Εθνική Ομάδα: Καμία έκπληξη, έγινε το αναμενόμενο...

• Υπέρβαση, της... υπέρβασης
• Ήττα με τον Μιχάιλιουκ να έχει 3/17!
• Απολύτως δίκαια η κατάταξή μας στον όμιλο

Ζούμε στην χώρα της υπερβολής. Και αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Πριν από ακριβώς έναν χρόνο και λίγο μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Eurobasket της Ρίγα, είχαμε… χαρές και πανηγύρια. Η Εθνική που επέστρεψε, η «επίσημη αγαπημένη» είναι και πάλι εδώ και ένα σωρό ανάλογες ατάκες. Λογικό. Ήταν μια επιτυχία που είχαμε τεράστια ανάγκη και η οποία θα μπορούσε να ήταν ακόμα μεγαλύτερη εάν δεν ήμασταν τόσο κακοί στον ημιτελικό με την Τουρκία.

Σήμερα, σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, η Εθνική μας έχει βρεθεί στο χείλος του γκρεμού. Ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί όσον αφορά την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο μετά το πρόσφατο 0/3 απέναντι σε Ρουμανία, Πορτογαλία και Ουκρανία. Κακά τα ψέματα. Η Εθνική τα έχει κάνει μούσκεμα. Κι όπως έστρωσε, ετοιμάζεται και να κοιμηθεί. Όμως φτάσαμε στο άλλο άκρο. Της αποδόμησης.

Λίγο… μπάστα. Λίγο «κράτει». Πρέπει να υπάρχει και λίγο καθαρό μυαλό. Εγώ θα πω να κάνουμε όλοι ψυχραιμία γιατί στον αθλητισμό υπάρχουν οι νίκες, υπάρχουν οι ήττες, υπάρχουν οι επιτυχίες, υπάρχουν οι αποτυχίες. Και αν μη τι άλλο οι αποτυχίες και οι στενάχωρες στιγμές είναι περισσότερες. Πολύ περισσότερες για να ακριβολογούμε. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Και είναι κάτι που το λέω και το πιστεύω. Κανείς δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με την επιτυχία. Κανείς.

Υπέρβαση, της... υπέρβασης

Απλά τώρα η Εθνική διανύει ένα κάκιστο φεγγάρι βάζοντας πολύ δύσκολα στον εαυτό της. Και μάλιστα απέναντι σε ομάδες που (θεωρητικά πάντα) τις «έχει» και είναι το φαβορί. Ακόμα και με «μισό» ρόστερ, ακόμα και μετά το τέλος της σεζόν, δεν πιστεύω ότι περίμενε κανείς ήττες από τους Ρουμάνους ή τους Πορτογάλους.

Και αν στο τέλος της ημέρας χαθεί η πρόκριση, που είναι και το πιο πιθανό σενάριο για να λέμε τα πράγματα και με τ’ όνομα τους, αυτά τα δύο ματς θα πρέπει να «κυκλώσουμε» και όχι ενδεχόμενες (νέες) ήττες από τους Ισπανούς. Και με την εικόνα της ομάδας, δεν πιστεύω ότι μπορούμε να τρέφουμε και πολλές ελπίδες πρόκρισης. Χρειάζεται η υπέρβαση της υπέρβασης, ώ… υπέρβαση!

Θεωρητικά και μαθηματικά υπάρχουν ακόμα ελπίδες. Ουσιαστικά όμως, καμία. Και στο κάτω-κάτω της γραφής, δεν χάλασε ο κόσμος εάν δεν πάμε και σ’ ένα Παγκόσμιο. Και ας θα είναι η 2η απουσία μας τα τελευταία 41 χρόνια (σ.σ. έχουμε χάσει μόνο το 2002 στην Ιντιανάπολις από το 1986 και μετά). Τώρα θα μου πείτε εάν και εφόσον είχαμε τον Γιάννη δεν θα κάναμε καν αυτήν την κουβέντα τώρα.

Ανοίγω μια παρένθεση και λέω ότι αυτοί που έχουν το καρπούζι, έχουν και το μαχαίρι στην υπόθεση του Αντετοκούνμπο. Έπρεπε να ήταν στην Εθνική σε αυτό το παράθυρο όπως είναι ο Γιόκιτς, όπως είναι ο Μάρκανεν, όπως είναι ο Γουεμπανιάμα, όπως είναι ο Σρούντερ κ.ο.κ. Τα «τι», τα «πως» και τα «γιατί» της απουσίας του, τα γνωρίζουν καλύτερα άλλοι. Εγώ στέκομαι και κοιτάζω το αποτέλεσμα κάνοντας σύγκριση με άλλες ομοσπονδίες. Κλείνω την παρένθεση.

