Η δικαιοσύνη είναι πάντα τυφλή

Η Παρί Σεν Ζερμέν, η Ατλέτικο Μαδρίτης, η Μπάγερν Μονάχου και η Αρσεναλ που είναι οι τέσσερις ομάδες που πήραν εισιτήρια για τους ημιτελικούς του Τσάμπιονς λιγκ δεν έχουν σχεδόν κανένα σχεδόν κοινό στοιχείο. Η πρωταθλήτρια Γαλλίας το καλοκαίρι καλά καλά δεν έκανε μεταγραφές: βασίζεται στους περσινούς πρωταγωνιστές. Η Ατλέτικο, που έχει πλέον Αμερικάνους ιδιοκτήτες, έχει προσθέσει φέτος πολλούς ποδοσφαιριστές στο ρόστερ της ενώ ενισχύθηκε ακόμα και την περίοδο του Ιανουαρίου. Ο τεχνικός διευθυντής της ομάδας Ματιέ Αλεμάνι πίεσε τον κόουτς Σιμεόνε να αποκτήσει τουλάχιστον ένα ακόμα κυνηγό και τότε αποκτήθηκε μεταξύ άλλων με 35 εκατ ευρώ από την Αταλάντα ο Λούκμαν σκόρερ του κρίσιμου γκολ απέναντι στην Μπαρτσελόνα. Δεν έκαναν τίποτα στο μεταγραφικό παζάρι του Ιανουαρίου και η Μπάγερν και η Αρσεναλ: οι Κανονιέρηδες ξόδεψαν πολλά για να ενισχυθούν το περασμένο καλοκαίρι, η Μπάγερν σέβεται πάντα τους ισολογισμούς – τον Ιανουάριο συζήτησε για τρεις τερματοφύλακες χωρίς να αγοράσει κανένα!

Οι τέσσερις διαφέρουν πολύ και αγωνιστικά. Ο Λουίς Ενρίκε που είναι στο Παρίσι τρία χρόνια έχει φτιάξει μια φινετσάτη ομάδα με κάμποσους χαρισματικούς πιτσιρικάδες που ωρίμασαν. Η Ατλέτικο στα δεκαπέντε χρόνια του Σιμεόνε έχει αλλάξει πολλές φορές: σήμερα αν και δεν παίζει την άμυνα που έπαιζε κάποτε, παραμένει πάντα μια δυσκολοκατάβλητη ομάδα. Η Μπάγερν είναι πάντα μια επιθετική μηχανή. Η Αρσεναλ, αυτή την στιγμή που ζει πίεση και δυσκολία, αντέχει χάρη (και) στο στιβαρό αμυντικό παιγνίδι της: δεν έχει δεχτεί γκολ σε δέκα ματς στο Τσάμπιονς λιγκ Οι τέσσερις ομάδες είναι εντελώς διαφορετικές και επισημαίνω τις διαφορές τους για να φανεί κάτι απλό: ότι ο δρόμος προς την επιτυχία, όταν μιλάμε για το Τσάμπιονς λιγκ, δεν είναι ένας και μόνο. Πρέπει ωστόσο αυτόν που έχεις πάρει να θυμάσαι πως οφείλεις να τον υπηρετήσεις με συνέπεια. Αυτή η συνέπεια οδήγησε τις ομάδες αυτές στους ημιτελικούς.

