Παναθηναϊκός: Πολεμιστές της περηφάνιας

Θα κρατήσω αυτό που ανέφερε η ΚΑΕ Παναθηναϊκός AKTOR μετά το τέλος του Game 3.

«Μόνο περηφάνια για τον προπονητή, τους αθλητές και τον κόσμο μας. Είστε ήρωες. Είστε νικητές» ήταν η χαρακτηριστική ανάρτηση στα social media της ομάδας θέλοντας να υπερθεματίσει την προσπάθεια που έκανε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας

Και πηγαίνοντας κόντρα σε διάφορες καταστάσεις. Κόντρα σε τραυματισμούς. Κόντρα σε απουσίες. Κόντρα σε μια ακόμα αντιμετώπιση. Δεν θέλω να επεκταθώ ούτε να πω περισσότερα. Θεωρώ ότι ο coach Σερέλης τα «είπε όλα» μέσα σε 30 δευτερόλεπτα κάνοντας λόγο για τις 61-18 στις βολές υπέρ του Ολυμπιακού όσον αφορά τα ματς του ΣΕΦ και στο συνολικό 75-27 αναφορικά και με τους τρεις τελικούς έως τώρα.

Εγώ απλά θα αναφέρω μερικά νούμερα και τίποτε περισσότερο. Έως τώρα ο Παναθηναϊκός έχει πάρει περισσότερες προσπάθειες για δίποντο (59/104) συγκριτικά με τον Ολυμπιακό (55/93) και παρόλα αυτά έχει εκτελέσει 48 βολές λιγότερες. Μπασκετικά δεν γίνεται. Θα μπορούσαμε να μπούμε και πάλι σε διαδικασία ανάλυσης φάσεως και διαιτησίας, αλλά δεν πιστεύω ότι αξίζει (πια) να μπούμε σε αυτόν τον κόπο.

Απλά είναι κρίμα να μην συνοδεύεται το ΥΨΗΛΟΤΑΤΟ επίπεδο ΚΑΙ των δύο ομάδων μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ και με ανάλογο διαιτητικό επίπεδο. Αυτό και πάμε παρακάτω. Ο Παναθηναϊκός, επαναλαμβάνω, είναι -πραγματικά- άξιος συγχαρητηρίων.

ΚΑΙ ο προπονητής (οποίος ειρήσθω εν παρόδω και τι δεν έχει ακούσει) για τα όσα έχει παρουσιάσει σε αυτά τα τρία ματς, αλλά φυσικά ΚΑΙ οι παίκτες, οι οποίοι -όπως είχα αναφέρει πριν από το τζάμπολ των τελικών- βγάζουν μπασκετικό εγωισμό και δείχνουν ότι μόνο... ξεγραμμένους δεν μπορεί να τους χαρακτηρίσει κάποιος. Ειδικά εάν και εφόσον τηρούνται ίδια κριτήρια και στις δύο πλευρές.

Βλέποντας την μεγάλη εικόνα και έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού το (σχεδόν) άθλιο πρόσωπο των «πρασίνων» πριν από τους τελικούς και δη μετά τον αποκλεισμό από το Final Four της Euroleague, οφείλω να ομολογήσω (και πραγματικά δεν το πίστευα) ότι έχουν βγάλει τρομερή αντίδραση σε αυτά τα τρία παιχνίδια και προσπαθούν, όσο δύσκολο και αν μπορεί να είναι (που είναι), να πάνε... κόντρα στις διάφορες καταστάσεις.

Και αναφέρομαι κυρίως στα πολλά εσωτερικά προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν. Όπως για παράδειγμα οι τραυματισμοί. Και σε κομβικούς παίκτες. Αλλιώς θα ήταν ο Παναθηναϊκός με τον Σλούκα υγιή από το ξεκίνημα των τελικών και τελείως διαφορετικός είναι τώρα. Αλλιώς θα ήταν ο Παναθηναϊκός αν ήταν διαθέσιμος ο Ρογκαβόπουλος και στον πρώτο τελικό και τελείως διαφορετικός παρουσιάστηκε στη συνέχεια έχοντας επιστρέψει από δύσκολο τραυματισμό και μάλιστα χωρίς προπόνηση. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά η ατυχία του ξαναχτύπησε την πόρτα προκαλώντας μεγάλη ανησυχία στις τάξεις των «πρασίνων» μέχρι να κάνει εξετάσεις και να βγουν τα αποτελέσματα. Και φυσικά αλλιώς θα ήταν ο Παναθηναϊκός στο Game 3 εάν είχε διαθέσιμο τον Τσέντι Όσμαν. Τον πιο φορμαρισμένο παίκτη της ομάδας ο οποίος διένυε περίοδο εξαιρετικής κατάστασης.

