Άρης: Πώς προσγειώνεις ένα αεροπλάνο που βρίσκεται στα 30.000 πόδια;

Μια περατζάδα στα social media είναι αρκετή. Εκεί συναντιούνται όλα τα συναισθήματα. Από την ελπίδα και τον ενθουσιασμό έως τη φιλοδοξία και την υπερβολή. Κάποτε, τόπος συγκέντρωσης αυτών ήταν στα λεγόμενα στέκια (εκεί έβγαινε και το ρεπορτάζ). Τώρα έχουμε τον θαυμαστό κόσμο του διαδικτύου. Με ισχυρή επίδραση ακόμη και σε ανυποψίαστα μυαλά. Με τη δυνατότητα προσηλυτισμού μέσα από τη διαδικασία επανάληψης των ίδιων εικόνων μέσω κοινοποίησης ή repost. Η πρώτη περνά απαρατήρητη, η δεύτερη επίσης, από την τρίτη κι έπειτα αρχίζεις να χαμογελάς και στη 15η φορά, δίχως να το καταλάβεις, μετατρέπεσαι σε φανατικός θιασώτης της. Mind games.

• Αυτός είναι ο Richard Hsiao, ο νέος ιδιοκτήτης της ΚΑΕ Άρης

Δεν έχω σκοπό να καθίσω στη θέση του πιλότου. Ίσα-ίσα που ο κόσμος του Άρη έχει την ανάγκη να ενθουσιαστεί και (ολίγον) να υπερβάλει. Θέλει να ξεδώσει και καλά κάνει. Να περπατήσει σ’ ένα μονοπάτι ονείρου και οραμάτων έχοντας διακρίνει την ύπαρξη των σωστών προϋποθέσεων. Ναι, θέλει να γράψει και την κουταμάρα του. Δικαίωμά του. Και στο τσακίρ κέφι όταν είσαι, μια κουβέντα παραπάνω θα την πεις πάνω στον ενθουσιασμό της στιγμής. Αυτή είναι η ανθρώπινη ψυχολογία, η φυσιολογική αντίδραση. Μόνο όμως που την επομένη το πρωί, στο γραφείο, και καθώς τα χθεσινά γλέντια έχουν σχηματίσει μια πρόσφατη ανάμνηση, πρέπει να επικρατεί σύνεση, λογική και υποστήριξη του σχεδίου. Μπορεί αυτό να παρεκκλίνει συγκριτικά με όσα έχει υποψιαστεί ο απλός κόσμος, τούτοι όμως που το κατέστρωσαν είναι απαραίτητο να στηριχθούν, όχι μόνο την ώρα του γλεντιού. Εκεί, όλοι είμαστε φίλοι και αγκαλιαζόμαστε σαν αδέρφια.

Ήταν υπέροχο το δίωρο του χθεσινού live. Προσωπικά ένιωσα την προσμονή, αντλώντας κάθε ευχάριστο συναίσθημα από τους αναγνώστες του Gazzetta. Διαπίστωσα και την ποσότητα δηλητηρίου που διοχέτευσαν επιτήδειοι στα πρόσωπα που φεύγουν από το δ. σ. της ΚΑΕ. Οι φύλακες έχουν γνώση και το χειρότερο που μπορεί να κάνεις κάποιος είναι να λέει ψέματα στους φύλακες επί ένα μήνα. Ας είναι. Λεπτομέρειες που πλέον δεν έχουν σημασία. Οφείλω όμως να γράψω ότι μέσα στον Μάη, ο Άρης έκανε τη διαδρομή που χωρίζει την κόλαση από τον παράδεισο.

Στην εποχή των social media, ο αναγνώστης δεν έχει ανάγκη την αφεντιά μου και κανέναν δημοσιογράφο στην άντληση πληροφοριών για το βιογραφικό ενός επενδυτή. Η ικανοποιητική ταχύτητα internet φτάνει και περισσεύει. Προφανώς ο Richard Hsiao είναι βαθύπλουτος. Δεν το γράφει το Gazzetta, αλλά έχουν δημοσιευτεί σχετικά άρθρα από μεγαθήρια του οικονομικού ρεπορτάζ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Παράλληλα όμως είναι ένα παιδί 24 ετών το οποίο θα βαδίσει σε άγνωστα μονοπάτια. Γεμάτο ενθουσιασμό, πλούσιο σε φιλοδοξία για την επιτυχία του εγχειρήματος προς όφελος απόδειξης της ικανότητας ανάπτυξης ενός franchise. Μπορεί να χρειαστεί χρόνος, όλοι είναι υποχρεωμένοι να του τον δώσουν κι ας «πνίξουν» την κακή συνήθεια της βιασύνης. Πόσα χρόνια επένδυσε ο συγχωρεμένος Παύλος Γιαννακόπουλος έως ότου φτάσει στο σημείο απόλαυσης των καρπών; Ο αθλητισμός δεν έχει κανόνες. Ο επιχειρηματίας επενδύει αλλά το αποτέλεσμα δεν κρίνεται αποκλειστικά και μόνο από τον ίδιο. Αντιθέτως, πολλά εξαρτώνται από τις προϋποθέσεις που δημιουργεί.