Οδυνηροί αποκλεισμοί

Στα προημιτελικά της διοργάνωσης είχαμε κυρίως μεγάλους αποκλεισμούς. Η Λίβερπουλ ήθελε, όπως η Ατλέτικο Μαδρίτης, να σώσει την χρονιά της με μια διάκριση στο Τσάμπιονς λιγκ, αλλά δεν έχει τον Σιμεόνε. Ο Αργεντίνος την διοργάνωση την ξέρει, ο Σλοτ όχι. Οι καυγάδες με τον Σαλάχ πχ ήρθαν την πλέον ακατάλληλη στιγμή: το Ανφιλντ δεν μπορεί να βοηθά καθοριστικά πάντα. Η Λίβερπουλ στα ματς με την Παρί έπαιξε όπως ξέρει για μισή ώρα: στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου στην ρεβάνς. Το καλοκαίρι ξόδεψε του κόσμου τα χρήματα και είναι ακόμα πρωταθλήτρια Αγγλίας, αλλά έμοιαζε χωρίς προσωπικότητες. Ο Κβαρασκέλια στο Παρίσι και ο Ντεμπελέ την Τρίτη έκαναν επιδείξεις αποτελεσματικότητας: αν ο Βίρτζ αξίζει εκατό εκατομμύρια είναι να απορείς πόσο κάνουν αυτοί. Και η Σπόρτινγκ Λισαβόνας έδειξε ότι τα προημιτελικά είναι το ταβάνι της: στη ρεβάνς κόντρα στην Αρσεναλ δεν ήταν κακή και είχε και ευκαιρίες, αλλά δυο ματς χωρίς γκολ σε αυτό το επίπεδο είναι πρόβλημα. Οι αποκλεισμοί των μεγάλων της Λα Λίγκα ήταν τουλάχιστον περιπετειώδης.

Η Μπαρτσελόνα είναι αυτό τον καιρό η μόνη ίσως ομάδα που μπορεί να χάσει ένα ματς με 0-2 στην έδρα της και να σε κάνει να περιμένεις ότι μπορεί να πετύχει μια ανατροπή εκτός έδρας – και μάλιστα στο Μετροπολιτάνο όπου η Ατλέτικο δεν χάνει ποτέ. Όταν ο Τόρες ακολουθώντας τον Γιαμάλ εκμεταλλεύτηκε κι αυτός ένα λάθος του Λαγκλέ και πέτυχε το 0-2 στο εικοσάλεπτο ο κόσμος ένιωσε ότι θα δει κάτι σπάνιο. Αλλά η Μπαρτσελόνα δέχτηκε φέτος γκολ σε όλα τα ματς του Τσάμπιονς λιγκ και με τέτοιο πρόβλημα είναι δύσκολο να ολοκληρωθεί μια ανατροπή. Το γκολ του Λουκμαν είναι η επιτομή του πως επιτίθεσαι σε μια άμυνα που αμύνεται τόσο ψηλά. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί αυτό συμβαίνει: ο λόγος που συμβαίνει είναι γιατί η Μπαρτσελόνα του Φλικ παίζει για να σκοράρει πολύ – όλες οι αποφάσεις έχουν κόστος. Στην προκειμένη περίπτωση το κόστος είναι και οι αποβολές. Η Μπαρτσελόνα έχει παραδοσιακά πρόβλημα: τα τελευταία δέκα χρόνια έχει 11 αποβολές στο Τσάμπιονς λιγκ – καμία ομάδα δεν έχει περισσότερες. Όμως από αυτές πέντε (σχεδόν οι μισές) έχουν προκύψει τα δυο τελευταία χρόνια: ο Κομπαρσί και Γκαρθία που αποβλήθηκαν στα δυο ματς με την Ατλέτικο είχαν αποβληθεί και σε ματς προηγούμενα όπως και ο Αραούχο. Και παρά τις γκρίνιες των Καταλανών και στο Καμπ Νου και την Τρίτη το VAR είχε δίκιο. Για αυτές τις αποβολές (που σημειωτέων δεν υπάρχουν στο ισπανικό πρωτάθλημα) το πρόβλημα δεν είναι τόσο ο τρόπος άμυνας (που εμπεριέχει σίγουρα ρίσκο) αλλά οι ίδιοι οι αμυντικοί: η Μπαρτσελόνα χρειάζεται πιο έμπειρους παίκτες στα μετόπισθεν ή υπομονή για να μεγαλώσει ο Κομπαρσί και να χτιστεί γύρω του μια άμυνα. Υπομονή χρειάζεται και με τον Γιαμάλ. Είναι ο καλύτερος στον κόσμο κάτω από 19 χρονών, αλλά είναι ακόμα ένα παιδάκι (τα με 23 γκολ και οι 18 ασίστ δείχνουν ότι είναι παιδί θαύμα, αλλά πάντα παιδί): ο Μέσι στην ηλικία του έμπαινε αλλαγή στην θέση του Ζουλί. Κι ο Σιμεόνε όταν είπε πως η ομάδα του φοβόταν τον Κριστιάνο Ρονάλντο αλλά δεν φοβάται ένα έφηβο είπε μια μεγάλη αλήθεια.