Αν μπουν στην εξίσωση και αυτά που ανέφερα στην αρχή, εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος την μεγάλη προσπάθεια που έχει κάνει συνολικά η ομάδα. Έχει αφήσει στην άκρη τα προβλήματα που την ταλάνιζαν και όλοι μαζί, σαν μια γροθιά, κινούνται για τον τελευταίο στόχο της σεζόν. Με όσες δυνάμεις έχουν και με όσες δυνατότητες τους παρουσιάζονται. Σίγουρα θα μπορούσε να κάνει break σε ένα από τα δύο παιχνίδια. Και σίγουρα έχασε τις ευκαιρίες που είχε. Αν τα είχε καταφέρει θα μιλούσαμε από τελείως διαφορετική βάση. Και από τελείως διαφορετική βάση μιλάμε τώρα. Πλέον τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για τον Παναθηναϊκό. Και είναι λόγω των προβλημάτων που συνεχίζουν να υπάρχουν ενόψει του τέταρτου τελικού της σειράς.

Σίγουρα δεν έχει χαθεί τίποτε απολύτως ακόμα. Και υπενθυμίζω ότι υπάρχει και το παράδειγμα του 2017 όπου όλοι είχαν ξεγράψει τον Παναθηναϊκό μετά τη «σκούπα» από τη Φενέρ και την υπόθεση του πούλμαν αλλά έφτασε στο σημείο να πάρει το πρωτάθλημα από τον Ολυμπιακό στον 5ο τελικό του ΣΕΦ. Άλλες οι εποχές τότε. Άλλα τα ρόστερ των δύο ομάδων. Άλλες οι καταστάσεις. Όμως, όπως και τότε, έτσι και τώρα, ο Παναθηναϊκός βγάζει και προσπαθεί να βγάλει αντίδραση. Ξαναλέω. Και έχοντας πολλές (τις περισσότερες βασικά) καταστάσεις εναντίον του. Τι μέλλει γενέσθαι;

Αν στο Game 4 δεν υπάρχει κανείς εκ των Όσμαν, Σλούκα, Ρογκαβόπουλο, ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να κάνει την υπέρβαση, της υπέρβασης, ὦ υπέρβαση για να φέρει τη σειρά στα ίσια. Και ας παίζει στο γήπεδο του. Και ας έχει 18.000 φίλους στο πλευρό του. Δεν θα είναι αρκετά αυτά. Δεν ξέρω αν αρκεί και το κίνητρο να μην κατακτήσει ο αιώνιος αντίπαλος έναν ακόμα τίτλο μέσα στο «Telekom Center Athens» και μάλιστα σε διάστημα μόλις 20 ημερών. Όμως ο Παναθηναϊκός δεν κοιτάζει τι κάνει ή τι θα κάνει ο Ολυμπιακός, αλλά τι κάνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι της ομάδας. Και πιστέψτε με. Θέλουν όλοι το πρωτάθλημα. Απλά υπάρχουν πολλές (πάρα πολλές) «Συμπληγάδες» που πρέπει να περάσουν. Και δεν είναι διόλου εύκολο.

Όσον αφορά το 3ο παιχνίδι της σειράς ο Παναθηναϊκός ατύχησε να βρει απέναντί του έναν σεληνιασμένο Φουρνιέ, ο οποίος έκανε πράγματα και θαύματα. Ο Γάλλος διανύει περίοδο τρομερής φόρμας, σουτάρει σαν να πετάει βότσαλα στον ωκεανό, έχει τρομερή αυτοπεποίθηση και παίζει ΚΑΙ για τον τραυματία, Ντόρσεϊ. Στο recap του Game 2 είχα γράψει για τον Φουρνιέ ότι ήταν ο μοναδικός που παρέμεινε σε mood τελικών για τον Ολυμπιακό όσον αφορά το συγκεκριμένο παιχνίδι. Αν τελικά ο Ολυμπιακός κατακτήσει και το ελληνικό πρωτάθλημα, θα πρέπει ο Γάλλος να πάρει το τρόπαιο σπίτι του.

