Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός: Πρωτάθλημα με… άδεια «μπασκετικά κύτταρα»!

• Ολυμπιακός: Η ομάδα που αδιαμφισβήτητα έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ και άξιζε να ανταμειφθεί!
• Παναθηναϊκός: Λάθος θεμέλια σε μία χρονιά που δεν υπήρχε τίποτε άλλο από την κορυφή!

Σε μία χώρα με τόσο υψηλή μπασκετική κουλτούρα όσο η ελληνική και με δύο εκ των μεγαλύτερων κολοσσών του αθλήματος σε ολόκληρη την Ευρώπη, ο Μάιος και ο Ιούνιος θα πρέπει να είναι μόνιμα οι μήνες που η απόλαυση του προϊόντος που διαθέτουμε, θα βρίσκεται στο ζενίθ!

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια και όσο το επίπεδο των «αιωνίων αντιπάλων» γιγαντώνεται, τόσο μεγαλύτερη είναι η αγανάκτηση όλων όσοι εμπλέκονται με το οικοσύστημα του ελληνικού μπάσκετ, βλέποντας σε τι επίπεδα έχει φτάσει πλέον η αντιπαλότητα του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού και πόσο – δυστυχώς – «καίμε το μυαλό μας» με τις «αναθυμιάσεις» μίας κόντρας που μοιάζει με «Λερναία Ύδρα»! Όσα κεφάλια της κόψεις, άλλα τόσα και περισσότερα θα «φυτρώσουν»!

Και φυσικά δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα είχαμε ζήσει και πόσο χειρότερα ίσως να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα, αν οι δύο κορυφαίες ελληνικές ομάδες είχαν συνυπάρξει στο Final Four που έγινε στο “T-Center”…

Πραγματικά δεν ξέρω που θα πάει αυτό το πράγμα, αλλά η δήλωση του MVP των τελικών στο “Gazz Floor”, στα αποδυτήρια του ΣΕΦ, νομίζω ότι λίγο-πολύ βρίσκει καθολική ανταπόκριση.

«Πέρυσι το πανηγύρισα με την ψυχή μου, φέτος νιώθω ανακούφιση τώρα που τελείωσε!», είπε με νόημα ο Έβαν Φουρνιέ, που μέσα σε 20 μέρες σήκωσε δύο μαζεμένες σπουδαίες κούπες, παίρνοντας σπίτι του και τον τίτλο του πολυτιμότερου παίκτη σε Euroleague και GBL...

Αλλά μήπως, όλοι μας, από λίγο έως πολύ, δεν αισθανόμαστε κάπως έτσι; Και είναι πολύ κρίμα που πρέπει να εστιάσουμε και σε αυτό το περιεχόμενο, τέτοια μέρα!

Ανήμερα της 39ης επετείου από το βράδυ (14 Ιουνίου του 1987) που άλλαξε μία για πάντα, όχι μόνο το μπάσκετ σαν άθλημα, αλλά ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό, μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας αλλά και τις ζωές πολλών ανθρώπων προς το καλύτερο...

Μία επιτυχία που σίγουρα κεφαλαιοποιήσαμε, αλλά όπως έγραψε και ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος περισσότερο την ατιμώνουμε και λιγότερο την τιμούμε... Αυτά τα ολίγα για την όλη κατάσταση που ζούμε με την ελπίδα να εκλείψουν όσο το δυνατόν περισσότερο όλα τα πάσης εξωαγωνιστικά κακώς κείμενα.

Ολυμπιακός: Η ομάδα που αδιαμφισβήτητα έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ και άξιζε να ανταμειφθεί!

Στο μπασκετικό κομμάτι, ο Ολυμπιακός κατέκτησε το 16ο του πρωτάθλημα γιατί διαχειρίστηκε καλύτερα όλες τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες μίας τόσο υπερφορτωμένης χρονιάς με 81 παιχνίδια (ρεκόρ 66-15 σε Ελλάδα και Ευρώπη)! Και το κυριότερο γιατί νίκησε συνολικά επτά φορές τον Παναθηναϊκό στις δέκα εφετινές τους αναμετρήσεις (2-0 στην Euroleague, 0-1 στο Κύπελλο και 5-2 στην κανονική περίοδο και τα playoffs της GBL).