Ήττα με τον Μιχάιλιουκ να έχει 3/17!

Απέναντι στην Ουκρανία επιβεβαιώθηκε το μεγάλο αγωνιστικό πρόβλημα που έχουμε. Τόσο αμυντικό, όσο -και περισσότερο- επιθετικό. Αμυντικά εστιάσαμε (και μάλιστα με επιτυχία) στον περιορισμό του Σβι Μιχάιλιουκ. Λογικό. Είναι ο ηγέτης των Ουκρανών, ο NBAer της ομάδας, εκείνος που παίρνει πάνω το 40% των προσπαθειών με το υψηλότερο Usage συνολικά στις εθνικές ομάδες.

Και αν πριν από το ματς έλεγε κάποιος ότι ο Μιχάιλιουκ θα τελείωνε το παιχνίδι με 3/17 εντός παιδιάς (!!) εκ των οποίων 1/9 τρίποντα, θα έδινε με κλειστά τα μάτια την ψήφο εμπιστοσύνης στην Ελλάδα. Αμ, δε. Η Ουκρανία ήταν καλά διαβασμένη. Σκληρή. Με πολύ μεγαλύτερο physicality από την δική μας ομάδα. Και παίζοντας σωστό και ορθολογικό μπάσκετ, ακόμα και αν ο μεγάλος της ηγέτης βρισκόταν σε άστοχη μέρα. Σιγά μην χάριζε… κάστανα στην ομάδα μας. Ούτε καν.

Και δεν θα μπορούσαμε να είχαμε απαιτήσεις από αυτό το παιχνίδι όταν για μια ακόμη φορά σουτάραμε στον… γάμο του Καραγκιόζη. Στα τρία τελευταία παιχνίδια των Προκριματικών, η Εθνική μας μετράει 28/106 τρίποντα! Δηλαδή ποσοστό της τάξεως του 26%! Πώς λοιπόν με τέτοια νούμερα να υπάρχουν απαιτήσεις για κάτι περισσότερο; Το μπάσκετ έχει πάει πολύ στο τρίποντο. Και όταν οι δύο καλύτεροι σουτέρ έχουν 2/10 τρίποντα συνολικά (σ.σ. 1/6 ο Ντόρσεϊ και 1/4 ο Τολιόπουλος), δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι καλύτερο.

Απολύτως δίκαια η κατάταξή μας στον όμιλο

Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, δεν θεωρώ ότι αποτέλεσε έκπληξη η ήττα (και) από την Ουκρανία. Βάσει της συνολικής μας εικόνας σε όλα τα ματς του καλοκαιριού (στα οποία συμπεριλαμβάνω και τα δύο φιλικά με την Πολωνία και την Κύπρο) έγινε το αναμενόμενο. Η Εθνική δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Και δεν βρίσκεται εδώ και καιρό.

Κοιτάζοντας κάποιος και την βαθμολογία του ομίλου μας, τον… πονάει λίγο (έως και πολύ) η καρδιά του. Τελευταίοι σε όμιλο έξι ομάδων με το χειρότερο ρεκόρ (3-4). Δίκαιο. Πολύ δίκαιο. Τα έχουμε πει πολλές φορές άλλωστε. Το μπάσκετ είναι το πλέον αξιοκρατικό άθλημα. Το ερώτημα είναι τι γίνεται από εδώ και στο εξής. Μπορεί η Εθνική την πρόκριση; Αν θέλετε την προσωπική μου άποψη, δυστυχώς, όχι. Και να σας πω και κάτι; Στην τελική ας αποκλειστούμε. Γιατί να προκριθούμε; Αξίζουμε εμείς την πρόκριση και όχι οι άλλες ομάδες; Εδώ η Πορτογαλία πήγε και νίκησε ΚΑΙ μέσα στη Σαραγόσα την Ισπανία, αποδεικνύοντας ότι η νίκη της στην SUNEL Arena μόνο τυχαία δεν ήταν.

Το 5/5 απέναντι σε Ισπανία εντός (31/08), Γεωργία εντός (26/11), Ισπανία εκτός (29/11), Ουκρανία εντός (26/02) και Γεωργία εκτός (01/03) φαντάζει (και πάντα με τα δεδομένα που έχουμε τώρα στα χέρια μας) ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ακόμα και το 4/5 περιμένοντας συνδυασμούς αποτελεσμάτων είναι… εξίσου σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Μακάρι να διαψευστώ, αλλά η Ελλάδα θα απουσιάσει από το επόμενο Παγκόσμιο…