το ένα το άλλο.

Ο εξαιρετικός Νάναλι στην ανάπαυλα χτες και αφού είχε πληγώσει την πράσινη άμυνα με 16 πόντους, απάντησε για τους λόγους της διαφοράς των δέκα πόντων του ημιχρόνου: «Παίζουμε απλά, αμυνόμαστε καλά, σημαδεύουμε τα mis-match.» Όλα δηλαδή όσα δεν έκανε ο Παναθηναϊκός.

«Δεν μπορούν δηλαδή οι παίκτες να παίζουν πάντα με την ίδια ένταση που έπαιξαν στο τέλος;» Για διάφορους λόγους όχι. Για λόγους φυσικής κατάστασης αμφιβάλλω αν μπορούν να πιέζουν στα 4/4 για όλο το ματς. Επίσης δεν μπορείς να χαλάς το μυαλό του αντιπάλου σου διαρκώς, ούτε θα τον βρίσκεις συχνά χαλαρό, όπως όταν προηγείται με 20 πόντους. Μακάρι ο Παναθηναϊκός του 2021-22 να μπορούσε να παίζει διαρκώς κυνηγώντας σε κάθε σπιθαμή του γηπέδου τον αντίπαλο, αν πάντως αυτό προσπαθεί να διδάξει ο Πρίφτης, μάλλον θα δούμε τα πρώτα αποτελέσματα με το νέο έτος. Και είναι και πολύ λογικό να χρειάζεται τρεις ή τέσσερις μήνες ένα νέο σύνολο παικτών με καινούργιο προπονητή για να γίνει ομάδα.

Ρεαλισμός και αυτογνωσία

Για να σας είμαι ειλικρινής δεν μου κάνει μεγάλη διαφορά, αν ο Παναθηναϊκός τερματίσει 11ος , 14ος ή 16ος στην κατάταξη της Euroleague. Κάνει όμως μεγάλη διαφορά, αν είναι μια ομάδα που βελτιώνεται ή παραμένει βαλτωμένη στα βαριά παπούτσια του παρελθόντος. Πως θα βελτιωθεί η ομάδα; Μέσα από την ποιοτική προπόνηση κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Αν σκεφτούμε ποιοι παίκτες έκαναν προπόνηση στο ΟΑΚΑ στα δοξασμένα χρόνια φανταστείτε εσωτερικά διπλά με Διαμαντίδη, Σάρας, Σπανούλη, Χατζηβρέττα, Φώτση, Μπατίστ, Πέκοβιτς, Καλάθη, Σάτο, Νίκολας,Τομάσεβιτς κλπ κλπ κατά τη διάρκεια των ετών. Υποθέστε λοιπόν τώρα την ποιότητα της προπόνησης με το σημερινό υλικό κι ας είμαστε επιεικείς λόγω των νέων συνθηκών. Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάχνεις λεμονάδα. Μακάρι και Ομάδα.