Και φυσικά αξιοποίησε το πλεονέκτημα έδρας που κατέκτησε αήττητος στην regular season, φτάνοντας στον 5ο τελικό (89-85) με ένα 16/16 εντος έδρας στις εγχώριες διοργανώσεις, το οποίο έγινε 17/17!

Αυτό το 4ο πρωτάθλημα στα 5 τελευταία χρόνια, όμως, έχει ξεχωριστή αξία. Γιατί επετεύχθη μετά από τεράστια υπέρβαση που έκανε ο οργανισμός για να γεμίσει το ρεζερβουάρ της ενέργειας των παικτών, το οποίο είχε αδειάσει από την πρωτοφανή πίεση που υπήρχε για την κατάκτηση της Euroleague μετά από τέσσερις ανεπιτυχείς διαδοχικές προσπάθειες σε ισάριθμα Final Four!

Ένας ακόμη ενισχυτικός παράγοντας της «ερυθρόλευκης» επιτυχίας ήταν σίγουρα ο διαφορετικός Παναθηναϊκός που αντιμετώπισε στους τελικούς, σε σχέση με την εικόνα του στους πέντε πρώτους μήνες του 2026 και παρά τα πολλά και σοβαρά προβλήματα τραυματισμών, που τον ταλαιπώρησαν με νευραλγικούς παίκτες (Σλούκας, Ρογκαβόπουλος και Όσμαν).

Και last but not least, που λένε και οι Αμερικανοί, επειδή βρήκε τον τρόπο να ξεπεράσει ανώδυνα την απώλεια του Ντόρσεϊ, ο οποίος έπαιξε μόλις ένα 10λεπτο στους τελικούς. Μιλάμε για τον παίκτη που αποτέλεσε εσωτερική μετεγγραφή πρώτου μεγέθους και έδωσε μία έξτρα διάσταση στο παιχνίδι που τόσο πολύ έλλειπε από την ομάδα του.

Είχε όμως τον Φουρνιέ, ο οποίος απέδειξε πόσο μεγάλη πάστα παίκτη και ηγέτη είναι! Κάνοντας στην άκρη όταν έπρεπε, στηρίζοντας την απόφαση του Γιώργου Μπαρτζώκα να μην το ξεκινάει (κι ας λοιδωρήθηκε η απόφαση του οργανισμού να επεκτείνει το συμβόλαιό του Γάλλου) και βγαίνοντας μπροστά όταν ο προπονητής του τον χρειαζόταν τα μάλλα! Και στα κρίσιμα της Euroleague και στο “crunch time” του πρωταθλήματος...

Για το τέλος, άφησα τρεις ακόμη πρωταγωνιστές. Τον Βεζένκοβ, που «κουβάλησε» στην διάρκεια του «μαραθωνίου» της regular season χάρη στην μοναδική του ικανότητα να συνδέεται με τον καλάθι. Που να ήξερε ότι τα επινίκια της σεζόν θα τον έβρισκαν να χορεύει υπό τους ήχους και την μουσική της βουλγαρικής πρωτιάς στην Eurovision…

Τον «τερματοφύλακα» Νίκολα Μιλουτίνοφ, ο οποίος έδωσε τρομερές απαντήσεις σε όλα τα κρίσιμα σημεία της σεζόν και έκανε ίσως την καλύτερη σεζόν του με τα «ερυθρόλευκα»! Σκεφτείτε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα φέτος, αν οι Αγγελόπουλοι (δεν έχουν αφήσει σε κανέναν τομέα την ομάδα ανοχύρωτη) δεν είχαν φέρει τούμπα το θρίλερ της «αρπαγής» του από την Αρμάνι τον περασμένο Ιούνιο και δεν τον είχαν κρατήσει στον Πειραιά...

Τo τελευταίο και πολύ σημαντικό credit πάει στον Γιώργο Μπαρτζώκα και το staff του, με φόντο την στενότατη και πολύ εποικοδομητική συνεργασία με το front office. Το βάρος που σήκωσε φέτος ο 60χρονος πολυνίκης προπονητής του Ολυμπιακού, δεν έχει προηγούμενο.

Το έντονο ταμπεραμέντο και η παθολογική αγάπη του για την ομάδα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τον «αδικούν» αρκετές φορές σε επίπεδο συμπεριφοράς, αλλά δεν εμποδίζουν τους γνωρίζοντες να αναγνωρίσουν το προπονητικό του μεγαλείο, το τεράστιο οικοδόμημα που ο ίδιος έχει δημιουργήσει και φυσικά τον τεράστιο θαυμασμό που απολαμβάνει σε όλη την Ευρώπη.

