Άρης: Μια βραδιά στο θέατρο των ονείρων

Είναι η εξέλιξη της τεχνολογίας, η κυριαρχία του διαδικτύου και η συρρίκνωση κάθε μορφής απόστασης. Δεν είσαι εκεί αλλά μ’ ένα… κλικ, είναι σα να βρίσκεσαι στο επίκεντρο μιας αθλητικής πανδαισίας. Σαν τον δισεκατομμυριούχο Μαρκ Κιούμπαν ο οποίος ένιωσε εκστασιασμένος από την ατμόσφαιρα στο Nick Galis Hall αφιερώνοντας stories στο Instagram γράφοντας… «μόνο στην Ευρώπη». Θαρρώ ότι το συγκεκριμένο post έχει βαθύτερα μηνύματα αλλά δεν είναι της παρούσης. Το θρυλικό Παλέ πάντα ήταν ένα «θεάτρου των ονείρων». Κάποιες φορές, αυτά δεν είχαν ουσιαστικό υπόβαθρο, τώρα όμως δείχνουν να στέκονται πάνω σε στέρεες βάσεις και με τη λάμψη να πέφτει σαν χρυσόσκονη σε κάτι ξεχωριστό.

Οι στέρεες βάσεις «φωτογραφίζουν» το πλάνο, τη μεθοδολογία, τους χαμηλούς τόνους και τις πράξεις που πρόκειται να γίνουν. Η ανυπομονησία του κόσμου δεν είναι εύκολο να «ελεγχθεί», ούτε η βιασύνη για τον ερχομό ολοκληρωτικών αλλαγών. Στη ζωή, όλα θέλουν τον χρόνο τους. Είτε αφορά την εκπλήρωση μεγαλόπνοου σχεδίου ριζικών αλλαγών του status ενός club, είτε τη σταδιακή ωρίμανση ενός αγωνιστικού γκρουπ το οποίο χτίστηκε από μηδενική βάση και καθημερινά χτίζει τα δικά του όνειρα.

Αυτό συμβαίνει με το γκρουπ του Βασίλη Σπανούλη. Η ανάπτυξη θα έρθει μέσα από τα παιχνίδια. Η διαδικασία περιλαμβάνει κάθε λογής συναίσθημα. Από το «σοκ» της Καρδίτσας έως την αποθέωση στη διάρκεια του αγώνα με την Μπούργκος. Από το εντυπωσιακό πρώτο ημίχρονο όπου οι Ισπανοί βυθίστηκαν στον… λάκκο των λεόντων και κατασπαράχθηκαν - έστω κι αν το δικό τους γήπεδο λέγεται «Κολοσσαίο» - έως το δεύτερο ημίχρονο που θαρρώ ότι ήταν το «βούτυρο στο ψωμί» του 44χρονου τεχνικού για να έχει να πει και κάτι αρνητικό την επόμενη μέρα. Και ο ίδιος είναι τελειομανής, το έδειξε εξάλλου στις δηλώσεις του μετά το παιχνίδι, στο flash interview.

Συνολικά στο παιχνίδι, για περίπου τριάντα αγωνιστικά λεπτά ο Άρης ήταν υπέροχος αλλά και Λερναία Ύδρα. Διαφορετικοί πρωταγωνιστές ανά πεντάλεπτο και φάσεις που υποδηλώνουν τη διάθεση αυταπάρνησης. (Τουλάχιστον) τρεις στον αριθμό. Εκείνο το σπριντ του Κεμ Μπιρτς και η no look πάσα στον Ρόμπινσον Ερλ από το κέντρο του γηπέδου. Η βουτιά του Βασίλη Τολιόπουλου για τη διατήρηση μιας κατοχής. Η απίστευτη πάσα που πέρασε ο Ντιμιτρίγεβιτς καθώς είχε μπλοκαριστεί από δύο παίκτες, ρίχνοντας (πρώτα) το σώμα του στο παρκέ.

Καθώς η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης, μετά τη δια ζώσης παρακολούθηση του αγώνα, ήρθε κι αυτή στην επανάληψη της μετάδοσης (ξημερώματα) στο συνδρομητικό κανάλι. Συμπέρασμα. Στην παρούσα φάση, οι τακτικές αναλύσεις έχουν μικρή σημασία. Η συνολική εμφάνιση του Άρη και οι αντιδράσεις των παικτών ήταν σαν τη λάβα που ξεπετάγεται από ένα ηφαίστειο που μόλις έχει βρυχηθεί. Η χαρά του ενός για τον άλλον στοιχειοθέτησε το πιο σημαντικό μήνυμα.

Ο τηλεοπτικός φακός έδειξε ένα γκρουπ παικτών που απολάμβαναν τη στιγμή. Φανέρωναν αλτρουισμό, εντονότερη σχέση συνεργασίας. Θα παίξει ο ένας για τον άλλον, όπως έκανε ο Μπιρτς σε όλα τα hedge out στους κοντούς, καταστρέφοντας τα play’s των Ισπανών. Έχει δίκιο ο Σπανούλης. Βάσει της άμυνας που έπαιξε η ομάδα του, οι Ισπανοί δεν θα έπρεπε να βάλουν περισσότερους από 65 πόντους. Ο Άρης έβαλε τους μισούς από δαύτους στο πρώτο ημίχρονο μέσα από τις δικές του δεύτερες ευκαιρίες και τα λάθη (στα οποία ανάγκασε) τον αντίπαλο.

Σημαντική και μια ακόμη παρατήρηση. Η «λάβα» του Παλέ δεν έκαψε κανέναν, ίσα-ίσα που χρησιμοποιήθηκε καταλλήλως. Η δε παρουσία του Νίκου Γκάλη είναι από αυτές που απαιτούνται για να διαπιστώσουν άπαντες το legacy αυτού του club. Για την πλειοψηφία των παικτών, ήταν η πρώτη φορά. Η έντονη παρότρυνση καλλιέργησε θετική πίεση κι αυτό φάνηκε μέσα από τη σύντομη ενσωμάτωση της κερκίδας στην εξίσωση του αγώνα. Τα υπόλοιπα αγωνιστικά θα βελτιωθούν μέσα από τα παιχνίδια και την καθημερινότητα. Όλα χρειάζονται τον χρόνο τους και ό,τι βλέπεις τον Οκτώβρη, μπορεί να μοιάζει εξαιρετικά μακρινό τον Νοέμβρη…