Κόσμος και κοσμάκης περιμένει να διαβάσει το όνομα του επόμενου προπονητή. Αδημονεί για τις μεταγραφές, απαιτεί να μάθει τον επόμενο αγωνιστικό προϋπολογισμό. Ναι, και για τον υπογράφοντα το Eurocup της επόμενης περιόδου στοιχειοθετεί μια καλή ευκαιρία διεκδίκησης πραγμάτων γιατί η αποχώρηση ισχυρών brand’s κάνει λιγότερο δύσβατο το μονοπάτι που οδηγεί στην επιτυχία. Δεν μπαίνει στην ίδια ζυγαριά με το (προ διετίας) όνειρο απατηλό.

Περιμένει να μάθει επίσης το σχέδιο της νέας ιδιοκτησίας προσμένοντας τη στιγμή της επίσημης παρουσίασης και της εμφάνισης των εκπροσώπων του fund μπροστά από τα μικρόφωνα. Θέλει να μάθει αν στο σχέδιο της ιδιοκτησίας συμπεριλαμβάνεται και η κατασκευή ιδιόκτητου γηπέδου γιατί ακούει πολλά κι έχει μπερδευτεί. Τα μεγάλα σχέδια και τα υποτιθέμενα αποκλειστικά ρεπορτάζ στοιχειοθετούν τον τέλειο τρόπο για clickbait. Κι όμως, τα μικρά πράγματα βάζουν τις κατάλληλες βάσεις και σχηματίζουν το πρώτο πακέτο συμπερασμάτων.

Σε βαθμό εμμονής, εστιάζω σε αυτά ή μάλλον σ’ αυτά που μπορούν να γίνουν από τη μία μέρα στην άλλη και δεν απαιτούν ισχυρές επενδύσεις, πολεοδομικές εγκρίσεις και αγοροπωλησίες εκτάσεων. Σαν δηλαδή την εταιρική και αγωνιστική οργάνωση. Προσωπικά από εκεί θα καταλάβω τις διαφορές. Από τον σχηματισμό του staff. Είναι τεράστιος ο ρόλος και το επίπεδο επίδρασης των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω από την ομάδα ξεκινώντας από την ευκολία των επαγγελματικών αθλητών έως τη μύησή τους στον σύλλογο.

Η ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού είναι απαραίτητο συστατικό για τη δόμηση σοβαρού σχεδίου αγωνιστικής διοίκησης. Αν οι πληροφορίες είναι σωστές, είναι από τα βασικά ζητήματα στο μυαλό του Νίκου Ζήση. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για πράγματα που προσωπικά περιμένω να κάνει ο νέος τζένεραλ μάνατζερ του Άρη γιατί έχει θητεύσει σε κορυφαία club και γνωρίζει το υψηλό επίπεδο απαίτησης από γιατρούς, γυμναστές, φυσιοθεραπευτές, φροντιστές κλπ. Οι παίκτες έρχονται και φεύγουν. Η ψυχή μιας ομάδας είναι αυτοί.

Η ευθύνη της εταιρικής οργάνωσης ανήκει στους «κουμπάρους» του deal. Αγαπητός Διακογιάννης και Βύρων Αντωνιάδης απέδειξαν την ικανότητά τους μέσα από το απόλυτα πετυχημένο επιχειρηματικό εγχείρημά τους. Τώρα δοκιμάζονται σε εντελώς διαφορετικό τομέα. Στον ενάμιση μήνα των συζητήσεων, προφανώς, αντιλήφθηκαν ότι για πολλά χρόνια η εταιρία «έκοβε» από παντού προς την κατεύθυνση εξασφάλισης χρημάτων για τη διοχέτευσή τους στον αγωνιστικό προϋπολογισμό. Συνέπειας αυτής της κατάστασης ήταν η έλλειψη οργάνωσης και προσωπικού. Δεν είχε το προφίλ που οφείλει να διαθέτει μια αθλητική ανώνυμη εταιρία. Βασιζόταν στο φιλότιμο κάποιων ανθρώπων. Κι αυτό θα αλλάξει. Η έναρξη επαγγελματικών συνεργασιών παράλληλα της ανάθεσης συγκεκριμένων αρμοδιοτήτων στα πρόσωπα που θα επιλεγούν αποτελεί μονόδρομο για την πραγματική εταιρική ανάπτυξη.

Κουβέντα για τους στόχους είναι αδύνατο να γίνει. Και σε τελική ανάλυση, ο ιδιοκτήτης που δημιουργεί το όραμα είναι αυτός που θα δείξει και τον δρόμο. Οι υπόλοιποι έχουν το δικαίωμα να ονειρευτούν, να στηρίξουν και κυρίως να αναγνωρίσουν το μέγεθος της ευκαιρίας που παρουσιάστηκε…