Παναθηναϊκός: Λάθος θεμέλια σε μία χρονιά που δεν υπήρχε τίποτε άλλο από την κορυφή!

Ακόμη κι αν οι «πράσινοι» κέρδισαν τις εντυπώσεις στους τελικούς, χάρη στην πολύ ανταγωνιστική τους παρουσία, την πολύ βελτιωμένη τακτική αντιμετώπιση και το διαφορετικό mindset, η άκρως αποτυχημένη σεζόν του «τριφυλλιού», κατά την ταπεινή μου άποψη οφείλεται στις λανθασμένες βάσεις στις οποίες χτίστηκε το οικοδόμημα.

Λάθος παίκτης σε λάθος ομάδα ο Τι Τζέι Σορτς (έχει και την σύμφωνη γνώμη της διοίκησης για να πάει στην Βαλένθια), ο οποίος χρυσοπληρώθηκε και αποκτήθηκε με προχειρότητα και με βιασύνη, ενδεχομένως και για να μην τον πάρει ο Ολυμπιακός, που είχε κυκλοφορήσει ότι ενδιαφερόταν. Ο Άταμαν δεν προσάρμοσε ποτέ το παιχνίδι και τα σχήματα της ομάδας κοντά στο αγωνιστικό του στυλ, πολύ απλά γιατί με Σλούκα, Γκραντ και Ναν στην περιφέρεια δεν γινόταν.

Μεγάλος παίκτης ο Χέιζ-Ντέιβις και σίγουρα μεγάλη θυσία η προσθήκη του τον Φεβρουάριο, ωστόσο, δεν συμφωνείτε ότι «έκαψε» τον αρχικό σχεδιασμό με Χουάντσο και «αναίρεσε» το όποιο αρχικό πλάνο υπήρχε;

Όσο ο Σλούκας ήταν εξαιρετικός στο πρώτο μισό της σεζόν, παίζοντας με κεκτημένη ταχύτητα από το Eurobasket, ο Παναθηναϊκός κρατούσε υψηλό το επίπεδο απόδοσής του και ο Ναν ήταν πιο απελευθερωμένος, αλλά στην συνέχεια που απολύτως λογικά, χρειάστηκε να κατεβάσει ρυθμούς και στο τέλος που χτυπήθηκε από τους τραυματισμούς, ο Αμερικανός δεν μπορούσε να παίξει στα standards που χρειαζόταν για να πετύχει τους στόχους του.

Μία πολύ λανθασμένη τακτική στην οποία έχω αναφερθεί πολλάκις, είναι η εμμονή του οργανισμού στην εφήμερη επικοινωνία ότι η ομάδα θα τα πάρει όλα, ότι έχει το πληρέστερο ρόστερ και φυσικά ότι το ευρωπαϊκό δεν χάνεται μέσα στο “Telecom Center Athens”. Και με αυτή την νοοτροπία ευθυγραμμίστηκε και ο Άταμαν, από την πρώτη στιγμή που κάθισε στον πάγκο του «επτάστερου».

Πράγματι το ρόστερ του Παναθηναϊκού και φυσικά τα χρήματα που ξοδεύτηκαν, ξεπέρασαν κάθε προσδοκία και δημιούργησαν τις υψηλότερες απαιτήσεις σε ένα κοινό πολύ μπασκετικό, που έχει μάθει να βλέπει την ομάδα να πρωταγωνιστεί.

Ωστόσο, με τόσα προβλήματα σε πολλά μέτωπα, όπως αυτό της «χημείας», του τραυματισμού του Λεσόρ και των υπόλοιπων ψηλών που έχασαν χρόνο, σε συνδυασμό με την οριστική διάρρηξη των σχέσεων μεταξύ του προπονητή και των παικτών, του staff και του front office (από τα μέσα της χρονιάς), το ότι το «τριφύλλι» έφτασε στο 2-0 κόντρα στην Βαλένθια (χωρίς Σλούκα) και στον 5ο τελικό της GBL κόντρα στον Ολυμπιακό (επίσης χωρίς Σλούκα), συνιστά μεγάλο επίτευγμα για όλους όσοι έχουν γνώση της ατμόσφαιρας στο εσωτερικό του.