Αγωνιστικά οι «ερυθρόλευκοι» θα πρέπει να του ανάψουν μια λαμπάδα ίσα με το μπόι του. Αν δεν ήταν τόσο σεληνιασμένος ο Γάλλος, τώρα θα κάναμε τελείως διαφορετική κουβέντα. Αντίθετα ο Παναθηναϊκός ακόμα περιμένει τον καλό Ναν. Και όταν πήρε τις επιθέσεις σε καταστάσεις απομόνωσης ήταν πολύ άστοχος (0/5 τρίποντα, 5/13 εντός παιδιάς στο σύνολο) και ας είχε επιστρατεύσει την... γούρικη αφάνα του. Για την ακρίβεια όχι μόνο περιμένει τον καλό Ναν ο Παναθηναϊκός. Τον έχει ανάγκη. Στα δύο ματς του ΣΕΦ μέτρησε 7 πόντους μέσο όρο με 6/22 σουτ συνολικά (1/13 τρίποντα).

Θέλω να πω ότι «ΝΑΙ, ΟΚ υπάρχουν τα δικαιολογημένα και σωστά παράπονα για τη διαιτησία» αλλά εάν στα εκτός έδρας ματς είχε πάρει (έστω κάποια λίγα) πράγματα από τον Κέντρικ Ναν, οι «πράσινοι» ίσως να είχαν κάνει ένα break και τώρα να φλέρταραν με τον τίτλο. Και σίγουρα το κομμάτι της διαιτησίας θα είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα. Όμως συμβαίνουν αυτά. Είναι μέσα στο παιχνίδι. Όλοι έχουν κακές βραδιές. Και γίνονται και περισσότερες όταν «χαλάνε» το μυαλό και διάφοροι άλλοι παράγοντες.

Από εκεί και πέρα μπορούμε να πούμε και περισσότερα πράγματα για το αγωνιστικό κομμάτι του 3ου τελικού. Ο Λεσόρ για παράδειγμα θα μπορούσε να μείνει περισσότερο στο παρκέ από τα 23:31 που αγωνίστηκε. Έβγαλε τρομερή ενέργεια, έκανε deflections και ήταν μέσα στο πνεύμα του αγώνα. Εκτός και αν δεν μπορούσε ο ίδιος. Μοναδική εξαίρεση; Η άμυνα στον Μιλουτίνοβ, ο οποίος συνέχισε να τους δημιουργεί προβλήματα. Ο Χέιζ-Ντέιβις θα μπορούσε να πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες στην επίθεση. Ο Χουάντσο επηρεάστηκε από τα τρία γρήγορα φάουλ (σ.σ. κανονικά με το που έκανε το 2ο έπρεπε ΑΜΕΣΩΣ να πάει στον πάγκο πριν υποπέσει στο 3ο του στην ίδια φάση του α' δεκαλέπτου) και δεν συνέχισε έτσι όπως ξεκίνησε.

Ακόμα και έτσι, ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να φύγει με τη νίκη από το ΣΕΦ. Δεν το έκανε. Και δεν ξέρω αν έχει τα αποθέματα για να επιστρέψει. Πλέον έχει το βάρος. Και θα κληθεί να το διαχειριστεί στο Game 4 όπου θα προσπαθήσει να φέρει τους τελικούς εκ νέου στα ίσια για μια τελευταία... ζαριά.

ΥΓ: Θα πω κάτι που προσωπικά με πείραξε πολύ: Μπράβο ρε Γουόρντ. Ωραίο το fair play σου στον τραυματισμό του Ρογκαβόπουλου. Αν σε μια τέτοια στιγμή, το μόνο που ενδιαφέρει έναν παίκτη είναι να σκοράρει, τότε σηκώνω τα χέρια μου ψηλά. I rest my case που λένε και στο χωριό του Τάισον στην Τάμπα της Φλόριντα. Φυσικά είναι ΚΑΙ μεγάλο λάθος των διαιτητών οι οποίοι δεν σταμάτησαν το παιχνίδι μ' έναν παίκτη να σφαδάζει στο παρκέ. Ψιλά γράμματα μάλον...