Αδικήθηκε η Ρεάλ Μαδρίτης;

Περισσότερο συζήτηση σηκώνει ο αποκλεισμός της Ρεάλ Μαδρίτης. Η Βασίλισσα στο Μόναχο έδειξε γιατί θεωρεί ότι το Τσάμπιονς λιγκ είναι μια δική της διοργάνωση στην οποία οι άλλοι απλά συμμετέχουν. Εκμεταλλεύτηκε λάθη του Νόιερ, βρήκε όπως και στο πρώτο ματς γκολ που ο ΕμΠαπέ υποσχόταν, τρόμαξε τους πανίσχυρους πρωταθλητές Γερμανίας και προηγήθηκε τρεις φορές σβήνοντας τρεις φορές το αβαντάζ που είχε η Μπάγερν μετά την νίκη της στο Μπερναμπέου. Αλλά αποκλείστηκε. Μεγάλο ρόλο έπαιξε η αποβολή του Καμαβιγκά με δυο κίτρινες κάρτες. Η πρώτη δεν χωράει συζήτηση. Η δεύτερη που βγαίνει γιατί ο παίκτης της Ρεάλ μετά από ένα φάουλ παίρνει την μπάλα και φεύγει και την πετάει μακριά είναι μια φάση υπερβολικής επίδειξης αυστηρότητας από τον διαιτητή Βίντσιτς: στέκει με βάση τον κανονισμό αλλά είναι αυστηρότατη για τέτοιο ματς και εν τέλει άδικη. Αλλά στην όλη ιστορία έχει κάνει ένα λάθος ο άπειρος προπονητής της Βασίλισσας κι αυτό είναι που πληρώνεται. Ο Καμαβιγκά στο ματς με την Χιρόνα που προηγήθηκε του ταξιδιού στην Γερμανία έγινε αλλαγή γιατί όλο το Μπερναμπέου τον αποδοκίμαζε: ένα παίκτη σε τέτοια κατάσταση δεν τον χρησιμοποιείς, πόσο μάλλον όταν έχει αποβληθεί και στον προημιτελικό κόντρα στην Αρσεναλ πέρυσι. Η Ρεάλ πλήρωσε και τον τραυματισμό του , Μπαπέ αλλά ο αποκλεισμός της ήρθε και γιατί απέναντι είχε μια ομάδα σπουδαία. Η Μπάγερν ισοφάρισε τρεις φορές και δεν πανικοβλήθηκε όταν τρεις φορές βρέθηκε πίσω στο σκορ. Είναι τόσο συνηθισμένη φέτος να κάνει ανατροπές και να ανοίγει κλειστές άμυνες ώστε βρήκε δυο γκολ στο τέλος και πήρε και το ματς κάνοντας κοτζάμ Ρεάλ να μοιάζει με την Φράιμπουργκ. Το γκολ του Ντίαζ της έδωσε μια πρόκριση και το υπέροχο γκολ, αλά Ρόμπεν, του Ολίσε μια νίκη από τις σπάνιες. Και είναι προφανώς κρίμα ενώ είδαμε το ματς της χρονιάς (ίσως και της δεκαετίας) να συζητάμε για διαιτητικές αποφάσεις.

Η Μπάγερν θα έχει απέναντί της μετά την Ρεάλ την Παρί: για να πάρει το τρόπαιο θα δώσει πέντε τελικούς αφού μετά την Βασίλισσα και πριν την Βουδαπέστη την περιμένει η πρωταθλήτρια Ευρώπης. Τα ματς της Αρσεναλ με την Ατλέτικο είναι δυο παρτίδες σκάκι. Δεν θα πλήξουμε σίγουρα.