Παρ’ ότι έχει συμβόλαιο, δεν βλέπω πως ο Άταμαν θα μείνει στην θέση και η όποια αλλαγή στην τεχνική ηγεσία, θα δώσει φρέσκο αέρα! Αρκεί, ταυτόχρονα, να στερεωθούν καλύτερα και τα θεμέλια.

Δεν ξέρω τι τύχη έχει το εγχείρημα Ομπράντοβιτς (πρέπει να υπερνικηθούν πολλά εμπόδια για ευοδωθεί), αλλά αν προχωρήσει θα σημαίνει ότι ο Ζέλικο θα έρθει γεμάτος κίνητρο για να πετύχει. Αυτή άλλωστε είναι η κινητήριος δύναμή του στην προπονητική και αυτά θα είναι τα καλύτερα νέα για τον Παναθηναϊκό, όσον αφορά στην επόμενη μέρα...

Υγ.1: Θα ήθελα πολύ να ευχηθώ ότι τα χειρότερα πέρασαν και ότι η τοξικότητα θα αρχίσει να φθίνει. Με τον ΠΑΟΚ και τον Άρη να γιγαντώνονται (η καλύτερη δυνατή εξέλιξη που θα μπορούσε να προκύψει για το πρωτάθλημά μας), όμως, δεν νομίζω ότι έχουμε την υποδομή για να περιφρουρήσουμε το αγαπημένο μας σπορ και να προστατεύσουμε την δημοτικότητά του. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά δεν είμαι πολύ αισιόδοξος.

Υγ.2: Τρομερά άσχημες εικόνες αυτές που είδαμε μέσα από την φυσούνα, στον διάδρομο που χωρίζει τα αποδυτήρια των δύο ομάδων. Το μεγαλύτερο κρίμα απ’ όλα, όμως, είναι ότι στην εποχή των social media, οι αρνητικοί πρωταγωνιστές περισσότερο ηρωοποιούνται και λιγότερο στηλιτεύουμε την συμπεριφορά τους.

Υγ.3: Από την μία πλευρά, ο Ταϊρίκ Τζόουνς είναι από τους Αμερικανούς ψηλούς που συνδυάζουν σκληράδα, αθλητικότητα και δεξιότητες. Το ότι έχει τόσο μεγάλη ροπή στην πρόκληση βλάβης στην ομάδα του, εξηγείται και από την χαμηλή συναισθηματική του νοημοσύνη.

Υγ.4.: Από την άλλη, ο Κέντρικ Ναν έχει την ατομική ποιότητα για να είναι πρωταγωνιστής στο ΝΒΑ. Το ότι στο prime του δεν βρίσκεται εκεί, ψαχτείτε γιατί συμβαίνει! Στην εφετινή σεζόν μόνο, έχει χαθεί η μπάλα με τα ματς στα οποία η συγκέντρωση του πάει στο... μαύρο και ο χαμένος ήταν ο Παναθηναϊκός.

Υγ.5: Δεν υπάρχουν λόγια γι’ αυτό που έχουν κάνει φέτος οι Νικς. Δεν είναι τόσο τα 53 χρόνια αναμονής, όσο ο τρόπος που επετεύχθη αυτό το 3ο πρωτάθλημα της ιστορίας τους. Με ρεκόρ 16-3 στα playoffs, με 14 νίκες στα τελευταία 15 παιχνίδια, με υπερκάλυψη διψήφιας διαφοράς και στους 5 τελικούς και μπαίνοντας και στις πέντε τελευταίες περιόδους, εβρισκόμενοι πίσω στο σκορ.

Υγ.6: Κουβάς, ξεκουβάς (λόγω ύψους και σωματοδομής, γιατί από ταλέντο ας μην το συζητήσουμε καλύτερα!), ο Τζέιλεν Μπράνσον είναι ο κοντός με τα μεγαλύτερα «καρύδια» στο ΝΒΑ! Δεν έχω ξαναδεί combo-guard με τόσο ξέχειλη αυτοπεποίθηση και με νοοτροπία σε στυλ «δεν βλέπω κανέναν σας», καθώς επίσης και με μία αδιανόητη ικανότητα να σκοράρει πιο αποτελεσματικά με physical επαφή και με ασφυκτική πίεση, απ’ ότι ελεύθερος! Βγάζοντας πολλές φορές την μπάλα από την κοιλιά του...